I K 1428/52

SentencjaSąd Najwyższy w sprawie Tadeusza B. i innych oskarżonych z art. 286 § 2, art. 47 § 1 lit. c) i art. 259 k.k. po rozpoznaniu założonych przez oskarżonych rewizji od wyroku Sądu Wojewódzkiego dla m. st. Warszawy z dnia 5 marca 1952 r., na podstawie art. 375, 383 pkt 2 i 3, art. 384, 388 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej kar łącznych wymierzanych oskarżonym Tadeuszowi B., Zygmuntowi W. i Romanowi G., zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej kar wymierzonych oskarżonym Tadeuszowi B. i Romanowi G. w ten sposób, że za każdy z przypisanych im czynów skazał ich na karę po trzy lata więzienia oraz poprawił kwalifikację czynu osk. Zygmunta W. na przestępstwo przewidziane w art. 259 k.k. w zw. z art. 27 k.k., skazując go na pięć lat więzienia.Uzasadnienie faktyczneSąd Wojewódzki dla m. st. Warszawy skazał oskarżonego Tadeusza B. za przestępstwo z art. 286 § 2 k.k. na pięć lat więzienia, za trzy usiłowania dokonania przestępstwa z art. 257 k.k. trzykrotnie na karę pięciu lat więzienia, oraz za przestępstwo z art. 259 k.k. na 8 lat więzienia, łącznie na 12 lat więzienia.Rewizja oskarżonego Tadeusza B. zarzuca, między innymi, skazanie oskarżonego za zarzucone mu usiłowanie rozboju, mimo dobrowolnego odstąpienia jego od działania przestępnego.Uzasadnienie prawneSąd Najwyższy wyraził, między innymi, następujący pogląd prawny:O dobrowolnym odstąpieniu od działania w rozumieniu art. 25 k.k. może być mowa tylko wówczas, gdy sprawca zupełnie niezależnie od przeszkód zewnętrznych zaniechał przedsięwziętej realizacji swego zamiaru przestępnego. W sprawie niniejszej ustalono, że oskarżony Tadeusz B. odstąpił od działania dlatego tylko, że na miejscu, gdzie zamierzał on popełnić przestępstwo, zjawił się milicjant, a osoba, wobec której miał dokonać rozboju, znalazła się na peronie kolejowym pełnym ludzi i następnie tak szybko odjechała, że osobnicy planujący zamach nie mogli za nią podążyć.Sama więc wina usiłowania dokonania rozboju nie ulega wątpliwości tak w stosunku do oskarżonego Tadeusza B., jak i do oskarżonego Romana G. Jednakże te dwa przypadki, w których oskarżeni odstąpili od działania - wprawdzie nie dobrowolnie, ale na samym początku działania - nie wymagają, zdaniem Sądu Najwyższego, tak surowej represji, jaką zastosował Sąd I instancji, wobec czego Sąd Najwyższy obniżył co do tych czynów wymiar kary.