Rw 826/83

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak. Sędziowie: płk E. Zawiłowski (sprawozdawca), mjr J. Medyk (sędzia s. wojsk. - deleg.).Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr J. Siemianowski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 18 października 1983 r. na rozprawie sprawy oskarżonego Marka F., nieprawomocnie skazanego za popełnienie przestępstwa określonego w art. 214 § 2 k.k. w zw. z art. 214 § 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, a ponadto uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 203 § 1 k.k., z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 22 sierpnia 1983 r.,częściowo uwzględniając rewizję obrońcy, zmienił zaskarżony wyrok przez:a) wyeliminowanie z opisu czynu zwrotu: "a następnie porzucił go w stanie uszkodzonym w dniu 10 czerwca 1983 r. około godz. 2.00",b) poprawienie kwalifikacji prawnej czynu z art. 214 § 2 w zw. z art. 214 § 1 k.k. na art. 214 § 1 k.k.,c) wymierzenie na podstawie art. 214 § 1 k.k. kary 1 roku pozbawienia wolności,i z tymi zmianami wyrok ten utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Od tego wyroku obrońca złożył rewizję, w której zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na ocenę prawną czynu zakwalifikowanego z art. 214 § 2 k.k., oraz rażącą surowość kary, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez poprawienie przyjętej przez sąd pierwszej instancji kwalifikacji prawnej czynu na prawidłową z art. 214 § 1 k.k. oraz wydatne złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie jej wykonania na stosowny okres próby.W toku rozprawy rewizyjnej obrońca poparł swą rewizję, a przedstawiciel Naczelnej Prokuratury Wojskowej wniósł o jej nieuwzględnienie i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:W rewizji obrońca zakwestionował między innymi zasadność przyjętej przez sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku kwalifikacji prawnej popełnionego przez oskarżonego, a określonego w art. 214 § 2 k.k. czynu.Zajęte przez obrońcę w tej kwestii stanowisko jest słuszne.Z dokonanych prawidłowo przez sąd pierwszej instancji ustaleń wynika, że będąc ścigany przez funkcjonariuszy MO oskarżony prowadzonym samochodem zjechał na pobocze, w wyniku czego uszkodził przednie jego zawieszenie, a następnie chcąc uniknąć zatrzymania przez tych funkcjonariuszy zbiegł z samochodu. Tak więc słusznie ustalił sąd pierwszej instancji, że oskarżony pozostawił zabrany samochód w stanie uszkodzonym. Zauważyć jednak trzeba, że tego rodzaju zachowanie nie kwalifikuje czynu sprawcy zaboru pojazdu w celu krótkotrwałego jego użycia z art. 214 § 2 k.k. z tego względu, że do bytu tego przestępstwa nie jest istotne to, kto uszkadza zabrany w wymienionym celu pojazd: czy sam sprawca zaboru, czy też inna osoba, natomiast istotne jest to, aby sprawca zaboru pojazdu mechanicznego porzucił go w stanie uszkodzonym lub w takich okolicznościach, że zachodzi niebezpieczeństwo utraty tego pojazdu lub jego uszkodzenia (także jego części lub zawartości), przy czym przez porzucenie należy rozumieć pozostawienie pojazdu mechanicznego "na łasce losu", a więc w takiej sytuacji, gdy każdy do niego może mieć dostęp.W sprawie oskarżonego taka sytuacja nie zachodziła, pozostawiony bowiem przez oskarżonego samochód był przez cały czas pod kontrolą funkcjonariuszy MO. Z tego też względu nie pozostał bez opieki.W takiej więc sytuacji przyjętą przez sąd pierwszej instancji kwalifikację prawną czynu oskarżonego należy uznać za błędną i poprawić ją na prawidłową - z art. 214 § 1 k.k. (...).