Rw 843/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak. Sędziowie: płk E. Zawiłowski, ppłk T. Kacperski (sprawozdawca).Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: płk L. Adamski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 30 września 1982 r. na rozprawie sprawy oskarżonej Romualdy J., nieprawomocnie skazanej za przestępstwo określone w art. 225 § 1 k.k. z zastosowaniem art. 54 § 1 k.k. na karę 10.000 zł grzywny, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 30 lipca 1982 r. rewizji obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Wyrok ten zaskarżony został rewizją obrońcy, w której - podnosząc zarzut obrazy przepisów prawa materialnego (art. 387 pkt 1 k.p.k.), tj. art. 26 § 1 k.k., polegającej na uznaniu, że stopień społecznego niebezpieczeństwa czynu oskarżonej jest więcej niż znikomy mimo występowania elementów podmiotowo-przedmiotowych, uzasadniających przyjęcie znikomego stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu - wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku przez umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 11 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 26 § 1 k.k.Po wysłuchaniu obrońcy, popierającego rewizję i zawarty w niej wniosek, oraz przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który wniósł o nieuwzględnienie rewizji obrońcy i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy,Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Pojęcie "społeczne niebezpieczeństwo czynu" - jako materialna treść i warunek konieczny każdego przestępstwa - używane jest w ustawie karnej w znaczeniu całokształtu elementów przedmiotowej i podmiotowej strony czynu. Oceniając przeto stopień społecznego niebezpieczeństwa konkretnego czynu, należy mieć na względzie jego przedmiotową, jak i podmiotową stronę (por. OSNKW 1971, z. 3, poz. 33 i OSNKW 1977, z. 10-11, poz. 110). Skoro więc na społeczne niebezpieczeństwo czynu składa się strona przedmiotowa i podmiotowa, to niewątpliwie zachodzi znikomość społecznego niebezpieczeństwa tylko wówczas, gdy ów subminimalny stopień występuje zarówno po stronie przedmiotowej, jak i po stronie podmiotowej konkretnego czynu.Dokonana przez sąd pierwszej instancji ocena stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu oskarżonej - czyniąc zadość kryteriom, o których mowa - aż nazbyt przekonująco przesądza o tym, że o uznaniu owego czynu, na tle poczynionych, maksymalnie korzystnych dla oskarżonej, ustaleń dowodowych, za znamionujący się znikomym stopniem społecznego niebezpieczeństwa nie może być w ogóle mowy.Czyn oskarżonej bowiem, polegający na oszukiwaniu nabywców, zwłaszcza w aktualnej sytuacji ekonomiczno-gospodarczej kraju, podlega - o czym nie trzeba szerzej przekonywać - jednoznacznej, wysoce negatywnej, ocenie zarówno z punktu widzenia prawnego, jak i społecznego oraz moralnego.Wymierzona zaś oskarżonej przez sąd pierwszej instancji za czyn budzący odruch społecznego oraz ludzkiego oburzenia i dezaprobaty kara nie tylko nie może być uznana za nieadekwatną do okoliczności mających wpływ na ocenę stopnia społecznego niebezpieczeństwa, lecz wręcz przeciwnie - musi być uznana jako wyraz dużej dozy wyrozumiałości i preferowania elementów podmiotowych, o czym wymownie świadczy zawarta w zaskarżonym wyroku argumentacja.Nie dopatrując się zatem - wbrew odmiennemu poglądowi skarżącego - jakiegokolwiek błędu w dokonanej przez sąd pierwszej instancji ocenie stopnia społecznego niebezpieczeństwa czynu oskarżonej, czyli - inaczej mówiąc - nie znajdując zasadnych podstaw prawnofaktycznych do dalszej minimalizacji - aż do granic znikomości - owego stopnia, Sąd Najwyższy rewizji obrońców nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.