II CZ 100/65

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia F. Błahuta (sprawozdawca). Sędziowie: B. Łubkowski, J. Adamczyk.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie ze skargi Tadeusza i Janiny małż. G. przeciwko Stanisławowi i Marii małżonków B. (o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Wojewódzkiego dla Woj. Łódzkiego - Ośr. w Piotrkowie) na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Łodzi - Ośrodek w Piotrkowie z dnia 20 września 1965 r.odrzucił zażalenie.Uzasadnienie faktyczneW sprawie z powództwa małżonków B. przeciwko Janinie i Tadeuszowi małż. G. o odszkodowanie Sąd Powiatowy w Radomsku wyrokiem z dnia 16 marca 1964 r. uwzględnił częściowo powództwo. Wskutek rewizji obu stron Sąd Wojewódzki w Łodzi - Ośrodek w Radomsku wyrokiem z dnia 14.I.1965 r. zmienił częściowo wyrok Sądu Powiatowego, a w pozostałej części uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.Od prawomocnej części wyroku pozwani Janina i Tadeusz małż. G. wnieśli do Sądu Wojewódzkiego w Łodzi, Ośrodek w Piotrkowie Tryb. skargę o wznowienie postępowania, którą tenże Sąd postanowieniem z dnia 20 września 1965 r. odrzucił.To postanowienie odrzucające skargę zaskarżyli pozwani małż. G. zażaleniem.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje.Skargę o wznowienie rozpoznał Sąd Wojewódzki w Łodzi - Ośrodek w Piotrkowie jako sąd wyższej instancji (art. 405 k.p.c.). Stosownie do przepisu art. 394 § 1 k.p.c. zażalenie przysługuje tylko na postanowienie sądu pierwszej instancji. Ponieważ skargę o wznowienie rozpoznał i odrzucił sąd rewizyjny, a nie sąd pierwszej instancji, przeto zażalenie, jako niedopuszczalne, ulega odrzuceniu (art. 394 § 1 w związku z art. 405 k.p.c.).Obecny stan prawny nie różni się pod tym względem od przepisów dawnego kodeksu postępowania cywilnego, na tle którego Sąd Najwyższy wyjaśnił już, że odrzucenie skargi o wznowienie przez Sąd wyższej instancji nie jest zaskarżalne zwyczajnym środkiem prawnym. Nie ma podstaw do zmiany tego stanowiska.