Rw 330/82

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak (sprawozdawca).Sędziowie: płk W. Sieracki, płk H. Góra (sędzia s. wojsk. deleg.).Wiceprokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk K. Grzegorczyk.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 10 maja 1982 r. na rozprawie sprawy Michała J., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 48 ust. 2 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za przestępstwo określone w art. 46 ust. 1 tego dekretu na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i łącznie - na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionej przez obrońcę od wyroku Wojskowego Sądu Okręgowego w N. z dnia 29 marca 1982 r.,częściowo uwzględniając rewizję oraz z urzędu, zaskarżony wyrok zmienił przez:1) uznanie, że Michał J. dopuścił się jednego przestępstwa określonego w art. 48 ust. 2 i 46 ust. 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym, polegającego na tym, iż w dniu 19 lutego 1982 r. w N. rozpowszechniał pismo NSZZ "Solidarność" (...), zawierające fałszywe wiadomości mogące wywołać niepokój publiczny lub rozruchy, i tym samym nie odstąpił od udziału w działalności tego związku, mimo że działalność jego została prawnie zawieszona,2) uchylenie kary wymierzonej za popełnienie przestępstwa określonego w art. 46 ust. 1 tego dekretu oraz kary łącznej,3) warunkowe zawieszenie wykonania kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności wymierzonej na podstawie art. 48 ust. 2 tego dekretu na okres 3 lat, a to na podstawie art. 73 § 1 i 2 art. 74 § 1 k.k.,4) wymierzenie oskarżonemu na podstawie art. 75 § 1 k.k. kary 15.000 zł grzywny z zaliczeniem jej na poczet - w myśl art. 83 § 3 k.k. - okresu tymczasowego aresztowania, przyjmując, że dzień aresztu jest równoważny 100 zł grzywny, oraz pozostawiając określenie kary zastępczej sądowi pierwszej instancji w postępowaniu wykonawczym (art. 152 § 1 k.k.w.) -i z tymi zmianami utrzymał w mocy (...).Uzasadnienie faktyczne(...) Obrońca w rewizji podnosił zarzuty: 1) błędu w ustaleniach faktycznych (art. 387 pkt 3 k.p.k.), polegającego na przyjęciu wbrew dowodom, że oskarżony jako członek związku zawodowego "Solidarność" nie odstąpił od działalności związkowej, mimo jej zawieszenia, 2) rażącej niewspółmierności wymierzonej kary pozbawienia wolności (art. 387 pkt 4 k.p.k.) wskutek orzeczenia jej w postaci bezwzględnej. W związku z tym obrońca domagał się: a) uniewinnienia oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa opisanego wyżej w pkt 2 oraz b) warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wymierzonej za przestępstwo opisane wyżej w pkt 1.Uzasadnienie prawnePo wysłuchaniu obrońcy, który popierał rewizję, wnosząc jednak przede wszystkim o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, oraz po wysłuchaniu przedstawiciela Naczelnej Prokuratury Wojskowej, który domagał się utrzymania zaskarżonego wyroku w mocy, Sąd Najwyższy zważył, co następuje:I. Wniosek obrońcy zgłoszony na rozprawie rewizyjnej o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania nie jest zasadny. Co prawda zaskarżony wyrok rzeczywiście zawiera niektóre rozstrzygnięcia wadliwe, ale są one możliwe do naprawienia w postępowaniu rewizyjnym.II. Za chybione należy też uznać zawarte w rewizji obrońcy żądanie uniewinnienia oskarżonego od zarzutu popełnienia przestępstwa określonego w art. 46 ust. 1 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym. Obrońca ma niewątpliwie rację, kiedy zauważa, że: "(...) poza faktem wręczenia ulotek oskarżony nie robił nic, co wskazywałoby na to, iż nadal działał jako działacz związków zawodowych "Solidarność" (cyt. z uzasadnienia rewizji). Jednakże kolportowanie ulotek sygnowanych przez związek zawodowy, którego działalność została zawieszona, jeżeli - jak w tym wypadku - uprawiana jest w ramach przynależności do tego związku, stanowi właśnie kontynuowanie wbrew zakazowi prawnemu działalności związkowej (art. 46 ust. 1 powołanego dekretu), co oczywiście nie wyłącza tego, że w zależności od treści ulotek może być jeszcze dodatkowo oceniane jako rozpowszechnianie fałszywych wiadomości (art. 48 ust. 2 tego dekretu), lżenie ustroju PRL (art. 270 § 1 k.k.), nawoływanie do nieposłuszeństwa (art. 282 k.k.) itp. (...).