I GSK 421/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Katarzyna Domańska po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 1123/21 w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 15 grudnia 2020 r. nr BON.III.5225.11.2.2019.APM w przedmiocie interpretacji przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 października 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 1123/21 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2024 poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę R. K. na interpretację indywidualną Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 15 grudnia 2020 r., nr BON.III.5225.11.2.2019.APM w przedmiocie przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z dnia 7 czerwca 2019 r., uzupełnionym 27 czerwca 2019 r., skarżący prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A Szkoła Języka Angielskiego w L., działając na podstawie art. 34 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1292) wystąpił do Prezesa Zarządu PFRON o udzielenie pisemnej interpretacji w zakresie stosowania przepisów art. 21 ust. 2b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1172). We wniosku zwrócono się o rozstrzygnięcie następującej kwestii: czy pomimo faktycznego prowadzenia przez pracodawcę trzech wyodrębnionych placówek oświatowych wnioskodawca powinien być traktowany jako jeden pracodawca uprawniony do zastosowania obniżonego wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 2%. Prezes Zarządu PFRON decyzją z dnia 30 lipca 2019 r. stwierdził, że zaprezentowane we wniosku stanowisko w zakresie przedstawionego pytania jest nieprawidłowe. Zaskarżoną obecnie decyzją z dnia 15 grudnia 2020 r. Minister Rodziny i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa PFRON. Zaakceptował ja w całości pod względem faktycznym i prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 października 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 1123/21 skargę stwierdził, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest, czy skarżący jest pracodawcą uprawnionym do korzystania z preferencyjnych zasad obliczana wysokości miesięcznych wpłat na rzecz PFRON wskazanych w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji. Sąd podkreślił, że skarżący jest pracodawcą prowadzącym - obok niepublicznych szkoły i przedszkola - niepubliczną placówkę kształcenia ustawicznego (por. wpis do ewidencji niepublicznych szkół i placówek Wydziału Oświaty w Lublinie pod nr 419/P/N, zgodnie z którym A Szkoła Języka Angielskiego to niepubliczna placówka kształcenia ustawicznego). Wbrew zarzutom skargi ani Prezes PFRON, ani Minister nie stwierdzili przy tym, że skarżący nie jest jednym pracodawcą prowadzącym 3 odrębne placówki oświatowe, ale że nie jest pracodawcą uprawnionym do korzystania z preferencyjnych zasad wskazanych w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji z uwagi na prowadzenie także placówki nie wskazanej w tym przepisie. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że pracodawca chcący skorzystać z przywileju zawartego w art. 21 ust 2b ustawy o rehabilitacji nie może prowadzić działalności także w innym zakresie niż określony w przywołanym przepisie. Przepisy ustawy o rehabilitacji nie przewidują bowiem proporcjonalnego rozliczania wpłat. Oznacza to, że jeśli pracodawca nie spełnia w całości warunków określonych w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, zastosowanie do niego znajduje przepis art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Wniosek przeciwny stanowiłby wynik rozszerzającej wykładni dotyczącej wyjątku, co byłoby sprzeczne z podstawowymi zasadami interpretacji prawa. W realiach sprawy oznacza to, że jurydycznie irrelewantna pozostaje okoliczność, że pracownicy strony świadczą pracę jedynie w prowadzonych przez niego jednostkach, o których mowa w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji. W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzez brak całościowego rozpoznania i wszechstronnego przeanalizowania sprawy, tj. w zakresie przesłanek możliwości uznania działalności szkoły języka angielskiego "A" za "szkołę" w rozumieniu art. 21 ust. 2b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, co skutkowało pominięciem przez WSA w Warszawie rozpoznania kwestii legalności działania Organu. Zarzucono również naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1. art. 21 ust. 2b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U.2020.426 t.j. ze zm. - dalej jako: "upfron") w związku z art. 3 pkt 1) ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U.2020.1327 t.j. ze zm. - dalej jako: "uso") w związku z art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. 