VI KZP 15/81

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu, po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez sąd wojewódzki zagadnienia prawnego:"Czy obywatel PRL wyjeżdżający legalnie za granicę i pozostający tam poza deklarowany przed organem paszportowym okres jest osobą stale przebywającą za granicą w rozumieniu art. 222 § 1 uks"postanowił.Uzasadnienie faktyczneZ postanowienia wynika, że sąd wojewódzki dąży wyłącznie do wyjaśnienia tego, czy w sytuacji przedstawionej w pytaniu sprawca jest osobą "przebywającą stale za granicą" w rozumieniu art. 222 § 1 uks.Tak sformułowane pytanie zupełnie pomija, że udzielenie na nie odpowiedzi nie wymaga zasadniczej wykładni ustawy (art. 390 § 1 k.p.k.), gdyż w istocie odpowiedź jest tu uzależniona jedynie od ustaleń faktycznych dokonanych w konkretnej sprawie, dotyczących zwłaszcza tego, czy sprawca ma zamiar stałego przebywania za granicą. Stwierdzenie, że sprawca powziął taki zamiar ma niemal rozstrzygające znaczenie w rozważanym przedmiocie i z reguły przesądzi o tym, że w konkretnym wypadku wystąpi możliwość zastosowania trybu postępowania przewidzianego w art. 222 uks.Wobec tego, że sądowi wojewódzkiemu w istocie nie chodzi o wyjaśnienie zagadnienia prawnego, wymagającego zasadniczej wykładni ustawy, lecz o ocenę określonego stanu faktycznego i rozstrzygnięcia, czy pozwala on na przyjęcie, iż sprawca ma wspomniany wyżej zamiar (tekst jedn.: stałego pobytu za granicą, a więc kwestii, która podlega rozstrzygnięciu sądu orzekającego), należy odmówić udzielenia odpowiedzi na przytoczone na wstępie pytanie.