VI KZP 27/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Majewski.Sędziowie: M. Bogusławski (sprawozdawca), Z. Kubec.Prokurator Generalnej Prokuratury: H. Rajzman.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Piotra G., oskarżonego z art. 255 § 1 k.k., na przedstawione przez Sąd Wojewódzki w Zielonej Górze postanowieniem z dnia 29 marca 1965 r. a wymagające zasadniczej wykładni ustawy w trybie art. 390 § 1 k.p.k. zagadnienia prawne:"Czy pozostawienie sprawy bez biegu wskutek niezłożenia przez oskarżyciela prywatnego zryczałtowanej równowartości kosztów postępowania stwarza zawisłość sprawy?" i w razie odpowiedzi twierdzącej -"Czy wniesioną przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego nową skargę o to samo zdarzenie przed upływem terminu określonego w art. 13 ustawy z dnia 2 grudnia 1960 r. o sprawach z oskarżenia prywatnego należy traktować jako uzupełnienie poprzednio wniesionej skargi przez samego oskarżyciela, a pozostawionej bez biegu, czy też jako odrębną sprawę?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora, uchwalił odpowiedzieć jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneZgodnie z przepisami art. 435 § 2 k.p.k. wniesioną przez oskarżyciela prywatnego skargę sąd pozostawia bez biegu do czasu złożenia przez niego zryczałtowanej równowartości kosztów postępowania w wysokości 200 zł. Wniesienie nie opłaconej skargi nie przerywa biegu przedawnienia.Ustawa nie zakreśla terminu, w którym powinna być złożona zryczałtowana równowartość kosztów postępowania. Pozostawienia nie opłaconej skargi bez biegu nie można uważać za pozostawienie ostateczne, zrównane np. z umorzeniem postępowania, natomiast jest ono równoznaczne z zawieszeniem postępowania. Sprawa jest wówczas zawisła przed sądem, do którego została wniesiona skarga. Zawisłość trwa aż do chwili przedawnienia przestępstwa lub umorzenia postępowania, np. na skutek śmierci strony, wycofania skargi itp.Ze względu na zawisłość sprawy, wniesienie w terminie przez oskarżyciela prywatnego lub jego pełnomocnika następnej skargi, opłaconej zgodnie z art. 435 § 1 k.p.k., należy uznać za uzupełnienie pierwszej, pozostawionej bez biegu, gdyż dwa odrębne procesy o ten sam czyn jednocześnie toczyć się nie mogą.