2018 poz. 646 z późn. zm. - "pp") poprzez ich błędną wykładnię, nie uwzględniającą zasady "przyjaznej, pro-przedsiębiorczej wykładni prawa", polegającą na przyjęciu, że działalność prowadzona przez skarżącego, który prowadzi szkołę języka angielskiego, nie odpowiada swoim charakterem definicji "szkoły", a w konsekwencji nie podlega dyspozycji tego przepisu art. 21 ust. 2b upfron, podczas, gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna jego działalność skarżącego spełnia kryteria uznania jej za działalność szkoły, w rozumieniu tego przepisu upfron. Na podstawie art. 193 Konstytucji R.P., w związku z art. 52 Ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz.U.2019.2393 t.j.), wniesiono również o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o to, czy przepis art. 21 ust. 2b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U.2020.426 t.j. ze zm. - dalej jako: "upfron" lub "ustawa o rehabilitacji"), który wskazuje, że adresatami jego dyspozycji są podmioty prowadzące publiczne i niepubliczne "szkoły", w zakresie w jakim dopuszcza i zezwala organom administracji publicznej na prawnie nieuzasadnione różnicowanie pozycji i statusu tychże podmiotów w zakresie ustalenia właściwego wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych u tychże podmiotów, który to wskaźnik stanowi podstawę wyliczenia obowiązkowych wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych ("PFRON"), jest zgodny z następującymi przepisami Konstytucji R.P.: - art. 32 ust. 1 Konstytucji R.P., stanowiącym, że: "Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.". - art. 32 ust. 2 Konstytucji R.P., stanowiącym, że: "Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny." Strona przeciwna nie skorzystała z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40). Przystępując do rozważań na tle zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy wskazać, że istota sprawy sprowadza się do kwestii czy Skarżący jest pracodawcą uprawnionym do korzystania z preferencyjnych zasad obliczana wysokości miesięcznych wpłat na rzecz PFRON wskazanych w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji. Na wstępnie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, pracodawca zatrudniający co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy jest obowiązany, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 2-5 i art. 22 ustawy o rehabilitacji, dokonywać miesięcznych wpłat na Fundusz, w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych. Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, z wpłat, o których mowa w ust. 1, zwolnieni są pracodawcy, u których wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych wynosi co najmniej 6%. Natomiast w myśl ust. 2a tego artykułu, dla państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych, będących jednostkami budżetowymi, zakładami budżetowymi albo gospodarstwami pomocniczymi, instytucji kultury oraz jednostek organizacyjnych zajmujących się statutowo ochroną dóbr kultury uznanych za pomnik historii, wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o którym mowa w ust. 1 i 2, wynosi 6%. Artykuł zaś art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, w brzmieniu obwiązującym od 1.10.2018 r., stanowi, że dla publicznych i niepublicznych uczelni, publicznych i niepublicznych szkół, publicznych i niepublicznych przedszkoli, publicznych i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego oraz placówek opiekuńczo-wychowawczych, regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych, interwencyjnych ośrodków preadopcyjnych, placówek resocjalizacyjnych, publicznych i niepublicznych żłobków, a także klubów dziecięcych, wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o którym mowa w ust. 1 i 2, wynosi 2%. