VI KRN 238/78

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Polony. Sędziowie: W. Ochman, M. Szczepański (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: W. Petela.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy Zbigniewa J., oskarżonego z art. 200 § 1 k.k., z powodu rewizji nadzwyczajnej wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości na niekorzyść od wyroku Sądu Rejonowego w Nowym Mieście Lubawskim z dnia 17 stycznia 1978 r.uchylił powyższy wyrok i sprawę przekazał temuż Sądowi w celu ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneSąd Rejonowy w Nowym Mieście Lubawskim wyrokiem z dnia 17 stycznia 1978 r. umorzył na podstawie art. 26 k.k. postępowanie przeciwko Zbigniewowi J., oskarżonemu o to, że dnia 22 listopada 1977 r. w N., jako magazynier Gminnej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska", będąc z tytułu sprawowanej funkcji odpowiedzialny za ochronę i nadzór nad mieniem społecznym zagarnął 240 kg mieszanki "P" o wartości 1776 zł na szkodę tejże Spółdzielni, tj. o popełnienie przestępstwa przewidzianego w art. 200 § 1 k.k.Rewizję nadzwyczajną od tego wyroku na niekorzyść Zbigniewa J. wniósł Minister Sprawiedliwości.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Wyrok powyższy nie został zaskarżony przez strony i na skutek tego nie sporządzono jego pisemnego uzasadnienia.Brak uzasadnienia tego wyroku uniemożliwia kontrolę rozumowania sądu oraz przesłanek, jakie doprowadziły sąd do wniosku, że społeczne niebezpieczeństwo czynu oskarżonego jest znikome. Wniosek taki, wyrażający się w umorzeniu postępowania na podstawie art. 26 k.k., jest - jak się wydaje - błędny nawet uwzględniając to, że oskarżony w sposób nie budzący wątpliwości przyznał się do winy i przyznanie to nie zostało niczym podważone.Okoliczność ta bowiem, leżąca prawdopodobnie u podstaw rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd Rejonowy, mogła mieć wpływ na wymiar kary, ale nie powinna decydować o ocenie stopnia społecznego niebezpieczeństwa dokonanego przez oskarżonego czynu. Ocena owego stopnia natomiast wymagała uwzględnienia okoliczności, w jakich doszło do zagarnięcia przez oskarżonego mienia społecznego, a zwłaszcza wartości tego mienia, oraz faktu, że oskarżony w związku z pełnioną funkcją magazyniera był odpowiedzialny za jego ochronę.U podłoża tej oceny powinny także lec wskazania zawarte w wytycznych wymiaru sprawiedliwości i praktyki sądowej w zakresie wykładni i stosowania ustaw karnych dotyczących warunkowego umorzenia postępowania (OSNKW 1971, z. 3, poz. 33), a zwłaszcza zawarte w rozdziale II pkt 2 tychże wytycznych, w których Sąd Najwyższy wskazał, jakie przesłanki decydują o stopniu społecznego niebezpieczeństwa czynu.Wprawdzie w wytycznych tych mowa jest o problematyce związanej z art. 27 k.k., ale rozważania i wskazania zawarte w rozdziale II pkt 2 mają charakter uniwersalny w zakresie oceny stopnia społecznego niebezpieczeństwa, i dlatego nie mogą być pomijane przy ocenie podstaw stosowania art. 26 k.k.Wskazane wyżej okoliczności przedmiotowe i podmiotowe czynu Zbigniewa J. nie dają podstawy do przyjęcia, że czyn ten nie stanowi przestępstwa w rozumieniu art. 26 k.k. Umorzenie postępowania na podstawie art. 26 k.k. nastąpiło więc z obrazą tego przepisu prawa materialnego i dlatego orzeczenie zawierające to rozstrzygnięcie podlega uchyleniu w myśl art. 387 pkt 1 k.p.k.Z wyżej przytoczonych względów Sąd Najwyższy rewizję nadzwyczajną uznał za zasadną.Nie przesądzając obecnie rozstrzygnięcia w zakresie winy i kwalifikacji prawnej czynu Zbigniewa J., wskazać trzeba, że uwzględniając fakt braku szkody w mieniu społecznym, niezbyt znaczną wartość zagarniętego mienia, postawę oskarżonego po popełnieniu czynu - rozważenia wymagać będzie ewentualne potraktowanie czynu Zbigniewa J. jako wypadku mniejszej wagi (art. 200 § 2 k.k.) i zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary.