Rw 513/75

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia płk H. Kmieciak (sprawozdawca). Sędziowie: płk J. Górski, płk Z. Furtak.Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej: ppłk J. Rulewski.SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 16 października 1975 r. na rozprawie sprawy Jana S., skazanego nieprawomocnie za przestępstwo określone w art. 306 pkt 1 k.k. na karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, z powodu rewizji wniesionych przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego oraz przez obrońcę oskarżonego od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w N. z dnia 8 września 1975 r.rewizji prokuratora i obrońcy nie uwzględnił i zaskarżony wyrok utrzymał w mocy.Uzasadnienie faktyczne(...) Prokurator w rewizji domaga się wymierzenia oskarżonemu za przypisany mu czyn kary 3 lat pozbawienia wolności, gdyż - jego zdaniem - kara orzeczona przez sąd pierwszej instancji "poważnie razi społeczne odczucie sprawiedliwości i nie może spełnić wymagań prewencji szczególnej oraz prewencji ogólnej". Prokurator uważa, że sąd pierwszej instancji wyraźnie przecenił znaczenie pozytywnej opinii służbowej oskarżonego oraz jego przyznanie się do winy, a nie docenił faktu nagminności tego rodzaju przestępstw (...).Obrońca oskarżonego natomiast jest zdania, że sąd pierwszej instancji nie docenił wielu okoliczności łagodzących, a przede wszystkim szczerego przyznania się oskarżonego do winy, bez którego nie mógłby w ogóle zapaść wyrok skazujący (...). W związku z tym obrońca wnosi w rewizji o złagodzenie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności do 6 miesięcy i odroczenie jej wykonania do czasu ukończenia przez niego służby wojskowej (art. 301 k.k.) (...).I. Rewizja prokuratora nie jest zasadna (...).Jeżeli chodzi o szczere przyznanie się oskarżonego do winy, to - wbrew temu, co twierdzi prokurator - trzeba podnieść, że sąd pierwszej instancji zupełnie trafnie wyeksponował ten fakt jako ważką okoliczność łagodzącą. Inaczej przecież należy ocenić przyznanie się oskarżonego do winy wówczas, gdy bez tego przyznania nie sposób lub przynajmniej trudno byłoby dowieść, że popełnił on czyn mu zarzucony, a inaczej wtedy, gdy owo przyznanie stanowi tylko potwierdzenie faktu wynikającego wystarczająco z innych dowodów. W konkretnym zaś wypadku oskarżony przyznał się do popełnienia przestępstwa określonego w art. 306 k.k. w sytuacji, gdy przeciwko niemu przemawiało tylko podejrzenie i nic ponadto.Wreszcie co do nagminności tego typu przestępstw (...), to zauważyć wypada, że sąd pierwszej instancji nie miał w ogóle podstaw do powołania się na nią. Nagminność bowiem określonego typu przestępstw na danym terenie podlega udowodnieniu tak jak każdy inny fakt, chyba że jest powszechnie znana lub w toku procesu zwrócono stronom na nią uwagę jako na fakt znany z urzędu i żadna ze stron go nie zakwestionowała (art. 153 k.p.k.). Ze względu na to, że o nagminności czynów wyczerpujących dyspozycję art. 306 k.k. na terenie, o którym mówił sąd pierwszej instancji, a za nim prokurator, powszechnie nic nie wiadomo, z protokołu rozprawy nie wynika, by stronom zwrócono na nią uwagę jako na fakt znany sądowi z urzędu, uzasadnienie zaś wyroku nie wskazuje żadnego dowodu, na którym to ustalenie zostało oparte, przeto trudno nie uznać je za dowolne (...).II. Rewizja obrońcy także nie jest zasadna.Stwierdzenie, że sąd pierwszej instancji błędnie powołał się w uzasadnieniu wymiaru kary na nagminność przestępstw określonych w art. 306 k.k. na terenie jego właściwości, a słusznie wyeksponował jako ważką okoliczność łagodzącą szczere przyznanie się oskarżonego do winy, nie czyni bowiem jeszcze orzeczonej kary rażąco niewspółmiernie surową.Czyn oskarżonego, choć nie należał do nagminnych, i tak przecież zawierał w sobie poważny ładunek społecznego niebezpieczeństwa (...).