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, jak wynika z powyższych regulacji, wprowadza wprawdzie preferencyjny wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych, ale wyłącznie dla podmiotów enumeratywnie wymienionych w tym przepisie. Przy czym, mając na uwadze, że sam przepis art. 21 ustawy o rehabilitacji dotyczy pracodawców, przyjąć należy, że to pracodawca musi być jednym z podmiotów wymienionych w ust. 2b, ewentualnie musi on prowadzić podmioty wymienione w tym przepisie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo podzielił stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że pracodawca, chcąc korzystać z przywileju zawartego w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, nie może prowadzić działalności w żadnym innym zakresie niż prowadzenie podmiotów określonych w tym przepisie. Tym samym, jak prawidłowo przyjęto w zaskarżonej decyzji, przepis art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, dotyczy wyłącznie pracodawców będących podmiotami lub prowadzących podmioty w nim wymienione. Na podstawie tego przepisu mogą rozliczać się również zespoły szkół, ale tworzone wyłącznie z jednostek, o których mowa w tym przepisie. Ustawa o rehabilitacji nie odwołuje się bezpośrednio do prawa oświatowego czy jakiegokolwiek innego aktu w taki sposób, aby można było na ich podstawie w sposób prosty określić sens przyjętych w tej ustawie pojęć. Posługując się w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji wyliczeniem publicznych i niepublicznych uczelni, publicznych i niepublicznych szkół oraz placówek opiekuńczo-wychowawczych i resocjalizacyjnych, prawodawca objął różne jednostki, ale każda z nich w pojęciu potocznym jest placówką edukacyjną. Nie można uznać, że pod pojęciem szkoły użytym w tym przepisie mieści się każda placówka edukacyjna. Nie można również przyjąć, że pod pojęciem szkoły użytym w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji mieści się każda placówka funkcjonująca w systemie oświatowym (zob. wyrok NSA z 15.04.2021 r. III FSK 3157/21). Wykładnia, jakiej dokonał organ, a za nim przyjął Sąd pierwszej instancji, doprowadziła do prawidłowego wniosku, że szkoła języka angielskiego nie została wymienione w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji. Uznanie za prawidłową wykładnię, jakiej dokonuje skarżący, oznaczałoby przyjęcie wykładni rozszerzającej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozszerzająca wykładnia w tym przypadku nie jest zasadna, ponieważ sam prawodawca w kolejnych nowelizacjach art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji rozszerza katalog podmiotów. Uczynił to m.in. w stosunku do publicznych i niepublicznych przedszkoli, a więc jednostek funkcjonujących w systemie oświaty. Oznacza to, że prawodawca sam monitoruje potrzeby rozszerzania przepisu według wyznawanych przez siebie wartości i w takim przypadku nie jest usprawiedliwione przyjęcie wykładni rozszerzającej, tak jak postuluje to skarżący. Zarówno intencje skarżącego, jak i prawodawcy, aby dwuprocentowym wskaźnikiem, o jakim mowa w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, objąć wszelkie jednostki oświatowe, nie znalazły swego odzwierciedlenia w tym przepisie prawa (zob. wyrok NSA z 15.04.2021 r. III FSK 3158/21). Jeszcze raz podkreślić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że posługując się wykładnią rozszerzającą nie można automatycznie uznawać, że pod pojęciem szkoły użytym przez prawodawcę mieści się każda placówka edukacyjna (por. wyrok NSA z 20 października 2022 r., III FSK 1534/21; wyrok NSA z 15 kwietnia 2021 r., III FSK 3157/21, wyrok NSA z 15 kwietnia 2021 r., III FSK 3158/21; wyrok NSA z 14 sierpnia 2019 r., II FSK 1024/19). Poza sporem jest, że skarżący jest pracodawcą prowadzącym - obok niepublicznych szkoły i przedszkola - niepubliczną placówkę kształcenia ustawicznego, zgodnie z wpisem do ewidencji niepublicznych szkół i placówek Wydziału Oświaty w Lublinie pod nr 419/P/N, A Szkoła Języka Angielskiego to niepubliczna placówka kształcenia ustawicznego. Przepis art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji nie stanowi natomiast, że preferencje przysługują pracodawcom prowadzącym placówki kształcenia ustawicznego oraz centra kształcenia zawodowego. Prowadzenie przez skarżącego działalności wykraczającej poza zamknięty katalog z art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, stanowi wystarczającą determinantę uznania, że nie jest on objęty preferencją, o której mowa w ww. przepisie. Należy również stwierdzić, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku poddaje się kontroli instancyjnej. Zawiera zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty skargi, wyjaśnia zastosowane w sprawie przepisy, a ściślej przytacza ich brzmienie, przytacza podstawę prawną rozstrzygnięcia. