VI KZP 71/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Budzianowski (sprawozdawca). Sędziowie: dr T. Majewski, R. Młynkiewicz. Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Kazimierza S., oskarżonego z art. 200 § 1 k.k. w związku z art. 60 § 1 k.k., po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Bydgoszczy postanowieniem z dnia 3 listopada 1972 r. zagadnienia prawnego:"Czy art. XIV przep. wprow. k.w. ma zastosowanie także do czynów, które przed dniem 1 stycznia 1972 r. były występkami?"postanowił odmówić udzielenia odpowiedzi.Uzasadnienie faktyczneZarówno okoliczności faktyczne sprawy, jak i uzasadnienie postanowienia Sądu Wojewódzkiego o przekazaniu Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienia prawnego wskazują, że wątpliwość Sądu Wojewódzkiego dotyczy w istocie tego, czy w stosunku do czynu późniejszego można przyjąć, iż został popełniony w warunkach powrotu do przestępstwa, gdy czyn wcześniejszy, który mógłby stanowić podstawę do przyjęcia tego powrotu, stał się wykroczeniem wskutek zmiany ustawy.Sąd Najwyższy wielokrotnie już wyjaśniał w związku z ustawą z dnia 17 czerwca 1966 r. o przekazaniu niektórych drobnych przestępstw jako wykroczeń do orzecznictwa karno-administracyjnego (Dz.U. Nr 23, poz. 149), że od dnia jej wejścia w życie wcześniejsze skazanie za występek, który według tej ustawy stał się wykroczeniem, należy uważać jako skazanie za wykroczenie, przy czym wskazywał, że stanowisko takie wynika z przepisu art. 2 § 1 k.k. (por. uchwały: VI KZP 6/67, OSNKW 1967, z. 6, poz. 59; VI KZP 36/68, OSNKW 1969, z. 7-8, poz. 92 oraz wyrok - V KRN 98/68, OSNKW 1968, z. 10, poz. 124 i inne).Wyjaśnienie to należy w pełni odnieść także do podobnej sytuacji w związku z wejściem w życie kodeksu wykroczeń.W tym więc wypadku wykładnia art. XIV przep. wprow. k.w. nie jest niezbędna do wydania przez Sąd Wojewódzki orzeczenia, a zagadnienie, o którego wyjaśnienie w istocie wystąpił Sąd Wojewódzki, należy uznać za już wyjaśnione cytowanymi wyżej orzeczeniami Sądu Najwyższego, nie zachodzi zatem potrzeba udzielenia odpowiedzi.