III KR 120/79

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia SN W. Komorniczak.Sędziowie SN: St. Godlewski (spr.), M. Szczepański.Protokolant: E. Nowakowska.Prokurator Prokuratury Generalnej: G. Fronczak.SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna po rozpoznaniu sprawy Jana D. i Mariana Ł. oskarżonych z art. 201 k.k. w zw. z art. 58 k.k. z powodu rewizji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 30 grudnia 1978 r., sygn. II K 95/78,1) utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,2) kosztami postępowania rewizyjnego obciąża Skarb Państwa.Uzasadnienie faktyczneWyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Szczecinie z dnia 30 grudnia 1978 r. osk. Jan D. uniewinniony został od zarzutu, że: I. w okresie od grudnia 1973 r. do kwietnia 1977 r. w Szczecinie jako brygadzista rewidentów i dozorców w Zakładach Przemysłu Spirytusowego i Drożdżowego "P.", będąc z tego tytułu odpowiedzialnym za ochronę mienia społecznego w związku z zajmowanym stanowiskiem, działając czynem ciągłym wspólnie i w porozumieniu z Marianem Ł., zagarnął co najmniej 647 litrów alkoholu wartości 245.285 zł, w tym co najmniej 644 litrów spirytusu wartości 244.720 zł i 3 litry wódki wartości 565 zł na szkodę wymienionych Zakładów "P." w ten sposób, że systematycznie zabierał alkohol z Wytwórni i wywoził w kanistrach i butelkach poza teren zakładów, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 201 k.k. w zw. z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 58 k.k., a osk. Marian Ł. od zarzutu, że: II. w latach 1972-1977 r. w S., działając czynem ciągłym wspólnie i w porozumieniu z Janem D., zagarnął co najmniej 2.220 litrów alkoholu wartości 393.600 zł, w tym co najmniej 2.000 litrów wódki wartości 310.000 zł i 220 litrów spirytusu wartości 83.600 zł na szkodę Zakładów Przemysłu Spirytusowego i Drożdżowego "P.", tj. o popełnienie przestępstwa z art. 201 k.k. w zw. z art. 58 k.k.Od tego wyroku złożył rewizję prokurator, w której zarzuca:1) obrazę art. 3 § 1 k.p.k. i art. 152 k.p.k. przez zaniechanie wezwania i przesłuchania świadków, których zeznania mają istotne znaczenie dla ustalenia winy Jana D. i Mariana Ł.,2) obrazę art. 3 § 1 k.p.k. i art. 391 § 3 k.p.k. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z planu sytuacyjnego oraz zaniechanie przeprowadzenia wizji lokalnej, co pozwoliłoby Sądowi Wojewódzkiemu na wyrobienie poglądu w zakresie możliwości obserwacji, a także warunków do pobierania i wynoszenia alkoholu kanistrami z pomieszczeń produkcyjnych, do czego Sąd Wojewódzki został zobowiązany wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1978 r., sygn. akt III KR 44/78. Wizja lokalna w tej sprawie ma istotne znaczenie dla oceny materiału dowodowego,3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku przez niesłuszne odmówienie wiary zeznaniom świadków oraz z wyrażenia poglądu, że śledztwo i przewód sądowy nie dostarczyły dowodów winy oskarżonych Jana D. i Mariana Ł., podczas gdy poczynione ustalenia w postępowaniu przygotowawczym i przed Sądem prowadzą do odmiennego wniosku, co miało wpływ na treść wyroku.III. Podnosząc wymienione zarzuty na podstawie art. 386 k.p.k., prokurator wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Wojewódzkiemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Rewizja prokuratora jest niezasadna.Zarzut rewizji obrazy art. 3 § 1 i art. 152 k.p.k. przez zaniechanie wezwania i przesłuchania wskazanych w tym zarzucie świadków, jest bezpodstawny. Sąd w świetle już zgromadzonego materiału dowodowego nie znajdował z urzędu podstaw do wzywania tych świadków, o których mówi rewizja, a zakres wniosków prokuratora na rozprawie także nie wskazywał na taką potrzebę. Ten zarzut rewizji jest sprzeczny z materiałem zgromadzonym w sprawie w części dotyczącej wezwania św. Marii K. Jak wynika z k. 1297, 1304 św. Maria K. zmarła i w związku z tym na rozprawie (k.1321) prokurator wnosił o odczytanie jej zeznań z postępowania przygotowawczego i rozprawy z dnia 28 grudnia 1977 r., co Sąd uwzględnił i po myśli art. 340 k.p.k. uznał te zeznania za ujawnione. Zeznanie to Sąd omówił w wyroku.Zarzut zaniechania przez Sąd przeprowadzenia wizji lokalnej jest niezasadny. Wizja lokalna sugerowana w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1978 r. miała być jednym z dowodów umożliwiających ocenę możliwości technicznych popełnienia zarzucanych oskarżonym przestępstw. Sąd Wojewódzki, biorąc za podstawę zgromadzony materiał dowodowy, który wskazywał na brak dowodów na to, że oskarżeni wynosili alkohol, uznał zasadnie za bezprzedmiotowe ustalenie okoliczności związanych z miejscem jego produkcji i możliwości obserwacyjnych portierów i dlatego wizji lokalnej nie przeprowadził.Zarzut rewizji dotyczący oceny zeznań świadków wymienionych w tym punkcie rewizji nie jest zasadny. Sąd w zaskarżonym wyroku omówił zeznania każdego z tych świadków i uzasadnił dlaczego zeznania tych świadków nie mogą być podstawą ustalenia winy oskarżonych albo dlaczego nie są wiarygodne. W związku z tym nie zachodzi potrzeba ustanowienia tej trafnej argumentacji.