VI KZP 20/65

SentencjaSąd Najwyższy w Izbie Karnej na posiedzeniu niejawnym, po rozpoznaniu przedstawionego w trybie art. 390 § 1 k.p.k. pytania Sądu Wojewódzkiego:"Czy sprawca przestępstwa drogowego, odpowiadający na podstawie art. 215, 242 lub 230 k.k. albo art. 30 ustawy z 10 grudnia 1959 r. o zwalczaniu alkoholizmu, dopuszcza się ponadto przestępstwa określonego w art. 247 k.k., jeżeli zbiegł z miejsca wypadku, nie udzieliwszy pomocy jego ofierze, która znalazła się w bezpośrednim niebezpieczeństwie utraty życia"postanowił odmówić udzielenia odpowiedzi.Uzasadnienie faktyczneWytyczne połączonych Izb Karnej i Wojskowej Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 1963 r. w sprawach przestępstw drogowych (M.P. z 1963 r. Nr 70, poz. 348) stwierdzają, że nieudzielenie pomocy ofierze wypadku lub ucieczka po dokonaniu przestępstwa drogowego stanowi istotną okoliczność obciążającą (pkt VI. 3). W stwierdzeniu tym mieści się wyraźnie uznanie, że jakiekolwiek oddalenie się sprawcy przestępstwa drogowego z miejsca tego przestępstwa bez udzielenia pomocy jego ofierze nie podlega ukaraniu jako odrębne przestępstwo.Wobec tego wcześniejszy, przytoczony w pytaniu Sądu Wojewódzkiego, odmienny pogląd Sądu Najwyższego z 1958 r. (IV K 175/58 z 11.IV.1958 r. - OSN z. 3 z 1959 r.) przestał być aktualny.Skoro według art. 28 ust. 1, zdanie drugie ustawy z dnia 15 lutego 1962 r. o Sądzie Najwyższym, naruszenie wytycznych Sądu Najwyższego może stanowić podstawę uchylenia lub zmiany orzeczenia, przedstawione obecnie przez Sąd Wojewódzki wątpliwości co do trafności poglądu, któremu wytyczne z dnia 22 czerwca 1963 r. dały wyraz, nie mogą wchodzić w rachubę jako wynikająca przy rozpoznawaniu rewizji kwestia, wymagająca zasadniczej wykładni ustawy (art. 390 § 1 k.p.k.).