Rw 199/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: płk C. Lipski.Sędziowie: ppłk C. Gajewski (sprawozdawca) płk H. Kostrzewa.Prokurator: ppłk E. Kemparowa.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym, na skutek skargi rewizyjnej obrońcy, sprawę Jana P., skazanego wyrokiem Sądu Marynarki Wojennej w Gdyni z dnia 17 stycznia 1969 r. za przestępstwa: 1) z art. 257 § 1 k.k. - na karę 6 miesięcy więzienia, 200 zł grzywny i degradację za to, że z początkiem maja 1968 r. dokonał zaboru z terenu internatu jednostki wojskowej w N. na szkodę Zdzisława M. radioodbiornika tranzystorowego marki "Koliber" wartości 600 zł; 2) z art. 257 § 1 k.k. - na karę 6 miesięcy więzienia, 100 zł grzywny i degradację za to, że z początkiem sierpnia 1968 r., w miejscu jak wyżej, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia na szkodę Lucjana Z. maszynki do golenia marki "Charków" wartości 400 zł; 3) z art. 257 § 1 k.k. - na karę 6 miesięcy więzienia, 100 zł grzywny i degradację za to, że we wrześniu 1968 r. z terenu internatu jednostki wojskowej w N. dokonał zaboru w celu przywłaszczenia na szkodę Bogdana S. wojskowego płaszcza ortalionowego wartości 360 zł; 4) z art. 257 § 1 k.k. - na karę 10 miesięcy więzienia, 400 zł grzywny oraz degradację za to, że w październiku 1968 r., w miejscu jak wyżej, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia na szkodę Lucjana Z. munduru letniego używanego, tak zwanego "tropiku", używanych spodni gabardynowych oficerskich i trzewików szeregowca o łącznej wartości 1.799 zł; 5) z art. 1 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. o odpowiedzialności karnej za przestępstwa przeciw własności społecznej (Dz. U. Nr 36, poz. 228) - na karę 8 miesięcy więzienia, 1.000 zł grzywny i degradację za to, że z końcem października 1968 r. dokonał zaboru na szkodę jednostki wojskowej w N. kurtki polowej "panterki" wartości 329 zł, którą to kurtkę miał w czasowym użytkowaniu Stanisław N.Łącznie wymierzono oskarżonemu powołanym wyrokiem karę 1 roku i 2 miesięcy więzienia, 1.000 zł grzywny i degradację.Obrońca oskarżonego domagał się w swej skardze rewizyjnej warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonej oskarżonemu kary wywodząc, że oskarżony wyrównał szkodę powstałą przez zagarnięcie "panterki", wyraził gotowość pokrycia szkody wyrządzonej osobom pokrzywdzonym w wyniku przestępstwa oraz, że wartość zagarniętego mienia była nieznaczna. Sąd Najwyższy, w związku ze skargą rewizyjną, z urzędu zmienił wyrok Sądu Marynarki Wojennej w Gdyni z dnia 17 stycznia 1969 r. w sprawie Jana P. przez poprawienie kwalifikacji prawnej czynów oskarżonego opisanych w sentencji wyroku w pkt od 1 do 4 z art. 257 § 1 k.k. czterokrotnie na art. 161 § 1 k.k.W.P. czterokrotnie, przyjmując ten przepis za podstawę wymierzonych kar, i z tą zmianą zaskarżony wyrok pozostawił w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd:1. Wywody skargi rewizyjnej obrońcy nie są przekonywające. Ustalenia faktyczne wyroku są zgodne z wynikami przewodu sądowego. Przy wymiarze kary Sąd I instancji miał na uwadze wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na jej rozmiar i dostatecznie je uwzględnił. Dokonywanie przez oskarżonego systematycznie kradzieży przez blisko pół roku na szkodę kolegów i współlokatorów internatu mieszczącego się na zamkniętym terenie wojskowym świadczy o dużym nasileniu złej woli oskarżonego. Okoliczność ta w połączeniu z ujemną opinią służbową oskarżonego nie pozwala na przyjęcie prognozy, że oskarżony mimo niewykonania kary nie powróci na drogę przestępstwa.2. Natomiast Sąd Najwyższy z urzędu stwierdza, że ocena prawna czynów oskarżonego opisanych w sentencji wyroku w pkt od 1 do 4 nie jest prawidłowa. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że oskarżony dokonywał zaboru cudzego mienia ruchomego na szkodę innych żołnierzy-mieszkańców internatu przeznaczonego do zakwaterowania żołnierzy służby zawodowej i nadterminowej. Kradzieże te zostały dokonane w warunkach wspólnoty żołnierskiej. Te właśnie warunki wspólnoty żołnierskiej, wynikające z jednakowego trybu życia, podobnych warunków bytowych i wspólnie wykonywanych zadań służbowych, wymagają wzajemnego zaufania, co jest równoznaczne z wzajemnym poszanowaniem własności osobistej. W tych warunkach zamach na mienie osobiste kolegi nadaje czynowi sprawcy specyficzne zabarwienie i powoduje, że pospolita kradzież nabiera cech przestępstwa wojskowego w rozumieniu przepisu art. 161 § 1 k.k.W.P.