II PO 36/72

SentencjaSąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Przemysłu Mięsnego w O. przeciwko Stefanii D. o odszkodowanie w przedmiocie wniosku powoda o uzupełnienie wyroku Sądu Najwyższego w Warszawie z dnia 28 września 1972 r. - postanowił wniosek oddalić.Uzasadnienie faktyczneZgodnie z brzmieniem art. 109 k.p.c. roszczenie o zwrot kosztów wygasa, jeśli strona najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie złoży Sądowi spisu kosztów albo nie zgłosi wniosku o przyznanie kosztów według norm przepisanych. Sąd zaś w myśl art. 108 § 1 k.p.c. rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji.Na gruncie przytoczonych przepisów wniosek o zwrot kosztów procesu za instancję odwoławczą musi być zgłoszony w toku postępowania przed drugą instancją pod rygorem z art. 109 k.p.c. Niewystąpienie z takim wnioskiem w postępowaniu rewizyjnym powoduje wygaśnięcie roszczenia o zwrot kosztów procesu tego postępowania. Ma to m. in. ten skutek, że w razie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sąd rewizyjny, w którym nie złożono spisu kosztów i nie zgłoszono wniosku o ich przyznanie, nie zamieszcza w swoim orzeczeniu wzmianki o pozostawieniu sądowi pierwszej instancji rozstrzygnięcia o kosztach instancji odwoławczej (art. 108 § 2 k.p.c.).Okoliczność, że w pozwie zawarty jest wniosek o zasądzenie kosztów procesu, nie czyni zadość wymaganiu przedłożenia spisu kosztów względnie zgłoszeniu wniosku o przyznanie kosztów według norm przepisanych w postępowaniu rewizyjnym.Tymczasem powód reprezentowany przez radcę prawnego w trakcie całego postępowania przed Sądem Najwyższym ani nie złożył spisu kosztów, ani też nie wystąpił o ich przyznanie według obowiązujących norm. W tej sytuacji Sąd Najwyższy nie mógł orzec w przedmiocie wniosku, którego nie było. Oznacza to zarazem, że wyrok tego Sądu z 28.IX.1972 r. orzekł o całości żądania.Wniosek zatem powoda o uzupełnienie tego wyroku co do zwrotu kosztów, jako nieuzasadniony, należało oddalić (art. 351 § 1 i § 2 k.p.c.).