VII KZP 14/77

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Żurawski (sprawozdawca). Sędziowie: J. Szamrej, W. Żebrowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Zbigniewa C., oskarżonego z art. 256 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Elblągu postanowieniem z dnia 14 lutego 1977 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy dopuszcza się przestępstwa określonego w art. 256 § 1 k.k. osoba umieszczona w ośrodku przystosowania społecznego, która, wykorzystując zezwolenie administracji ośrodka przystosowania społecznego na udanie się w wyraźnie określonym celu bez asysty funkcjonariuszy Służby Więziennej do położonych poza ośrodkiem obiektów lub instytucji, nie stawiła się w ośrodku mimo upływu oznaczonego w krótkoterminowej przepustce terminu powrotu?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneCelem umieszczenia w ośrodku przystosowania społecznego jest dodatkowe resocjalizacyjne oddziaływanie na skazanego w warunkach ograniczenia wolności (art. 95 k.k.w.). Istniejące w ośrodku przystosowania społecznego warunki ograniczenia wolności w stosunku do skazanego przejawiają się między innymi w udzieleniu im zezwoleń (art. 100 k.k.w.) na swobodne poruszanie się na określonym terenie w pobliżu ośrodka.Takie zezwolenie nie jest równoznaczne ze zwolnieniem (przywróceniem stanu wolności) i oczywiście nie przerywa pobytu skazanego w ośrodku. Skazany bowiem, korzystając z omawianego zezwolenia, może poruszać się jedynie na wyznaczonym mu terenie i w określonym celu. Ponadto obowiązany jest do powrotu w oznaczonym czasie. Z powyższego więc wynika, że skazany w trakcie korzystania z omawianego zezwolenia podlega określonym rygorom związanym z przebywaniem w ośrodku, a zatem nadal znajduje się w warunkach ograniczenia wolności (art. 95 k.k.w.).Jeżeli skazany, wykorzystując wspomniane zezwolenie, realizuje zamiar samouwolnienia się przez zerwanie więzów z ośrodkiem przystosowania społecznego i nie powraca do tego ośrodka, to dopuszcza się przestępstwa określonego w art. 256 § 1 k.k.Odmienny natomiast charakter ma zezwolenie udzielone skazanemu w trybie art. 107 k.k.w. W takim wypadku skazany zostaje zwolniony z ośrodka przez sąd penitencjarny i czasowo odzyskuje wolność (w tej kwestii por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 1975 r. - VI KZP 57/74, OSNKW 1975, z. 5, poz. 49).