VI KO 33/59

SentencjaSąd Najwyższy po rozpoznaniu przedstawionej przez zwykły skład Sądu Najwyższego kwestii, wymagającej zasadniczej wykładni ustawy, mianowicie:"Czy należało umorzyć postępowanie w oparciu o przepis art. 64 k.p.k., w sprawie z oskarżenia prywatnego, jeżeli wskutek zawarcia pojednania oskarżyciel prywatny za zgodą oskarżonych odstąpił od oskarżenia, następnie jednak strony oświadczyły, że rozwiązują pojednanie i wniosły o dalsze prowadzenie sprawy”- uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.Uzasadnienie faktyczne1. Z brzmienia art. 64 k.p.k. wynika, że umorzenie postępowania na podstawie tego przepisu następuje wskutek złożenia przez oskarżyciela prywatnego oświadczenia o odstąpieniu od oskarżenia i wyrażenia zgody przez oskarżonego na to odstąpienie. Jednakże oświadczenia te, aby mogły spowodować umorzenie toczącego się postępowania, muszą być wyrazem rzeczywistej woli stron, wolnej od wad.Sąd ocenia, czy wspomniane oświadczenia są stanowcze i wolne od wad, gdyż oświadczenia stron powzięte pod wpływem przymusu lub błędu nie mogą uzasadnić umorzenia postępowania na podstawie art. 64 k.p.k.Wspomnianej oceny sąd dokonuje, biorąc w szczególności pod uwagę okoliczności towarzyszące złożeniu oświadczeń i zachowanie się stron przy ich składaniu na tle sytuacji zachodzącej w rozpatrywanej sprawie.Ocena sądu, że oświadczenie stron są wyrazem ich rzeczywistej i wolnej od wad woli mieści się implicite w postanowieniu o umorzeniu postępowania.II. Z faktu, że umorzenie postępowania na podstawie art. 64 k.p.k. następuje w wyniku złożenia przez strony oświadczeń odpowiadających wyżej przedstawionym warunkom - wynika, że takie oświadczenia są wiążące i nie mogą być cofnięte, albowiem umorzenie postępowania następuje z chwilą złożenia takich oświadczeń, a postanowienie sądu w przedmiocie umorzenia postępowania ma jedynie charakter deklaratywny.