VII KZP 40/78

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia W. Żebrowski (sprawozdawca). Sędziowie: J. Gawroński, R. Młynkiewicz.Prokurator Prokuratury Generalnej: A. Kabat.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława P., co do zastosowania art. 103 k.k.w., po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Katowicach - postanowieniem z dnia 31 lipca 1978 r. - zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"1. Czy dopuszczalne jest orzeczenie nadzoru ochronnego w trybie art. 103 k.k.w. w sytuacji, gdy skazany odbywa karę łączną pozbawienia wolności za przestępstwo określone w art. 256 k.k. i inne przestępstwo umyślne popełnione po samouwolnieniu się z ośrodka przystosowania społecznego?2. Czy przesłanką orzeczenia w myśl art. 103 k.k.w. nadzoru ochronnego jest między innymi proporcjonalność długości okresów odbywanej kary pozbawienia wolności i przewidywanego pobytu w ośrodku?"uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW myśl art. 103 k.k.w. sąd penitencjarny nie wcześniej niż na miesiąc przed odbyciem kary pozbawienia wolności przez przestępcę wielokrotnie powrotnego może orzec nadzór ochronny zamiast orzeczonego w wyroku umieszczenia w ośrodku przystosowania społecznego, jeżeli wyniki resocjalizacji osiągnięte w zakładzie karnym dają podstawę do uzasadnionego przypuszczenia, że nadzór ochronny jest wystarczającym środkiem do powstrzymania skazanego od ponownego popełnienia przestępstwa. Z treści tego przepisu wynika niewątpliwie, że wyłączną przesłanką jego zastosowania są wyniki resocjalizacji osiągnięte w zakładzie karnym, i to takie, które dają podstawę do uzasadnionego przypuszczenia, że nadzór ochronny jest wystarczającym środkiem do powstrzymania skazanego od ponownego popełnienia przestępstwa.Oznacza to z kolei, że dopuszczalne jest zastosowanie art. 103 k.k.w., mimo tego iż skazany był już poprzednio umieszczony w ośrodku przystosowania społecznego i w czasie pobytu tamże popełnił przestępstwo, np. określone w art. 256 k.k. O zastosowaniu albo niezastosowaniu bowiem art. 103 k.k.w. decydują pozytywne albo negatywne wyniki resocjalizacji osiągnięte w zakładzie karnym, a nie zachowanie się skazanego w czasie uprzedniego umieszczenia w ośrodku przystosowania społecznego. Orzeczenie w myśl art. 103 k.k.w. nie jest uzależnione od proporcjonalności okresu odbywanej kary pozbawienia wolności do przewidywanego pobytu w ośrodku przystosowania społecznego. Powołany przepis bowiem takiego warunku nie przewiduje, a ponadto każda odbyta kara pozbawienia wolności, bez względu na jej długość, może spowodować taką resocjalizację, o jakiej mowa w art. 103 k.k.w. Dodatkowo można zauważyć, że minimum kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec przestępcy wielokrotnie powrotnego (art. 60 § 2 k.k.) powinno odpowiadać minimum okresu umieszczenia w ośrodku przystosowania społecznego (art. 65 § 2 k.k.).Inne kwestie mogące łączyć się z kwestiami przedstawionymi w pytaniu prawnym zostały już wyjaśnione w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 26 października 1972 r. - VI KZP 36/72 (OSNKW 1973, z. 1, poz. 5).