VI KO 36/64

Skład orzekającyPrzewodniczący: Prezes F. Wróblewski.Sędziowie: A. Kafarski (współsprawozdawca), J. Zembaty (sprawozdawca).Prokurator Generalnej Prokuratury: T. Guzkiewicz.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Stanisława D. oskarżonego z art. 257 § 1 k.k., po rozpoznaniu przedstawionej przez Sąd Wojewódzki w Rzeszowie w trybie art. 390 § 1 k.p.k. kwestii prawnej wymagającej zasadniczej wykładni ustawy, a mianowicie:"Czy w rozumieniu przepisu art. 7 pkt 1 dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii jest recydywistą sprawca, który w okresie krótszym niż pięcioletni, po odbyciu w całości kary dwóch miesięcy aresztu za przestępstwo z art. 1 § 1 dekretu z dnia 4 marca 1953 r. (Dz. U, Nr 17, poz. 69), popełnił czyn tego samego rodzaju?"po wysłuchaniu wniosku prokuratora uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczneArtykuł 7 ust. 1 wymienionego wyżej dekretu z dnia 20 lipca 1964 r. o amnestii (Dz. U. Nr 27, poz. 174) stanowi o wyłączeniu spod amnestii przestępstw, o których mowa w art. 1 pkt 1-3 oraz w art. 3, 5, i 6 tego dekretu, popełnionych w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub przynajmniej w trzeciej części kary pozbawienia wolności, nie mniej jednak niż trzech miesięcy, orzeczonej za przestępstwo tego samego rodzaju lub z tych samych pobudek.Przepis ten należy rozumieć jako pozostawienie poza zasięgiem amnestii czynów, których sprawcy mimo doznania już w związku z poprzednim swoim przestępstwem dolegliwości poważniejszego stopnia, tj. pozbawienia wolności na czas trzech miesięcy lub więcej, nie zawahali się przed powrotem do przestępstwa tego samego rodzaju lub z tych samych pobudek.Interpretacja, która przyjmuje, że słowa o minimum 3 miesięcy dotyczą (tylko kary odbytej w części, tak że wszelka kara pozbawienia wolności odbyta w całości, a więc nawet niższa od 3 miesięcy, pociąga za sobą omawiane wyłączenie, prowadziłaby do pozbawienia amnestii sprawców takich czynów, które w konkretnym swoim przejawie wykazały nieznaczny tylko stopień społecznego niebezpieczeństwa. Ratio legis dekretu amnestyjnego polega natomiast na objęciu jego zasięgiem właśnie takich czynów. Obecną bowiem amnestię stosuje się w ogóle do czynów, za które grozi kara niewielka (art. 1) lub za które orzeczono (art. 3) albo należy orzec (art. 5) kary niewielkie, bo w zasadzie kara pozbawienia wolności do 1 roku, przy czym dekret idzie tak daleko w tym względzie, że w wypadkach skazania na karę do 6 miesięcy pozbawienia wolności samo skazanie uważa się za niebyłe. Dekret nie wyłącza więc spod amnestii recydywisty, który popełnił czyn ujęty ramami amnestii, działając po uprzednim odbyciu kary za inny czyn wymierzonej mu w rozmiarze poniżej 3 miesięcy - nawet wtedy, gdy był on już niejednokrotnie karany.