IV KZ 127/61

Skład orzekającyPrzewodniczący: sędzia T. Gdowski.Sędziowie: S. Kotowski, T. Krokosz (sprawozdawca).Prokurator: J. Smoleński.SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Ludwiki S. oskarżonej z art. 1 pkt 2 dekretu z dnia 31 sierpnia 1944 r., po rozpoznaniu zażalenia obrońcy oskarżonej na postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Bydgoszczy z dnia 3 czerwca 1961 r. co do wniosku o zatarcie skazania, po wysłuchaniu wniosku Prokuratora Generalnej Prokuratury postanowił1. uchylić zaskarżone postanowienie;2. akta sprawy zwrócić Sądowi Wojewódzkiemu w Bydgoszczy celem rozpoznania wniosku Ludwiki S. o zatarcie skazania.Uzasadnienie faktyczneZaskarżonym postanowieniem Sąd Wojewódzki w Bydgoszczy uznał się za niewłaściwy do rozpoznania niniejszego wniosku i przekazał go do rozpoznania Sądowi Powiatowemu w Toruniu.Postanowienie to nie jest słuszne.Zgodnie bowiem z przepisami dekretu z dnia 17 października 1946 r. o zniesieniu specjalnych sądów karnych (Dz. U. Nr 59, poz. 324) kompetencje tych sądów przejęły sądy okręgowe, z kolei zaś, stosownie do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 listopada 1950 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 496) dotyczącego reorganizacji sądownictwa powszechnego, sprawy z "dekretu sierpniowego" przejęły sądy wojewódzkie, do których - zgodnie z art. 496 k.p.k. - należy również rozpoznawanie podań o zatarcie skazania z wymienionego dekretu.Wynika to zarazem z przepisu art. 14 prawa o u.s.p. (tekst jednolity - Dz. U. z 1950 r. Nr 39, poz. 360), przy czym nie ma takiego przepisu ustawy, który by przekazywał sądowi powiatowemu rozpoznawanie podań o zatarcie skazania w sprawach, w których orzekały sądy wyższego rzędu, w danym wypadku - specjalny sąd karny.Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak wyżej.