Rw 1177/62

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia ppłk A. Kruszka.Sędziowie: płk K. Mioduski (sprawozdawca), mjr H. Kostrzewa.Prokurator: mjr J. Burzyński.SentencjaSąd Najwyższy rozpoznał na posiedzeniu niejawnym na skutek skarg rewizyjnych obrońcy i oskarżonego sprawę Eugeniusza D., skazanego wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w. Olsztynie z dnia 9 października 1962 r. za przestępstwa: z art. 135 § 2 k.k.W.P. - na 3 miesiące aresztu, a z art. 135 § 1 k.k.W.P. - na 5 miesięcy aresztu; łącznie - na 6 miesięcy aresztu.Obrońca w skardze rewizyjnej zarzucił: a) naruszenie art. 5 w związku z art. 235 § 1 k.k.W.P. przez oddalenie wniosku dowodowego dotyczącego ustalenia powodu niezupełnej zdatności oskarżonego do pełnienia przez dwie doby z rzędu służby wartowniczej, o czym wiedzieli jego przełożeni, która to okoliczność miała wpływ na treść wyroku w zakresie wymiaru kary, b) wymierzenie skazanemu zbyt surowej kary za przypisane mu czyny. W konkluzji obrońca wnosi o zmianę wyroku w części dotyczącej wymiaru kary za poszczególne przypisane Eugeniuszowi D. czyny i o wymierzenie mu kary wydatnie łagodniejszej od orzeczonej w tymże wyroku bądź też o uchylenie wyroku w części zaskarżonej i przekazanie sprawy co do tej części do ponownego rozpoznania.Oskarżony zarzuca w swej skardze, że wymierzona mu kara jest zbyt surowa, albowiem "starał się sumiennie wykonywać swe obowiązki żołnierskie".Sąd Najwyższy w związku ze skargą rewizyjną obrońcy i oskarżonego postanowiłuchylić wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Olsztynie z dnia 9 października 1962 r. w części skazującej Eugeniusza D. na podstawie art. 135 § 2 k.k.W.P. (pkt 1 sentencji wyroku) i w tym zakresie postępowanie umorzyć oraz uchylić orzeczenie o karze łącznej; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymać w mocy.Uzasadnienie faktyczneSąd Najwyższy wyraził następujący pogląd prawny: Trafny jest pogląd Naczelnej Prokuratury Wojskowej, że pierwszy z przypisanych oskarżonemu czynów stanowi wypadek małej wagi, o jakim mowa w art. 7 k.k.W.P. Ustalona praktyka wojskowych organów wymiaru sprawiedliwości na tle stosowania art. 135 k.k.W.P. wyraża się w tym, że ściganiu w trybie postępowania karnego podlegają z reguły tylko takie naruszenia regulaminu służby wartowniczej, które pociągają za sobą niemożność należytego wypełnienia przez wartownika jego podstawowego obowiązku, jakim jest ochrona strzeżonego obiektu. Inne naruszenia nie pociągające za sobą konsekwencji, o których wyżej mowa, są ścigane w drodze dyscyplinarnej.Praktykę tą należy uznać za słuszną i nie ma podstaw, żeby w niniejszej sprawie odstąpić od zajmowanego dotychczas stanowiska, nawet jeśli się uwzględni, że oskarżony był niezdyscyplinowanym żołnierzem, wielokrotnie karanym dyscyplinarnie, a przed powołaniem go do wojska karany był sądownie za drobną kradzież z art. 257 § 2 k.k. Czyn oskarżonego polegający na tym, że w czasie służby na posterunku usiadł, nie przestaje być czynem małej wagi nawet przy uwzględnieniu dotychczasowego nagannego trybu życia sprawcy. Dlatego też postępowanie w stosunku do czynu określonego w pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku podlega umorzeniu z mocy art. 7 k.k.W.P. i art. 10 k.w.p.k. Tym samym więc stają się bezprzedmiotowe zarzuty i wywody skargi rewizyjnej obrońcy zmierzające do złagodzenia kary za ten czyn.