V K 58/60

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Franciszka K. skazanego z art. 265 i 255 k.k., po rozpoznaniu założonej przez Ministra Sprawiedliwości rewizji nadzwyczajnej od zaocznego wyroku Sądu Powiatowego w Bydgoszczy z dnia 6 lutego 1959 r., na podstawie art. 394-396, 400 § 4, 383 pkt 3, 388 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę temuż Sądowi do ponownego rozpoznania.Uzasadnienie faktyczneRewizja nadzwyczajna wywodzi:Powyższym zaocznym wyrokiem Sąd Powiatowy w Bydgoszczy skazał oskarżonego Franciszka K. z art. 265 k.k. za przejazd koleją bez biletu na 300 zł grzywny oraz z art. 255 § 1 k.k. za znieważenie funkcjonariuszów PKP w liście do Dyrekcji PKP na miesiąc aresztu i 200 zł grzywny, łącznie na miesiąc aresztu i 500 zł grzywny. Jak wynika z rezultatów reklamacji pocztowej, wyrok ten można uważać za prawomocny, mimo że oskarżony nie podpisał zwrotnego poświadczenia odbioru odpisu wyroku zaocznego.Wyrok ten nie jest prawidłowy z powodu obrazy art. 347 § 1 w związku z art. 350 k.p.k., a więc z powodu pogwałcenia zasadniczych praw oskarżonego do swej obrony.Oskarżony jeszcze przed rozprawą z dnia 6 lutego 1959 r. w swym piśmie z dnia 2 lutego 1959 r., które zostało odczytane na tej rozprawie, zawiadomił sąd o swej obłożnej chorobie, udokumentowanej zaświadczeniem lekarskim, z którego wynika, że oskarżony powinien leżeć w łóżku również w dniu rozprawy.Wyrok zaoczny, jak wiadomo, wolno, wydać tylko wtedy, gdy istnieje domniemanie, że nieobecność oskarżonego na rozprawie jest nieusprawiedliwiona. Wymóg ten wprawdzie nie został wyrażony expressis verbis w art. 347 § 1 k.p.k., lecz wynika on w sposób oczywisty z zestawienia tego przepisu z art. 350 k.p.k. Nie można bowiem wydawać wyroku zaocznego, o którym z góry już wiadomo, że ulegnie on uchyleniu w trybie sprzeciwu. Oskarżony w swym piśmie z dnia 2 lutego 1959 r., do którego dołączył zaświadczenie lekarskie, w sposób zupełnie wiarygodny usprawiedliwił swą nieobecność na rozprawie, a tym samym obalił domniemanie, że jego nieobecność na rozprawie jest nieusprawiedliwiona. W tych okolicznościach nie było podstaw do rozpoznania sprawy zaocznie.Uchybienie to jest pogwałceniem zasadniczego prawa oskarżanego do obrony, zwłaszcza że oskarżonemu z uwagi na dopuszczalne w tej sprawie postępowanie uproszczone z art. 5 § 1 i art. 8 lit. e ustawy z dnia 20 lipca 1950 r. o zmianie k.p.k. z uwzględnieniem późniejszych nowel nie doręczono aktu oskarżenia oraz nie uwzględniono jego wniosku, zgłoszonego w piśmie z dnia 2 lutego 1959 r. o przesłuchanie świadków na swą obronę.Sąd Najwyższy uznał słuszność powyższych wywodów, które popiera także wykładnia art. 349 k.p.k., wobec czego orzekł jak w sentencji.