IV CO 2/82

PostanowienieIzba Cywilna1982-03-01

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Sąd Najwyższy jest właściwy do oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania powództwa o ustalenie prawa do nabycia działki budowlanej w zamian za mienie pozostawione za granicą, gdy droga sądowa w takiej sprawie nie jest dopuszczalna?
Ratio decidendi
Sąd Najwyższy nie jest właściwy do oznaczenia sądu właściwego dla sprawy, w której droga sądowa jest niedopuszczalna. Postępowanie w sprawach dotyczących ekwiwalentu za mienie pozostawione za granicą jest wyłączną domeną organów administracji państwowej. Wniosek o oznaczenie sądu może dotyczyć wyłącznie spraw, dla których droga sądowa jest otwarta.
Stan faktyczny
Stanisława G. wniosła o oznaczenie sądu właściwego do wytoczenia powództwa przeciwko Skarbowi Państwa o nabycie działki budowlanej w zamian za mienie pozostawione na terenie ZSRR. Wnioskodawczyni posiadała kartę repatrianta, ale brakowało jej zaświadczenia potwierdzającego pozostawienie nieruchomości za granicą, co uniemożliwiało załatwienie sprawy przez władze administracyjne. Sąd Najwyższy rozpoznał wniosek na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Sąd Najwyższy postanowił odrzucić wniosek Stanisławy G. o oznaczenie sądu właściwego.

Pełny tekst orzeczenia

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia SN K. Piasecki. Sędziowie SN: A. Gola (sprawozdawca), W. Łysakowski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Stanisławy G. o ustalenie właściwości Sądupostanowił wniosek odrzucić.Uzasadnienie faktyczneStanisława G. - wskazując na przepis art. 45 k.p.c. - wniosła o oznaczenie sądu, przed którym mogłaby wytoczyć powództwo przeciwko Skarbowi Państwa o nabycie działki budowlanej w zamian za mienie nieruchome pozostawione na terenie ZSRR. Według twierdzeń wnioskodawczyni przybyła ona w dniu 29.III.1946 r. na terytorium Państwa Polskiego jako repatriantka, posiada kartę repatriacyjną i na terenie ZSRR pozostawiła mienie nieruchome. Ponieważ jednak nie ma zaświadczenia PUR potwierdzającego pozostawienie nieruchomości za granicą, władze administracyjne odmawiają załatwienia jej sprawy.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarówno dla powództwa "o nabycie działki budowlanej w zamian za mienie nieruchome pozostawione na terenie ZSRR", jak i dla powództwa przeciwko Skarbowi Państwa o ustalenie, że powód pozostawił na terenie ZSRR mienie nieruchome, droga sądowa nie jest dopuszczalna.Dla rozstrzygnięcia spraw wynikających z uprawnień do uzyskania ekwiwalentu za mienie pozostawione za granicą przewidziane jest postępowanie administracyjne, z wykluczeniem drogi sądowej.Żądanie, z jakim wnioskodawczyni zamierza wystąpić na drogę sądową, może być wyłącznie przedmiotem rozstrzygnięcia organu administracji państwowej. Nieuwzględnienie żądania wnioskodawczyni na drodze postępowania administracyjnego nie może zatem być podstawą do wszczęcia postępowania sądowego w takiej sprawie.Według przepisu art. 45 k.p.c. Sąd Najwyższy obowiązany jest oznaczyć sąd, gdy okoliczności sprawy nie pozwalają na ustalenie właściwości miejscowej (sądu), stosownie do przepisów k.p.c. Wniosek więc o oznaczenie sądu może wyłącznie dotyczyć sprawy, w której droga sądowa jest dopuszczalna.Ponieważ wniosek Stanisławy G. dotyczył sprawy i problematyki, która według utrwalonego orzecznictwa (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 5 września 1972 r. III CZP 80/71 - OSPiKA 1973, poz. 181) nie może być przedmiotem rozstrzygnięcia sądu, wniosek ten należało odrzucić.

Powiązane orzeczenia

Powołane przepisy

art. 45 KPC

Źródło: Baza Orzeczeń Sądu Najwyższego (sn.pl), pozyskano 14.07.2026.