Rw 433/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak. Sędziowie: płk E. Zawiłowski (sprawozdawca), płk J. Górski.Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: Z. Nogacz.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 1982 r. na rozprawie sprawy Edwarda B., nieprawomocnie skazanego za popełnienie przestępstwa określonego w art. 305 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 22 kwietnia 1982 r.,uwzględniając rewizję obrońcy, zmienił zaskarżony wyrok przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Od tego wyroku rewizję wniósł obrońca, który zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 186 pkt 2 ustawy o powszechnym obowiązku obrony PRL, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na twierdzeniu, że oskarżony miał zamiar bezpośredni porzucenia pracy, oraz rażącą surowość kary - wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego lub złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie jej wykonania.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu obrońcy, wnoszącego o uwzględnienie rewizji, oraz przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, wnoszącego o jej oddalenie, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wniosek rewizji o uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 305 k.k. jest słuszny. Oskarżony bowiem, choć zatrudniony w zmilitaryzowanym zakładzie pracy, nie może być podmiotem przestępstwa wojskowego, a za popełniony czyn może odpowiadać tylko w myśl zasad określonych w kodeksie pracy.Zgodnie z treścią art. 186 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL (Dz. U. z 1979 r. Nr 18, poz. 111), za powołane do służby w jednostce zmilitaryzowanej traktuje się osoby, które z dniem objęcia danej jednostki militaryzacją były już w niej zatrudnione lub miały do niej przydziały organizacyjno-mobilizacyjne albo po objęciu danej jednostki militaryzacją powołane zostały do służby w takiej jednostce na podstawie nadania im przydziału organizacyjno-mobilizacyjnego.Jeżeli więc art. 234 ust. 1 wymienionej ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. stanowi, że osoby pełniące służbę w jednostce zmilitaryzowanej ponoszą odpowiedzialność za przestępstwa popełnione w związku z tą służbą według przepisów odnoszących się do żołnierzy w czynnej służbie wojskowej, to rozumieć przez to należy tylko te osoby, o których mowa w art. 186 tej ustawy.Oskarżony nie był zatrudniony w Urzędzie Telekomunikacji w N. w chwili objęcia tego urzędu militaryzacją, a zawarł z nim umowę o pracę już później - w okresie trwania stanu wojennego, i to w dodatku na czas określony, bo do dnia 15 maja 1982 r. Przydziału organizacyjno-mobilizującego do tego urzędu nie miał. W związku z tym oskarżony nie może być uznany za osobę powołaną do służby w jednostce zmilitaryzowanej w rozumieniu art. 186 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony PRL. W tej sytuacji do oskarżonego nie ma zastosowania art. 234 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. (...).