III CR 238/57

Skład orzekającyPrzewodniczący: Sędzia S. Gross.Sędziowie: Z. Masłowski, T. Byliński (sprawozdawca).SentencjaSąd Najwyższy w sprawie z powództwa Powszechnej Spółdzielni Spożywców w O. przeciwko Janinie B. o 6.526,83 zł, po rozpoznaniu zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Wojewódzkiego dla województwa warszawskiego z dnia 22 listopada 1956 r., zażalenie oddalił.Uzasadnienie faktyczneOd wyroku Sądu Wojewódzkiego zasądzającego od pozwanej na rzecz powódki resztę należności z tytułu niedoboru w kwocie 5.301,74 zł, a doręczonego stronom w dniu 8 kwietnia 1957 r., pełnomocnik pozwanej wniósł rewizję, domagając się w niej zmiany zaskarżonego wyroku i oddalenia powództwa bądź jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Sąd Wojewódzki postanowieniem z dnia 2 maja 1957 r. rewizję odrzucił uznając, że wniesiona ona została po upływie terminu przewidzianego w art. 373 § 1 k.p.c. Jako datę wniesienia rewizji Sąd Wojewódzki, zgodnie z prezentatą biura podawczego, przyjął dzień 25 kwietnia 1957 r.W zażaleniu pełnomocnik pozwanej wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając, że Sąd Wojewódzki przeoczył fakt, iż rewizja nadana została na pocztę w dniu 24 kwietnia 1957 r., o czym świadczy znajdująca się na k. 152 akt sprawy koperta z odciśniętą na niej datą stempla pocztowego. Dwutygodniowy termin do wniesienia rewizji został przeto, zdaniem skarżącego, zachowany, albowiem bieg tego terminu rozpoczął się dla niego nie od daty doręczenia wyroku z uzasadnieniem do zespołu adwokackiego, jak to przyjął Sąd Wojewódzki, lecz od dnia 10 kwietnia 1957 r., w którym to dniu skarżący z okazji pełnienia dyżuru w zespole adwokackim otrzymał od sekretarza tegoż zespołu zaadresowane do niego pismo.W uzasadnieniu swego stanowiska pełnomocnik pozwanej powołuje się na załączone do zażalenia zaświadczenie kierownika Zespołu Adwokackiego w W. stwierdzające, że wspomniany adwokat pełni dyżury w Zespole w środy i piątki każdego tygodnia i że " (...) każdy adwokat-członek Zespołu, podczas swego dyżuru, zgodnie z ustalonym porządkiem, osobiście odbiera i kwituje swoją korespondencję, czego nie ma prawa czynić sekretarz Zespołu, chyba że zajdzie nagła i uzasadniona potrzeba, co sekretarz czyni na wyraźne polecenie kierownika Zespołu lub zainteresowanego adwokata". Z załączonego zaś na piśmie oświadczenia sekretarza Zespołu wynika, że odbiór odpisu wyroku z uzasadnieniem przeznaczonego dla pełnomocnika pozwanej pokwitował on "bez wiedzy i zgody kierownika Zespołu i zainteresowanego adwokata" w dniu 8 kwietnia 1957 r., a doręczył go temuż adwokatowi dopiero w dniu 10 kwietnia tegoż roku, tj. w środę, w czasie pełnienia przez niego dyżuru.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy zważył, co następuje:Zażalenie jest nieuzasadnione.Słusznie wprawdzie zauważa skarżący, że Sąd Wojewódzki błędnie przyjął jako datę wniesienia rewizji dzień 25 kwietnia 1957 r., a nie 24 kwietnia, co wynika z daty stempla pocztowego na kopercie, jednakże i w tym wypadku termin z art. 373 § 1 k.p.c. nie został przez pełnomocnika pozwanej zachowany. Mylny jest bowiem pogląd tegoż pełnomocnika, że bieg terminu do wniesienia rewizji należy liczyć od chwili doręczenia mu przez sekretarza zespołu adwokackiego odpisu wyroku z uzasadnieniem. Przyjęcie takiego stanowiska napotykałoby w praktyce duże trudności przy ustaleniu rzeczywistej daty doręczenia przez personel kancelaryjny zespołu pisma zainteresowanemu adwokatowi, mogłoby przyczynić się do stanu niepewności w tym względzie, a przede wszystkim, co najważniejsze, sprzeczne byłoby z obowiązującymi w tym przedmiocie przepisami o doręczeniu (art. 139-158 k.p.c.).Zespół adwokacki jest szczególnego rodzaju zrzeszeniem przewidzianym w ustawie o ustroju adwokatury, skupiającym adwokatów "w celu wykonywania zawodu" (art. 3 i 64 ustawy z dnia 27 czerwca 1950 r. - Dz. U. z 1957 r. Nr 13, poz. 74). Jest on jak gdyby zakładem pracy adwokata-członka zespołu oraz miejscem wykonywania czynności zawodowych. Wynika to z § 12 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 sierpnia 1950 r. w sprawie zespołów adwokackich (Dz. U. z 1950 r. Nr 35, poz. 318), który stanowi, że członkowie zespołu przyjmują swych klientów w lokalu zespołu. Lokal ten jest więc lokalem biurowym zespołu oraz poszczególnych jego członków.Z powyższych względów, jeśli chodzi o doręczenie pism przeznaczonych dla adwokata-członka zespołu adwokackiego, ma tu w pełni zastosowanie przepis art. 147 § 2 k.p.c., który upoważnia organ doręczający - w razie niezastania adresata w lokalu biurowym - do doręczenia przeznaczonych dla niego pism osobie zatrudnionej w tymże lokalu. Osobą taką jest niewątpliwie urzędujący stale sekretarz zespołu.Wbrew stanowisku skarżącego bieg terminu przewidzianego w art. 373 § 1 k.p.c. rozpoczął się zatem dla niego w omawianej sprawie nie od dnia wręczenia mu przez sekretarza Zespołu odpisu wyroku z uzasadnieniem, lecz od dnia, w którym sekretarz Zespołu z powodu nieobecności skarżącego pokwitował organowi doręczającemu odbiór tego pisma, zwłaszcza że skarżący wskazał Sądowi adres zespołu, prosząc o przysyłanie mu na ten adres wezwań oraz "wszelkich pism".Podniesiona w zażaleniu okoliczność, że czynność sekretarza sprzeczna była z "ustalonym (w Zespole) porządkiem", nie ma żadnego wpływu na skuteczność doręczenia pisma. Decydujące w tym względzie znaczenie ma bowiem nie panujący w danym zespole "porządek", lecz porządek ustanowiony przez obowiązujące przepisy prawa, które powinny być znane zarówno kierownikowi zespołu, jak i pełnomocnikowi pozwanej - z tytułu wykonywania przez nich zawodu adwokata.Jeśli bowiem w myśl istniejących w zespole wewnętrznych zarządzeń sekretarz nie ma prawa odbierać od organu doręczającego korespondencji przeznaczonej dla adwokatów, to każdy z nich powinien na czas swojej nieobecności w zespole ustanowić osobę upoważnioną do odbioru pism sądowych (art. 140 § 2 k.p.c.), którą organ doręczający będzie mógł w każdym czasie zastać w lokalu biurowym, w przeciwnym natomiast wypadku doręczenie pisma każdej innej osobie zatrudnionej w lokalu zespołu jest z mocy art. 147 § 2 k.p.c. skuteczne.Z zasad powyższych zażalenie należało oddalić (art. 383 w związku z art. 394 § 3 k.p.c.).