I SA/Wr 623/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Kieres, Sędzia WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , Protokolant: starszy specjalista Magdalena Rogalewicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. G. i M.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 1 lipca 2025 r. nr 0201-IOD1.4102.21.2025 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 r. oraz odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za m-ce od I do XII/2020 r. oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: organ odwoławczy, DIAS, organ II instancji) po rozpatrzeniu odwołania M. G. i M. G.(1) (dalej jako: Strona, Skarżący, Podatnik), uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Miliczu z dnia 25 lutego 2025 r. nr 0214-SOB.4102.71.2022.205 i określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. w wysokości 190.249,00 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec sierpień, wrzesień, październik, listopad 2020 r. Z akt sprawy wynika, że M. G. w 2020 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą P. Działalność gospodarcza była prowadzona w okresie od dnia 26 lutego 2002 r. do dnia 14 października 2022 r., kiedy to Podatnik zgłosił jej zakończenie pod dotychczasową nazwą. Przedmiotem działalności była produkcja pozostałych wyrobów stolarskich i ciesielskich dla budownictwa. Wybraną formą opodatkowania dochodów uzyskanych z prowadzonej działalności były zasady ogólne określone w art. 27 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1387, Dz. U. z 2020 r., poz. 1426), tj. opodatkowanie na zasadach ogólnych. W zakresie podatku od towarów i usług M. G. był czynnym podatnikiem tego podatku. W 2020 roku działalność prowadzona była z zatrudnieniem jednego pracownika. Podatnik wspólnie z małżonką M. G.(1), za rok podatkowy 2020 złożyli w ustawowym terminie tj. 29.04.2021 r. zeznanie podatkowe PIT-36, a następnie jego korektę. NUS wszczął kontrolę podatkową, w wyniku której stwierdzono, że Podatnik, w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2020 r., zaewidencjonował wydatki na podstawie faktur niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a także zaliczył do kosztów uzyskania przychodów wydatki, które w całości lub w części nie mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Ponadto stwierdzono, że Podatnik niezasadnie zaewidencjonował wydatki dotyczące wynagrodzenia pracownika S. H. zatrudnionej w charakterze pomocy domowej. W zakresie zaewidencjonowanych przychodów nie stwierdzono nieprawidłowości. Wobec braku złożenia korekty deklaracji, NUS wszczął postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2020 rok. Decyzje organu I instancji określające zobowiązanie podatkowe był dwukrotnie uchylane przez DIAS, m.in. z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. W trakcie ponownie prowadzonego postępowania podatkowego, NUS przyjął, że wykazane przez Podatnika w podatkowej księdze przychodów i rozchodów wydatki na zakup materiałów budowlanych oraz usług spedycyjnych, od kontrahentów G. Sp. z o.o. Sp. k. R. L., B., F. Sp. z o.o., B.(1) Sp. z o.o. stanowią koszty uzyskania przychodów. Natomiast organ I instancji konsekwentnie podtrzymywał swoje stanowisko, podważając zasadność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków udokumentowanych fakturami wystawionymi przez K. na łączną kwotę netto 479.663,00 zł oraz I. Sp. z o.o. na łączną kwotę netto 123.900,00 zł, które w jego ocenie, nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. NUS nie uwzględnił także w kosztach uzyskania przychodów wynagrodzenia w kwocie 2600,00 zł oraz składek na ubezpieczenie społeczne w kwocie 468,78 zł S. H. Po rozpoznaniu odwołania DIAS uchylił decyzję organu i instancji i określił wysokość zobowiązania wyliczając zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. w wysokości 189.267,00 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: styczeń 2020 r. w wysokości 452,00 zł, luty 2020 r. w wysokości 2.165,00 zł, marzec 2020 r. w wysokości 1.709,00 zł, kwiecień 2020 r. w wysokości 1.294,00 zł, maj 2020 r. w wysokości 1.952,00, czerwiec 2020 r. w wysokości 510,00 zł, lipiec 2020 r. w wysokości 161,00 zł, sierpień 2020 r. w wysokości 1.106,00 zł, wrzesień 2020 r. w wysokości 630,00 zł, październik 2020 r. w wysokości 248,00 zł, listopad 2020 r. w wysokości 490,00 zł, grudzień 2020 r. w wysokości 228,00 zł. Organ odwoławczy, po analizie zakwestionowanych przez organ I instancji kosztów związanych z wynagrodzeniem pracownicy S. H., uznał je - wraz ze składkami - za koszt podatkowy, przyjmując wątpliwości co do okoliczności jej zatrudnienia na korzyść Podatnika. Organ odwoławczy w odniesieniu do zweryfikowanych kosztów zakupu palet i nadstawek podzielił stanowisko organu I instancji w pełni, stwierdzając, że przedstawione faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W odniesieniu do pozostałych przyjętych przez organ kosztów uzyskania przychodów, w tym wydatków na cele remontowe, mając na uwadze zasadę reformationis in peius uznał wydatki za koszty uzyskania przychodów. . