I CR 75/80

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN J. Majorowicz. Sędziowie SN: J. Niejadlik, Z. Wasilkowska (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z powództwa Marianny K. przeciwko Skarbowi Państwa - Państwowy Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w G. o odszkodowanie, na skutek rewizji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 grudnia 1979 r.oddalił rewizję.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem z dnia 19.XII.1979 r. Sąd Wojewódzki oddalił powództwo Marianny K. przeciwko Skarbowi Państwa - Szpitalowi dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w G. - o zasądzenie kwoty 30.000 zł tytułem odszkodowania.Sąd Wojewódzki ustalił, że w dniu 2.VI.1979 r. powódka została przyjęta na własną prośbę do pozwanego szpitala z powodu nerwicy histerycznej. Tego samego dnia po południu przyszedł do Szpitala syn powódki, a ponieważ był nietrzeźwy i awanturował się, personel szpitala wezwał funkcjonariuszy MO, którzy zabrali go. Powódka obserwowała to zajście przez okno i doznała szoku, tłukła głową o kraty okienne, rozbijała doniczki z kwiatami. Personel szpitala z pomocą dwóch pacjentek obezwładnił powódkę, pielęgniarka dała jej zastrzyk uspokajający. Jedna z pacjentek w czasie szamotania uderzyła powódkę w twarz, innego bicia nie stwierdzono. W dwa dni później powódka udała się do lekarza z prośbą o przepustkę, nie skarżyła się wówczas na pobicie, lecz na bóle gardła, głowy i serca. Również lekarz w czasie badania nie stwierdził żadnych śladów pobicia. W tych warunkach Sąd uznał zarzuty powódki co do pobicia za nieuzasadnione; jeżeli zaś nawet u powódki wystąpiły później drobne obrażenia w postaci siniaków, mogły one być rezultatem bicia głową o kraty okienne lub szamotania się w czasie uspokajania powódki. Sąd nie znalazł przeto podstaw do zasądzenia na rzecz powódki żądanego przez nią zadośćuczynienia za pobicie.Rewizję powódki od powyższego wyroku Sąd Najwyższy uznał za nieuzasadnioną.Wszystkie ustalenia Sądu Wojewódzkiego zgodne są z zebranym materiałem, zarzuty przeto w tym kierunku nie mogą odnieść skutku.Skarżąca zarzuca ponadto uchybienie procesowe w postaci niewyjaśnienia z urzędu, jakie inne pacjentki szpitala przebywały na sali, na której obezwładniono powódkę, a zdaniem rewizji pacjentki te mogły zauważyć pobicie powódki. Zarzut ten jest chybiony. Zgodnie z art. 232 k.p.c. zdanie pierwsze strony są obowiązane wskazać dowody potrzebne do rozstrzygnięcia sprawy. Wprawdzie sąd może dopuścić dowody nie wskazane przez strony i może w celu ich ustalenia zarządzić odpowiednie dochodzenie (art. 232 zdanie drugie k.p.c.) jednak przepis ten nie może być rozumiany zbyt szeroko, gdyż doprowadziłoby to do przekreślenia zasady kontradyktoryjności procesu cywilnego. W szczególności sąd nie ma obowiązku zbierania dalszych dowodów z urzędu, jeżeli zebrany w sprawie materiał jest dostateczny do jej rozstrzygnięcia. W danej sprawie Sąd Wojewódzki przesłuchał świadków powołanych przez obie strony, w szczególności także pacjentki szpitala wskazane przez powódkę. Dowody te łącznie z zeznaniem lekarza, który badał powódkę w dwa dni po zajściu, były wystarczające do przyjęcia, że twierdzone przez powódkę pobicie nie miało miejsca.W tych warunkach sąd I instancji nie miał obowiązku poszukiwania z urzędu dalszych dowodów.Z tych przyczyn i na mocy art. 387 k.p.c. Sąd Najwyższy oddalił rewizję.