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Ewentualna wadliwość argumentacji lub prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a Przepis ten przewiduje, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a zależy zatem od wykazania, że Sąd rozpoznając skargę dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy. Nie jest natomiast dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy ani też prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyroki NSA: z 17 września 2018 r., sygn. akt II OSK 3343/17, z 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 840/17, z 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 2349/17). Za nieusprawiedliwiony należy uznać także zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że art. 135 p.p.s.a. statuuje zasadę kompleksowości kontroli sądowoadministracyjnej, zobowiązując sąd do usunięcia naruszeń prawa we wszystkich aktach wydanych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla jej końcowego załatwienia. Do naruszenia tego przepisu mogłoby dojść jedynie w sytuacji, gdyby Sąd Wojewódzki, stwierdziwszy wadliwość zaskarżonej decyzji, zaniechał wyeliminowania z obrotu prawnego również rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, mimo że było ono dotknięte tą samą wadą. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd pierwszej instancji poddał kontroli całokształt postępowania i objął zakresem orzekania akty organów obu instancji. Podnoszony przez skarżącego argument o "braku całościowego rozpoznania przesłanek uznania działalności placówki za szkołę" w rozumieniu art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, nie jest w rzeczywistości zarzutem naruszenia art. 135 p.p.s.a., lecz wyrazem polemiki z dokonaną przez Sąd subsumpcją. Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców. W art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców sformułowano zasadę in dubio pro libertate, która w rzeczywistości jest zasadą przyjaznej interpretacji przepisów, bowiem zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy, w przypadku, gdy przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy. Zasada ta nie oznacza, że ilekroć pojawiają się różne rozumienia normy prawnej, niezależnie od poprawności argumentacji, to zawsze należy stosować taką wykładnię prawa jaka okazuje się być na korzyść przedsiębiorcy. Zasada ta będzie mieć zastosowanie, dopiero wówczas, jeśli mimo dokonania poprawnej metodologicznie i logicznie wykładni przepisu pozostaje kilka wyników wykładni, które mogą być uznane za prawidłowe. Zasada wyrażona w art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców powinna być stosowana dopiero na ostatnim etapie wykładni, pełniąc funkcję dyrektywy kierunku interpretacji, a nie funkcję metody wykładni prawa, wyprzedzającej inne metody. W rozpoznawanej sprawie potrzeba posłużenia się dyrektywą wyrażoną w art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców nie wystąpiła. W świetle powyższych rozważań zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego, sformułowane przez skarżącą w skardze kasacyjnej, nie są trafne. Sąd pierwszej instancji oddalając skargę strony działał niewątpliwie w granicach prawa. Nadto na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że skoro przewidziana w art. 21 ust. 2b ustawy o rehabilitacji preferencja w zakresie obowiązku dokonywania wpłat na PFRON stanowi odstępstwo (wyjątek) od ogólnej reguły dot. ustalania wysokości takiej daniny, nie mogą zostać zaaprobowanie zapatrywania strony skarżącej o naruszeniu zasad równości oraz niedyskryminowania wyrażonych w art. 32 ustawy zasadniczej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza również, że brak jest podstaw prawnych do wystąpienia z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o treści wskazanej w skardze kasacyjnej. Instytucja pytania prawnego przewidziana art. 193 Konstytucji, nie daje skarżącemu w postępowaniu sądowoadministracyjnym uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu. Warunkiem wystąpienia z pytaniem prawnym jest wątpliwość powstała w składzie orzekającym co do zgodności przepisu prawa z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Przewidziane w art. 193 Konstytucji uprawnienie sądu staje się obowiązkiem tylko w tym wypadku, gdy sąd ma wątpliwości co do konstytucyjności danego przepisu. Taka sytuacja w tej sprawie nie wystąpiła. Mając na uwadze powyższe stanowisko i przedstawioną argumentację Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.