II CR 279/66

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Janusza Józefa Ł. i Henryka Kazimierza Ł. przeciwko Leonardowi Ł. o zaprzeczenie ojcostwa, na skutek rewizji kuratora powodów od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Olsztynie z dnia 2 maja 1966 r., rewizję tę oddalił.Uzasadnienie faktyczneMałoletni powodowie urodzeni w dniu 22.II.1961 r. i zastąpieni początkowo przez swą matkę Kazimierę Ł. żądali w pozwie przeciw mężowi matki Leonardowi Ł. ustalenia, że pozwany nie jest ich ojcem, twierdząc, że w okresie ich poczęcia małżonkowie Ł. nie obcowali cieleśnie.Pozwany Leonard Ł. uznał powództwo.W oparciu o zgodne zeznania małżonków Ł. Sąd Wojewódzki w Olsztynie uwzględnił powództwo wyrokiem z dnia 19.XII.1963 r., nr II C 165/63, jednakże na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości wyrok ten został uchylony wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 23.IX.1964 r., nr III CR 217/64 i sprawę przekazano Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.W toku dalszego postępowania zmarła Kazimiera Ł. i Sąd Powiatowy w Morągu ustanowił kuratora procesowego dla małoletnich powodów. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki w Olsztynie wyrokiem z dnia 2.V.1966 r., nr II C 213/65, ustalił, że pozwany nie jest ojcem powodów, przy czym ustalenie to oparł na wyniku grupowego badania krwi.Od wyroku tego kurator powodów wniósł rewizję i powołując podstawy rewizyjne z art. 368 pkt 4 i 5 k.p.c., żądał jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zarzut, iż Sąd Wojewódzki wydał wyrok, mimo że kurator powodów na rozprawie w dniu 2.V.1966 r. oświadczył, że nie popiera powództwa, co jego zdaniem było równoznaczne z cofnięciem pozwu, jest nieuzasadniony. Cofnięcie pozwu, wniesionego przez małoletniego w celu ustalenia jego praw stanu w sposób zgodny z rzeczywistością, stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu i dlatego kurator małoletniego, podobnie jak jego rodzice, czy opiekun mógłby czynności takiej dokonać jedynie po uprzednim uzyskaniu zezwolenia sądu opiekuńczego (art. 178 § 2, 155 § 2 i 101 § 3 k.r. i op.). Skoro kurator małoletnich powodów takiego zezwolenia nie uzyskał, jego oświadczenie o niepopieraniu powództwa nie mogło wywołać skutków prawnych przewidzianych w art. 203 i 355 k.p.c.Niesłuszne są również zarzuty dotyczące sposobu przeprowadzenia dowodu z grupowego badania krwi przez Akademię Medyczną - Zakład Medycyny Sądowej W Gdańsku. Żaden przepis nie nakazuje, by pobranie krwi odbywało się w obecności wszystkich uczestników procesu lub ich przedstawicieli. Wbrew wywodom rewizji Sąd Wojewódzki nie zlecił kuratorowi małoletnich, by dopilnował stawiennictwa pozwanego w tym Zakładzie, a jedynie zlecił mu dopilnowanie stawienia się tam małoletnich powodów i ta czynność została przez niego dokonana. Z wyjaśnień kuratora małoletnich, złożonych na rozprawie rewizyjnej wynika, że przybył do Gdańska tym samym pociągiem co i pozwany, lecz do Zakładu przyjechał później innym środkiem lokomocji miejskiej. Ze sprawozdania Zakładu wynika, że przed pobraniem krwi ustalono tożsamość pozwanego na podstawie jego dowodu osobistego. W tej sytuacji Sąd Wojewódzki był władny uznać, że nie zachodzi potrzeba ponowienia dowodu z grupowego badania krwi (art. 286 k.p.c).Wreszcie zarzuty rewizji dotyczące rzekomych ustaleń zaskarżonego wyroku, odnoszących się do pożycia małżonków Ł. oraz zdolności pozwanego do zapłodnienia żony, są oczywiście bezzasadne, skoro zaskarżony wyrok ustaleń takich w ogóle nie zawiera, a okoliczności te, wobec wyniku grupowego badania krwi, nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy.Z tych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 387 k.p.c).