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Podatnicy podtrzymali zarzuty i wnioski złożone w trakcie prowadzonego postępowania, zarzucając decyzji: 1) naruszenie art. 6 z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm., dalej k.p.a. przez złamanie zasady praworządności i wydanie decyzji wbrew słusznemu interesowi Skarżących, albowiem oba dotychczasowe organy uznały, iż w przedmiotowej sprawie uprawdopodobnione zostały okoliczności jakoby Podatnik miał przeprowadzać transakcje gospodarcze nieodzwierciedlające rzeczywistości — uczestniczyć w obrocie tzw. "pustymi fakturami" i tym samym nie odprowadzić należnego podatku dochodowego od osób fizycznych, mimo że zdaniem Skarżących nie zostało dostatecznie wykazane, aby w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Skarżący wyprodukowali palety i nadstawki paletowe, ani nawet że byli w stanie to uczynić, a to z uwagi na fakt, że w 2020r. Skarżący nie zatrudniali nikogo do pomocy, a ilość elementów, które miałyby być wytworzone (idąca w dziesiątki tysięcy) była nierealna do wytworzenia nie mając pracowników i sprzętu, tym bardziej iż ujawnione w S. maszyny w postaci wypalarki, frezarki, obrzynarki, czyszczarki, przewracarki i sztaplerki nie były nawet weryfikowane pod kątem tego czy działają, ani czy są wystarczające do wytworzenia palet i nadstawek paletowych, 2) bezpodstawne przyjęcie, że Skarżący nie mogli paść ofiarą większego oszustwa/przestępstwa popełnianego przez inne podmioty działające na terenie Polski, mimo iż opus operandi idealnie wpisuje się w ramy sytuacji jaka spotkała Skarżących, co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przygotowawczym, które było prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w M. Ponadto, że ujawnione w S. urządzenia w postaci wypalarki, frezarki, obrzynarki, czyszczarki, przewracarki i sztaplerki mogły służyć do wytworzenia palet i nadstawek paletowych, mimo że nie zweryfikowano nawet czy te urządzenia działają, ani czy są wystarczające do produkcji wspomnianych elementów. Skarżący nie zgadza się również przyjęciem organu, że wytworzyli nadstawki paletowe, mimo iż do wytworzenia ; nadstawek paletowych potrzebne są nity oraz druty łączące, a takie elementy nie zostały ujawnione w S., ani żadna z faktur zakupowych nie potwierdza ich zakupu, 3) naruszenie przepisów postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 k.p.a. poprzez potraktowanie dowodów przemawiających na korzyść Skarżących jako nie mających znaczenia dla rozstrzygnięcia postępowania, chociaż fakt, że Skarżący fizycznie nabyli palety i nadstawki paletowe jest niezaprzeczalny, nie podrobili żadnej z zabezpieczonych u faktur co potwierdziła opinia grafologa, w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową w M. zmniejszono wysokość należności publicznoprawnych jakie Strony miałyby zapłacić, co w efekcie daje podstawę do niekwestionowania należności publicznoprawnych jakie zostały przez księgowość Skarżących wyliczone za 2020r., 4) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, a dokładnie przepisu art. 7 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu Skarżących, a przede wszystkim pomimo niedających się usunąć wątpliwości, brak umorzenia postępowania, 5) naruszenie przepisu art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców przez rozstrzygnięcie niewyjaśnionych okoliczności dotyczących stanu faktycznego na niekorzyść Skarżących, pomimo że materiał dowodowy zebrany w niniejszym postępowaniu, a także w ramach postępowania karnego, dowodzi, że Skarżący legitymowali się fakturami, których nie wytworzyli ani oni, ani spółka I. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. oraz z firmy K. z siedzibą w miejscowości W., a zatem musieli wejść w ich posiadanie przy transakcji handlowej. Mając na uwadze przedstawioną argumentację wniesiono o: - uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, - zasądzenie na rzecz Strony skarżącej kosztów postępowania sądowego wg norm przepisanych. Ponadto wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu tj. postanowienia Prokuratury Rejonowej w M. z dnia 29 maja 2025r. w sprawie o sygn. akt: [...] o uzupełnieniu i zmianie postanowienia o przedstawieniu zarzutów na okoliczność, że w symultanicznie prowadzonym postępowaniu przed organami ścigania ustalono, że Podatnik miał nieprawidłowo rozliczyć się z Urzędem Skarbowym w Miliczu na kwotę niższą, aniżeli przyjął to organ podatkowy w postępowaniu objętym przedmiotową skargą. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy przypomnieć, że stosownie do treści art. 3 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r., prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania (art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 145 p.p.s.a.). Kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem legalności, tj. oceny działań administracji podatkowej pod kątem przestrzegania przepisów postępowania i prawidłowości stosowanej wykładni przepisów prawa. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania i ewentualnego korygowania działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, lecz nie zastępuje go w czynnościach. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 11.04.2013 r., sygn. akt II GSK 108/2012, CBOSA). Wskazać należy, że zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Dla uznania danego wydatku za koszt podatkowy niezbędne jest zatem, aby wydatek ten miał związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, aby został faktycznie poniesiony, by nastąpiło to w celu uzyskania przychodu lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów, a ponadto by został on należycie udokumentowany. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Niewątpliwie nie wystarcza więc samo udokumentowanie wydatku, konieczne jest rzeczywiste zaistnienie zdarzenia gospodarczego opisanego w dokumencie stwierdzającym poniesienie wydatku. Wydatek uznawany jest za koszt uzyskania przychodów, gdy obejmuje transakcje faktyczne, dokonane między wykazanymi w fakturze sprzedawcą i nabywcą. Jeżeli faktura nie dokumentuje rzeczywistej transakcji dokonanej między tymi podmiotami, wykazany w niej wydatek nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów. Trzeba przy tym podkreślić, że faktura, jeśli budzi wątpliwości , nie może być uznana za jedyny dowód poniesienia wydatku stanowiącego koszt uzyskania przychodu. Jeśli bowiem dane usługi (czy towary) w rzeczywistości nie zostały nabyte od wystawcy faktur, a przez to faktury te nie dokumentują rzeczywistości, to brak jest podstaw do uznania, że opisane w nich wydatki mogły stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 lipca 2020 r., I SA/Po 938/19, CBOSA). Dla oceny, czy Organ prawidłowo zastosował ten przepis istotne jest zbadanie prawidłowości prowadzenia postępowania podatkowego, dowodowego. Zauważyć też należy, że zarzuty Strony odnoszą się głównie do naruszenia przez Organ przepisów prawa procesowego. Odnosząc się do zarzutów skargi naruszenia przepisów postępowania, należy zauważyć, że w postępowaniu przed organami podatkowymi, zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, nie miały zastosowania przepisy k.p.a., a tym samym organy podatkowe nie mogły naruszyć art. 6, art. 7 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Wypada wyjaśnić, że zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej O.p.), w postępowaniu podatkowym stosuje się przepisy działu IV tej ustawy, a w szczególności zasady ogólne postępowania podatkowego. Należy podkreślić, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 o.p.). Z art. 122 o.p. wynika, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nadto organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu (art. 124 o.p.). W myśl art. 125 § 1 o.p. organy podatkowe powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Według art. 180 § 1 o.p., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 187 § 1 o.p., organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W myśl art. 191 o.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zwieńczeniem przeprowadzonego postępowania podatkowego powinna być decyzja administracyjna, która zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 o.p. zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 o.p.). Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, co do stanu faktycznego ustalonego przez organy, że Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem ww. reguł procedury podatkowej. Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe, zważając na wynikający z przepisu art. 122 o.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły materiał dowodowy, a oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej, jak też z zasady swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu, w postępowaniu organów obu instancji nie sposób dopatrzyć się naruszenia przepisów procedury (art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, czy art. 210 § 4 o.p.). Zgromadzony materiał dowodowy jest wyczerpujący i poddany został obiektywnej ocenie, z poszanowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, zarówno każdy z dowodów z osobna, jak i w łączności – w kontekście dokonanych ustaleń faktycznych. Okoliczności istotne dla przedmiotu sprawy były przedmiotem analizy organów, której rezultaty zostały szczegółowo opisane i ocenione w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji. Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowa analiza wystąpienia przesłanek uprawniających do podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podobnie jak ustalenie, że organy działały w granicach wyznaczonych obowiązującymi przepisami i na ich podstawie (art. 120 o.p.). Okoliczność, że analiza ustalonego w sprawie stanu faktycznego doprowadziła stronę skarżącą do odmiennych od organu wniosków nie świadczy o błędach w procedowaniu organu, a przede wszystkim o wadliwym rozstrzygnięciu. Stanowisko wywiedzione przez organy podatkowe znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, a strona skarżąca nie zdołała go podważyć. Z akt sprawy wynika, że transakcjom ze skarżącym zaprzeczyły ww. podmioty (ich reprezentanci), a także podmioty te nie wykazywały spornych faktur w swoich ewidencjach, ani nie potwierdziły nawet znajomości z podatnikiem. Z akt wynika ponadto, że skarżący w zasadzie nie znał swoich rzekomych kontrahentów, nie legitymował w żaden sposób dostawców towaru, nie miał pokwitowań zapłaty, której dokonywał gotówką do rąk nieustalonych osób (np. "pomocnika kierowcy"), nie miał zapisanego numeru telefonu do rzekomych kontrahentów, nie pamiętał początków współpracy, nie utrwalał jej warunków. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy uznać należy za wystarczający do stwierdzenia że sporne faktury nie stanowiły podstawy do zaliczenia wydatków z nich wynikających do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej przez Podatnika działalności gospodarczej na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. Organ podejmował wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Sąd w niniejszej sprawie podziela pogląd, że organ podatkowy ma obowiązek gromadzenia dowodów w celu ustalenia faktycznej podstawy rozstrzygnięcia, ale nie oznacza to obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów, które wykażą wersję skarżącego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 marca 2019 r., I FSK 491/17; z 22 stycznia 2020 r., I FSK 2098/19). Należy pamiętać, że obowiązek organów podatkowych co do gromadzenia materiału dowodowego nie jest nieograniczony i bezwzględny. Obciąża on organy tylko do chwili uzyskania pewności co do stanu faktycznego sprawy. Postępowanie dowodowe nie jest bowiem celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja strony podpada pod daną normę prawa materialnego. Chodzi o takie zebranie materiału dowodowego, który da pewność co do stanu faktycznego danej sprawy (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 kwietnia 2023 r., III FSK 4570/21). Uwzględniając to, co do tej pory powiedziano i analizując zaskarżoną decyzję w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, należało ocenić, że organy podatkowe w kontrolowanym postępowaniu sprostały zasadom prowadzenia postępowania podatkowego, w szczególności wynikające z art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 181, art. 187, art. 191, a także art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Przedstawione w uzasadnieniach decyzji rozważania zostały poczynione na gruncie kompletnego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, dokonana przez DIAS ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z regułami prawidłowego wnioskowania i doświadczenia życiowego, co skutkowało wydaniem prawidłowego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie podatkowe. Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło do niedających się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, a tym samym nie doszło do naruszenia art. 10 ust. 2 ustawy – Prawo przedsiębiorców. Okoliczność, że organy podatkowe dokonały oceny stanu faktycznego odmiennej niż wynikała z przekonania skarżącego, nie świadczy o tym, że w sprawie zachodziły nieusuwalne wątpliwości co do stanu faktycznego. Sąd odmówił też przeprowadzenia dowodu z postanowienia Prokuratora o uzupełnieniu i zmianie postanowienia o przedstawienia zarzutów, z którego wynika, że uszczuplenie zobowiązania podatkowego wobec Skarbu Państwa jest niższe niż wykazał to NUS. Wskazać należ, że organy podatkowe nie są związane ustaleniami prokuratury, w świetle art. 11 p.p.s.a., Sąd jest związany jedynie wyrokiem skazującym. Ponadto Sąd wyjaśnia, że organem właściwym do określania zobowiązania podatkowego są organy podatkowe, a nie organy postępowania przygotowawczego w postępowaniu karnym. Sąd nie dostrzegł wad w prowadzonym postępowaniu dowodowym. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie dostrzegł, aby w zakresie pozostałych ustaleń i ich skutków znajdujących odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji, a nieobjętych zarzutami skargi, naruszała ona prawo. Podsumowując, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.