VI KZP 8/69

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski. Sędziowie: Z. Kubec, J. Szamrej (sprawozdawca).Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz. SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława K., oskarżonego z art. 132 § 1 d.k.k. w związku z art. 1 ustawy z dnia 22 maja 1958 r. (Dz. U. Nr 34, poz. 152), po rozpoznaniu przedstawionej w trybie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Gdańsku jako rewizyjny postanowieniem z dnia 25·marca 1969 r. następującej kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy:"Czy sąd jest władny na podstawie art. 448 k.c. zasądzić odpowiednią kwotę na rzecz PCK na podstawie pozwu adhezyjnego wniesionego przez prokuratora w wypadku, gdy pokrzywdzony oświadczył, że tego nie żąda?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratora,uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżejUzasadnienie faktyczneUchwała składu siedmiu sędziów Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 1970 r. III CZP 81/69 (OSNCP z. 7-8 z 1970 r., poz. 119) wyjaśniła już, że Sąd może w sprawie z powództwa prokuratora wytoczonego na korzyść pokrzywdzonego zasądzić na rzecz Polskiego Czerwonego Krzyża odpowiednią sumę pieniężną (art. 448 k.c.) również w razie zrzeczenia się roszczenia przez poszkodowanego, jeżeli zrzeczenie to uznał za niedopuszczalne (art. 203 § 4 k.p.c.). Ponieważ przepisy kodeksu postępowania karnego nie zawierają takich unormowań, które by mogły uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie poruszonej w pytaniu Sądu Wojewódzkiego kwestii prawnej, przeto Sąd Najwyższy w składzie zwykłym uchwalił udzielić odpowiedzi jak w przytoczonej wyżej uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego.