VI KZP 22/72

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia J. Matysiak. Sędziowie: A. Pyszkowski (sprawozdawca), K. Wagner. Prokurator Prokuratury Generalnej: J. Pozorski.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Władysława D., Mariana D. i Stanisława Ł., oskarżonych z art. 159 k.k., po rozpoznaniu przekazanego przez Sąd Wojewódzki w Krakowie postanowieniem z dnia 5 kwietnia 1972 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:"Czy obecność prokuratora w sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego jest obowiązkowa również wtedy, gdy prokurator brał udział w rozprawie, którą następnie przerwano, oznaczając nowy jej termin i na tę przerwaną rozprawę nie stawił się, a więc czy w takim wypadku sąd może prowadzić rozprawę bez dalszego udziału prokuratora?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratora, na podstawie art. 390 k.p.k.uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktycznePrzepis art. 37 k.p.k. wprowadził obowiązkowy udział prokuratora w rozprawie w sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego i przewidział zarazem, że ustawa może w tym względzie stanowić inaczej. Tak właśnie "inaczej" stanowi kodeks postępowania karnego w art. 424 (w postępowaniu uproszczonym), w art. 446 (w postępowaniu przyśpieszonym) i w art. 455 (w postępowaniu co do orzeczeń w sprawach o wykroczenia), przewidując, że w tych wypadkach "niestawiennictwo oskarżyciela nie tamuje toku rozprawy ani posiedzenia".Przepis art. 348 § 1 k.p.k. dotyczy wyłącznie zwolnienia sądu od obowiązku osobnego wzywania osób obecnych na rozprawie przerwanej i nie ma zastosowania do kwestii wspomnianego obowiązku prokuratora. Zarządzenie zatem na podstawie tego przepisu przerwy rozprawy w sprawie o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego nie zwalnia prokuratora od udziału w rozprawie w nowym terminie, a niestawiennictwo prokuratora powoduje, że rozprawy nie przeprowadza się (art. 102 § 3 k.p.k.).Jeżeli sąd pomimo nieobecności prokuratora przeprowadzi rozprawę i wyda wyrok, dopuszcza się uchybienia polegającego na obrazie przepisu art. 102 § 3 k.p.k. Uchybienie to jednak, jako nie wymienione w art. 388 k.p.k., nie powoduje uchylenia wyroku niezależnie od granic środka odwoławczego i wpływu na treść wyroku; może być zatem powodem uchylenia wyroku tylko wtedy, gdy w związku z wniesioną rewizją sąd odwoławczy stwierdzi, że uchybienie to mogło mieć wpływ na treść wyroku (art. 387 pkt 2 k.p.k.).