VI KZP 32/73

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Hapon. Sędziowie: M. Budzianowski, H. Kempisty (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stefana A., oskarżonego z art. 214 § 1 i art. 212 § 1 k.k., po rozpoznaniu przedstawionego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Katowicach postanowieniem z dnia 14 czerwca 1973 r. następującego zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy sprawca, który dokonując czynności zmierzających bezpośrednio do zaboru pojazdu mechanicznego w celu jego krótkotrwałego użycia uszkadza ten pojazd, wyczerpuje swoim zachowaniem się dwa oddzielne przestępstwa określone w art. 212 § 1 i art. 214 § 1 k.k., czy też ze względu na zamiar popełnienia konkretnego czynu (użycie pojazdu mechanicznego) li tylko przestępstwo określone w art. 214 § 1 k.k. (dokonane lub usiłowane), czy wreszcie w opisanym wypadku chodzi o rzeczywisty zbieg przepisów ustawy w rozumieniu art. 10 k.k."i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneSprawca zabierający w celu krótkotrwałego użycia pojazd mechaniczny, stanowiący mienie społeczne lub cudze mienie, podlega odpowiedzialności karnej na podstawie art. 214 § 1 k.k.Jeżeli działanie podjęte w takim celu polega jedynie na czynnościach zmierzających bezpośrednio do dokonania takiego czynu, sprawca odpowiada za usiłowanie (art. 11 § 1 k.k.).W sytuacji, gdy wykonując czynności zmierzające bezpośrednio do zaboru pojazdu mechanicznego, tj. czynności podjęte w celu zrealizowania przestępstwa określonego w art. 214 § 1 k.k., sprawca powoduje w sposób umyślny uszkodzenie pojazdu, przy czym wynikła z tego szkoda przekracza kwotę 500 zł (art. 124 k.w.), zachowanie tego sprawcy stanowi jeden czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa określonego w art. 214 § 1 i art. 212 § 1 k.k. lub art. 11 § 1 k.k. w związku z art. 214 § 1 i art. 212 § 1 k.k.Niezależnie bowiem od wynikających z zachowania się sprawcy skutków przestępnych albo od naruszonych norm prawnych, w takim wypadku wchodzi w grę jedno działanie sprawcy, podpadające pod "krzyżujące" się przepisy ustawy, z których żaden nie wyczerpuje w całości przestępnego zachowania się tego sprawcy.Nie zachodzi tu między zbiegającymi się przepisami ani stosunek przepisu szczególnego do przepisu ogólnego, ani wreszcie stosunek przepisu pochłaniającego do pochłoniętego.W szczególności nie może mieć zastosowania w omawianym wypadku reguła wyłączająca realny zbieg przepisów ustawy na zasadzie lex consumens derogat legi consumptae, skoro z odpowiedzialnością na podstawie art. 214 § 1 k.k. nie wiąże się naruszenie przepisu art. 212 § 1 k.k., w przeciwieństwie np. do sytuacji określonej w art. 208 k.k., w której przepis o kradzieży z włamaniem obejmuje także ewentualne uszkodzenie mienia (art. 212 § 1 k.k.).Należy zatem zająć stanowisko, że brak podstaw do przyjęcia, iż w omawianej sprawie zachodzi jeden z wypadków tzw. pozornego zbiegu przepisów ustawy, a wobec tego do sprawcy będzie miała zastosowanie - zgodnie z art. 10 § 2 k.k. - kumulatywna kwalifikacja prawna z obu powyższych przepisów.