Rw 477/83

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk S. Wojtczak. Sędziowie: płk. J. Juszczak (sprawozdawca), płk J. Jeż. Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: mjr J. Sieminowski.SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 1983 r. na rozprawie sprawy junaka Czesława B., skazanego nieprawomocnie za popełnienie przestępstwa określonego w art. 304 § 1 k.k. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 7 kwietnia 1983 r.rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...)Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji zarzucił sądowi pierwszej instancji obrazę przepisów prawa materialnego (art. 304 § 1 k.k.), polegającą na zakwalifikowaniu czynu oskarżonego z tego przepisu, mimo braku ku temu podstaw, obrazę przepisów postępowania wskutek pominięcia faktu, że oskarżony jest młodocianym i w związku z tym przy wymiarze kary powinny mieć względem niego zastosowanie dyrektywy określone w art. 51 k.k., oraz wymierzenie oskarżonemu rażąco surowej kary. Podnosząc te zarzuty, skarżący wniósł o poprawienie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego - na art. 303 § 3 k.k. i wymierzenie mu za tak zakwalifikowany czyn kary w granicach dolnego ustawowego zagrożenia oraz o warunkowe zawieszenie jej wykonania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy, po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej wnoszącego o nieuwzględnienie rewizji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy,zważył, co następuje:Rewizja nie jest zasadna.Przede wszystkim nie można się zgodzić z twierdzeniem obrońcy, jakoby oskarżony popełnionym czynem wyczerpał tylko znamiona przestępstwa określonego w art. 303 § 3 k.k. Oskarżony wyjaśnił przecież jednoznacznie podczas rozprawy, co następuje: "Do koszar nie powracałem, bo zamierzałem trwale uchylać się od służby w tym oddziale, natomiast mogłem ją pełnić w innym oddziale bliżej miejsca zamieszkania." Jeżeli się w związku z tego rodzaju wyjaśnieniami zważy, że oskarżony przebywając samowolnie w miejscu zamieszkania przez okres ponad półtora miesiąc nic nie uczynił w tym kierunku, by uzyskać przeniesienie do innego oddziału obrony cywilnej, położonego bliżej jego miejsca zamieszkania, to oczywiste jest, że celem takiego jego postępowania było trwałe uchylenie się do pełnienia służby w obronie cywilnej. Świadczy o tym również okoliczność że wymieniony po zatrzymaniu go w dniu 12 lutego przez patrol zbiegł temu patrolowi i w dalszym ciągu przebywał w domu do dnia 7 marca 1983 r. Tak więc czyn ten sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował pod względem prawnym z art. 304 § 1 k.k. i wobec tego brak podstaw do poprawienia tej kwalifikacji - na art. 303 § 3 k.k., a co wnosił w swej rewizji skarżący.Skoro zatem kwalifikacja prawna czynu oskarżonego jest prawidłowa, to nie można uznać, by wymierzona mu za ten czyn kara, tylko o 6 miesięcy przewyższająca ustawowe minimum, była karą rażąco surową. W tej sytuacji o jej złagodzeniu nie może być mowy, zwłaszcza skoro się uwzględni, iż w sprawie brak podstaw do zastosowania względem oskarżonego instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary. Wbrew bowiem zawartym w rewizji wywodom stwierdzić trzeba, że oskarżony nie jest sprawcą młodocianym w rozumieniu art. 120 § 4 k.k. Pełnił on jako junak zasadniczą służbę w obronie cywilnej i wobec tego mają do niego zastosowanie przepisy odnoszące się do żołnierzy. Ci ostani zaś - zgodnie z art. 292 § 2 k.k. - mogą być uznani za młodocianych wówczas, gdy w chwili czynu nie ukończyli lat 18, a w chwili orzekania - lat 21. Jest zaś rzeczą bezsporną, że oskarżony w chwili czynu miał już ukończone 20 lat życia.Reasumując stwierdzenie trzeba, że w sprawie niniejszej brak podstaw do uwzględnienia rewizji, i dlatego należało orzec jak na wstępie (...).