VI KZP 42/66

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia A. Pyszkowski.Sędziowie: L. Chmielewski, R. Staszkiewicz (sprawozdawca).Prokurator Generalnej Prokuratury: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Konrada K. i innych, oskarżonych z art. 2 § 2 lit. b) i art. 4 § 1 ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228), po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki w Koszalinie postanowieniem z dnia 22 września 1966 r. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy kradzież mienia społecznego z zamkniętego na kłódkę magazynu przy użyciu dopasowanego klucza do tejże kłódki, jeśli sprawca działał ze z góry powziętym zamiarem zagarnięcia tym sposobem mienia społecznego, wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 2 § 2 lit. b) ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. (Dz. U. Nr 36, poz. 228)?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora,na podstawie art. 390 k.p.k. uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wielokrotnie już wyjaśniał (między innymi w sprawach: II K 227/55 - OSN Nr IV/1955 r., poz. 41; I K 483/57, IVK 367/57 - OSPiKA zesz. 1/1959, poz. 13; II K 697/57, Rw 1287/58 - "Wojsk. Przegl. Prawn." zesz. 1/1959 r., str. 136; V K 1340/59, IV K 754/60 - "Ruch Prawn. Ekon. i Soc." zesz. 4/1961 r., str. 308; Rw 1046/62 - "Ruch Prawn. Ekon. i Soc". zesz. 3/1963 r., str. 340; Rw 627/63), że kradzież z włamaniem stanowi zabór mienia społecznego z pomieszczenia zabezpieczonego takimi urządzeniami, które mają być przeszkody utrudniającą dostęp osobom nieuprawnionym i są wyrazem woli dysponenta pomieszczeniem, żeby nie wchodzono tam bez jego wiedzy i zgody.Zgodnie z tym stanowiskiem punkt ciężkości pojęcia włamania polega na wdarciu się do wewnątrz zamkniętego pomieszczenia. Wdarcie się następuje przez usunięcie przeszkody materialnej lub przez fizyczne na nią oddziaływanie, które jednak nie musi polegać na jej uszkodzeniu, gdyż kwestia technicznego sposobu działania nie zmienia samej istoty włamania. Usunięcie przeszkody nie musi być połączone z użyciem znacznego wysiłku fizycznego. Wystarcza bowiem usunięcie tego, co zamyka pomieszczenie, jeśli przez to usunięcie rzeczy stały się bezpośrednio dostępne. Jakie to będzie zamknięcie, w szczególności czy będzie ono słabe (np. szyba okienna lub nawet tylko papier na opieczętowanych drzwiach) - jest rzeczą obojętną. Ważny jest tylko fakt, że przez ustanowienie zabezpieczenia wyraźnie zaznaczono, iż wstęp do pomieszczenia bez zezwolenia dysponenta tymże pomieszczeniem jest zabroniony.Podobnie interpretowane jest wdarcie się do pomieszczenia po uprzednim usunięciu przeszkody w postaci kłódki lub zamka. Pokonanie przeszkody przez otwarcie kłódki lub zamka jest zawsze połączone z przemocą, której wielkość niekoniecznie musi się wyrażać w intensywności użytej siły fizycznej. Dostanie się bowiem do wnętrza pomieszczenia za pomocą różnych zabiegów przy otwieraniu kłódki lub zamka o skomplikowanym mechanizmie może być o wiele trudniejsze i wymagać niewspółmiernie większego wysiłku aniżeli tak typowy sposób, jak złamanie kłódki przy użyciu łomu lub wyłamanie zamkniętych drzwi.Odmienny pogląd wyrażony w sprawach III K 461/57 - OSPiKA zesz. 6/1959, str. 319 i Rw 1123/63, a sprowadzający się do tego, że przez włamanie należy rozumieć wdarcie się do pomieszczenia przez usunięcie przeszkody materialnej przy użyciu siły fizycznej, wobec czego otwarcie kasy podrobionym kluczem i zerwanie lub zniszczenie plomby umieszczonej na urządzeniach służących do zamknięcia pomieszczenia nie stanowi kradzieży z włamaniem w rozumieniu art. 2 § 2 lit. b) ustawy z dnia 18 czerwca 1959 r. - nie jest słuszny z przyczyn wyżej wskazanych.