VI KZP 41/70

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski. Sędziowie: H. Kempisty (sprawozdawca), T. Majewski.Prokurator Prokuratury Generalnej: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Wandy N., oskarżonej z art. 18 § 1 i art. 182 § 1 k.k., po rozpoznaniu przedstawionego na podstawie art. 390 § 1 k.p.k. przez Sąd Wojewódzki w Białymstoku postanowieniem z dnia 29 kwietnia 1970 r. zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy można przy wymierzaniu łącznej kary grzywny przekraczającej 1.000 zł określać zastępczą karę pozbawienia wolności, gdy poszczególne kary grzywny nie przekraczają 1.000 zł, oraz - w związku z tym - czy można określać zastępczą karę pozbawienia wolności w wypadku, gdy łączna kara grzywny przekracza 1.000 zł, ale dotyczy poszczególnej kary grzywny przekraczającej 1.000 zł w zbiegu z karą grzywny nie przekraczającą tej wysokości?"i po wysłuchaniu wniosku prokuratorauchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneZ wyrażonej w przepisie art. 37 § 1 k.k. zasady wynika, że sąd jest obowiązany do określania zastępczej kary pozbawienia wolności - na wypadek nieuiszczenia grzywny w terminie - w każdym wypadku wymierzenia jej w wysokości przekraczającej 1.000 zł, a więc niezależnie od tego, czy grzywna wymierzona w tej wysokości jest grzywną wymierzoną za jedno tylko przestępstwo, czy też została wymierzona jako kara łączna, choćby powstała z połączenia poszczególnych grzywien, z których żadna czy niektóre z nich nie przekraczały nawet 1.000 zł. Sformułowanie więc powyższego przepisu nie upoważnia do odmiennego traktowania grzywny jako kary jednostkowej od grzywny jako kary łącznej. Do odmiennego poglądu nie upoważnia również przepis art. 67 § 1 k.k., który określa reguły wymiaru kary łącznej.Wymaga wreszcie podkreślenia okoliczność, że w następstwie wymierzenia kary łącznej grzywny tylko ta kara podlega wykonaniu, co znajduje także potwierdzenie i rozwinięcie w przepisach art. 152 i art. 153 kodeksu karnego wykonawczego.