II CR 763/73

SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu sprawy z powództwa Stanisława T. przeciwko Skarbowi Państwa Zakładowi Karnemu w Ł. o odszkodowanie na skutek rewizji pozwanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Łodzi z dnia 5 lipca 1973 r. - zmienił zaskarżony wyrok w części uwzględniającej powództwo i orzekającej o kosztach procesu i oddalił powództwo w całości.Uzasadnienie faktycznePowód domagał się zasądzenia od pozwanego Skarbu Państwa kwoty 15.000 zł, jako zadośćuczynienia, twierdząc że w czasie odbywania kary pozbawienia wolności był zatrudniony w zakładzie karnym w pralni i na skutek braku rękawic ochronnych zachorował na grzybicę skóry.Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa.Sąd Wojewódzki w Łodzi zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.000 zł, a w pozostałej części oddalił powództwo. Sąd ustalił, że powód pracując w pralni zaopatrzony był w rękawice ochronne. Nie można więc w tym przedmiocie postawić żadnego zarzutu stronie pozwanej. Jednakże winą więziennej służby zdrowia było, to że mimo rozpoznania w styczniu 1972 r. choroby skóry (grzybicy albo egzemy) nie skierowano go do innej pracy lecz tolerowano zatrudnienie go nadal w pralni, w styczności ze środkami chemicznymi, co powodowało pogorszenie jego stanu zdrowia i zwiększyło dolegliwości. Powód został przeniesiony do innej pracy dopiero po upływie 8 miesięcy od stwierdzenia pierwszych objawów choroby. Zdaniem Sądu, kwota 4.000 zł stanowi odpowiednie zadośćuczynienie do powoda.Od tego wyroku pozwany Skarb Państwa wniósł rewizję, domagając się jego zmiany w części uwzględniającej powództwo i oddalenia powództwa wzgl. uchylenia i przekazania sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania. Rewizja oparta jest na podstawach wymienionych w art. 368 pkt 1 i 4 k.p.c.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje;W świetle zebranego w sprawie materiału oraz oświadczenia powoda złożonego na rozprawie przed Sądem Najwyższym wynika, że powód po stwierdzeniu u niego choroby skóry został odsunięty od Pracy w pralni i przeniesiony do innej pracy, przy której nie stykał się i wodą i z chemikaliami i której wykonywanie nie mogło już mieć żadnego wpływu na chorobę skórną. Stało się to w początkach marca 1972 r. a przedtem jaszcze powód uzyskał zwolnienie z pracy w pralni na okres co najmniej 7 dni. Wynika i tego, że Sąd Wojewódzki ustalił sprzecznie z zebranym w sprawie materiałem, że powód po stwierdzeniu u niego choroby skórnej został przeniesiony do innej pracy dopiero po ośmiu miesiącach. Nastąpiło to bowiem - licząc od 27.I.1972 r. kiedy to po raz pierwszy rozpoznano schorzenie jako chorobę skóry (grzybicę) i odliczając okres zwolnienia lekarskiego od pracy w pralni - mniej więcej po miesiącu. Przyznanie tych faktów przez powoda na rozprawie rewizyjnej umożliwia Sądowi Najwyższemu orzeczenie co do istoty sprawy (art. 390 § 1 k.p.c.). W tym zaś przedmiocie Sąd Najwyższy uznał, że brak jest podstaw do zasądzenia powodowi jakiejkolwiek sumy tytułem zadośćuczynienia. Ani z twierdzeń powoda, ani z opinii biegłego, ani z innych materiałów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika, żeby zatrudnienie powoda w pralni od 27.I.1972 r. do 8.III.1972 r. z przerwą spowodowaną zwolnieniem lekarskim z pracy pogorszyło w jakikolwiek odczuwalny przez powoda sposób jego dolegliwości stwierdzone wynikiem badania z 27 stycznia. Przeciwnie, zastosowane wtedy leczenie musiało w pewnym stopniu dolegliwości te - zresztą bardzo nieznaczne - złagodzić Skoro przy tym natychmiast zastosowano prawidłowe leczenie i zmieniono powodowi rodzaj pracy, to w tych okolicznościach nie można w ogóle mówić o takim stopniu wyrządzonej powodowi krzywdy, który by uzasadnił zasądzenie powodowi zadośćuczynienia pieniężnego z art. 445 § 2 k.c. Przepis ten pozostawia sądowi swobodę w ocenie, czy konkretne okoliczności sprawy uzasadniają przyznanie poszkodowanemu odpowiedniej sumy tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.Z możliwości nieprzyznania zadośćuczynienia powinien sąd korzystać z reguły wtedy, gdy w okolicznościach sprawy krzywda poszkodowanego polegała tylko na odczuciu bardzo nieznacznej dolegliwości fizycznej, osoba odpowiedzialna uczyniła wszystko, aby zapobiec szkodzie i złagodzić wspomnianą dolegliwość. W takim bowiem wypadku poczucie słuszności nie wymaga wyrównywania szkody zadośćuczynieniem pieniężnym.Z tych przyczyn Sąd Najwyższy zmienił zaskarżony wyrok i oddalił powództwo w całości.