VI KZP 63/71

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia K. Grzebuła. Sędziowie: J. Polony (sprawozdawca), M. Budzianowski.Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jerzego D., oskarżonego z art. 182 § 1 w związku z art. 59 § 1 k.k., po rozpoznaniu przedstawionego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku postanowieniem z dnia 11 września 1971 r. następującego zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy postanowienie sądu podjęte w trybie art. 450 § 3 k.p.k. lub art. 451 k.p.k. jest postanowieniem zamykającym drogę do wydania wyroku i czy przysługuje na nie zażalenie?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na zasadzie art. 390 k.p.k.uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneW myśl art. 409 k.p.k. zażalenie przysługuje na postanowienia sądu zamykającego drogę do wydania wyroku oraz na postanowienia co do środka zabezpieczającego, a na inne postanowienia - w wypadkach przewidzianych w ustawie.Sąd wydaje postanowienie o przekazaniu sprawy, rozpoznawanej w trybie przyspieszonym, do właściwego postępowania lub prokuratorowi, jeżeli stwierdzi na rozprawie brak przesłanek z art. 447 § 1 k.p.k. niezbędnych do wszczęcia postępowania przyspieszonego a zarazem niedopuszczalność postępowania uproszczonego (art. 450 § 3 k.p.k.) albo jeżeli przewiduje możliwość wymierzenia kary przekraczającej jeden rok pozbawienia wolności lub 25.000 zł grzywny, orzeczonej obok pozbawienia wolności (art. 451 k.p.k.).W obydwóch tych wypadkach na decyzję sądu nie przysługuje zażalenie dlatego, że nie przewiduje go przepis szczególny, a postanowienia takie nie należą do kategorii zamykających drogę do wydania wyroku, albowiem po zmianie trybu przyspieszonego na inny przewidziany w ustawie i właściwy w danej sytuacji oraz po ewentualnym przeprowadzeniu postępowania przygotowawczego i wniesieniu aktu oskarżenia może w tej sprawie zapaść wyrok.Dodatkowo zasługuje na podkreślenie, że:po pierwsze - tryb przyspieszony nie może być kontynuowany po przerwie (w rozprawie) dłuższej niż 7 dni, wobec czego dopuszczenie zażalenia - ze względu na art. 410 k.p.k. - musiałoby zawsze prowadzić do przekroczenia tego terminu, a w konsekwencji - do przekazania sprawy prokuratorowi (art. 450 § 2 k.p.k.), przekreślając tym samym celowość i skuteczność środka odwoławczego;po drugie - w sytuacji podobnej do unormowanej w art. 450 § 3 i 451 k.p.k., a mianowicie wtedy, gdy na zasadzie art. 299 § 1 pkt 2 lub art. 344 § 1 k.p.k. następuje zwrot akt prokuratorowi w celu uzupełnienia postępowania przygotowawczego, ustawa wprowadza zażalenie na podstawie przepisów szczególnych (art. 299 § 4 i 344 § 3 k.p.k.), czyli nie uważa wydanych w tym względzie postanowień za zamykające drogę do wydania wyroku.