VI KZP 18/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia M. Budzianowski (sprawozdawca). Sędziowie: W. Komorniczak, M. Paluch.Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Jerzego J., oskarżonego z art. 208 k.k., po rozpoznaniu przekazanego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Koszalinie postanowieniem z dnia 21 marca 1973 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy należy umorzyć w myśl art. 478 § 3 k.p.k. z 1928 r. postępowanie karne w stosunku do nieletniego skazanego na umieszczenie w zakładzie poprawczym, który przed tym skazaniem został skazany prawomocnym wyrokiem w innej sprawie na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą odbywa?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneNa podstawie art. III pkt 1 przep. wprow. k.p.k. z 1969 r. oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 22 grudnia 1969 r. o utrzymaniu w mocy na okres przejściowy niektórych dotychczasowych przepisów prawa karnego (Dz. U. Nr 37, poz. 311) w zakresie postępowania karnego zachowały moc dotychczasowe przepisy dotyczące nieletnich, a w szczególności zawarte w art. 474-495 k.p.k. z 1928 r.W myśl art. 478 § 3 k.p.k. z 1928 r. sędzia dla nieletnich umarza śledztwo lub dochodzenie w wypadku, gdy "orzeczenie środków wychowawczych lub poprawczych jest niecelowe ze względu na orzeczone już w innej sprawie środki".Umorzenie postępowania karnego z przyczyn wymienionych w tym przepisie może - zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 1961 r. - VI KZP 69/60 (OSN 1961, z. 3, poz. 94) - nastąpić również na rozprawie sądowej.Przewidziane w art. 478 § 3 k.p.k. z 1928 r. umorzenie postępowania ma na celu zapobieżenie postępowaniu niecelowemu, którego wynik nie mógłby doprowadzić do orzeczenia innych środków niż te, które zostały już poprzednio orzeczone w innej sprawie.Przyjąć zatem należy, że użyte w końcowej części przepisu art. 478 § 3 k.p.k. z 1928 r. określenie "środki" obejmuje wymienione w tym przepisie środki - wychowawcze i poprawcze, natomiast nie odnosi się do kar, a w szczególności do kary pozbawienia wolności. Za taką wykładnią przemawia przyjęta terminologia przez kodeks postępowania karnego z 1928 r. w rozdziale II księgi IX, zawierającym powołane wyżej przepisy art. 474-495, wyraźnie rozróżniające te środki od "kary zwykłej" (art. 476 § 1, art. 491 k.p.k. z 1928 r.).Za poglądem, że przepis art. 478 § 3 k.p.k. z 1928 r. ma na względzie tylko środki wychowawcze i poprawcze orzeczone już poprzednio w innej sprawie, wypowiedział się już Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 listopada 1971 r. - V KRN 348/71.