I KRN 13/74

SentencjaSąd Najwyższy w Warszawie Izba Karna po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 1974 r. sprawy Józefa W. oskarżonego z art. 167 § 1, art. 236 i art. 269 k.k. z powodu rewizji nadzwyczajnej, założonej przez Ministra Sprawiedliwości (K III 537/44/74) na korzyść wymienionego oskarżonego od postanowień Sądu Powiatowego w O. z dnia 17 października i 3 grudnia 1973 r., sygn.k.p. 1963/721. uchyla zaskarżone postanowienia w część dotyczącej zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności i postępowanie w tym przedmiocie umarza;2. kosztami postępowania wywołanymi rewizją nadzwyczajną obciąża Skarb Państwa.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Powyższe orzeczenia w części dotyczącej zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności nie są słuszne.Nieuiszczenie przez skazanego samoistnej kary grzywny, wymierzonej za występki z art. 167 § 1 k.k. i art. 236 k.k. w łącznej kwocie 3.000 zł, nie powinno stanowić podstawy do zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo z art. 269 k.k., za które obok kary pozbawienia wolności nie wymierzono grzywny.Ściągnięcie od Józefa W. grzywny w drodze egzekucji komorniczej okazało się niemożliwe, gdyż posiadane przez niego ruchomości, sprzęty rolnicze i inwentarz nie podlegają egzekucji (k. 211), a w konsekwencji nieuiszczenia przez niego tej kary było zarządzenie wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności. Natomiast stan zdrowia skazanego, który uprzednio nie był karany (k. 26) i jego podeszły wiek (ukończył 71 lat), to okoliczności przemawiające dodatkowo przeciwko wyciąganiu dalszych konsekwencji w postaci zarządzenia wykonania warunkowo zawieszonej mu kary 1 roku pozbawienia wolności.Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.