I SA/Ol 4/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Górska sędzia WSA Anna Janowska (sprawozdawca) Protokolant specjalista Monika Rząp po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M. S., R. S. wspólników R. spółka cywilna na informację Warmińsko-Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego Spółka Akcyjna z siedzibą w Olsztynie z dnia 15 grudnia 2025 r., nr WPU-FEWM.01.09-IP.02-0306/24.2025 (7368) w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę. M. S., R. S. (dalej jako: "wnioskodawcy", "strona", "skarżący") - wspólnicy R. spółka cywilna (dalej jako: spółka") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na informację Warmińsko-Mazurskiej Agencji Rozwoju Regionalnego Spółka Akcyjna z siedzibą w Olsztynie (dalej jako: "Agencja", "Instytucja Pośrednicząca", "IP") z 15 grudnia 2025 r. o nieuwzględnieniu protestu od negatywnej oceny wniosku nr [...] o dofinansowanie projektu pn. "[...]" (dalej jako: "projekt"). Z przedłożonych Sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych wynikał następujący stan prawny i faktyczny sprawy: W dniu 25 września 2024 r. został złożony wniosek o dofinansowanie projektu w ramach konkursu nr [...], Priorytet 01 Gospodarka, Działanie 01.09. Konkurencyjne i innowacyjne MŚP Schemat A-typ 1 projektu: wdrażanie wyników prac badawczo-rozwojowych (dalej jako: "konkurs"). W celu dokonania oceny spełnienia kryteriów zgodnie z § 9 ust. 6 Regulaminu wyboru projektów (dalej jako: "Regulamin") powołano Komisję Oceny Projektów (dalej jako: "KOP"). Pismem z 20 sierpnia 2025 r. KOP zwróciła się o przedłożenie uzupełnienia/poprawy wniosku o dofinansowanie projektu poprzez przedstawienie raportu z wyników badań obejmującego temat badań i zakres jakie te badania obejmowały. IP zwróciła uwagę, że w ramach naboru oceniane są projekty polegające na wdrożeniu wyników prac badawczo-rozwojowych. IP pismem z 17 września 2025 r. ponownie wezwała wnioskodawcę do złożenia uzupełnień lub poprawy wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami poprzez przedstawienie - sprawozdania z działalności badawczej i rozwojowej, dokumentu potwierdzającego wymagane kwalifikacje osób prowadzących prace badawczo-rozwojowe oraz doświadczenie w przeprowadzaniu prac badawczych. W odpowiedzi wnioskodawca w dniach odpowiednio 29 sierpnia 2025 r. oraz 26 września 2025 r. przedłożył dokumentację/wyjaśnienia. Pismem z 3 listopada 2025 r. strona została poinformowana o negatywnej ocenie projektu, o której mowa w art. 56 ust. 5 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. z 2022 r. poz. 1079 ze zm., dalej jako: "ustawa wdrożeniowa"), z powodu niespełnienia kryterium zerojedynkowego, tj.: Kryterium nr 1 Możliwość uzyskania dofinansowania przez projekt. IP stwierdziła, że dokument przedłożony przez wnioskodawcę "Raport z prac B+R" nie wskazuje, że opisane w nich działania mają charakter prac badawczo-rozwojowych, w związku, z czym nie został spełniony warunek określony w Regulaminie wyboru projektów konkursu. W uzasadnieniu wskazano, że z przedłożonych dokumentów wynika, że żadne prace B+R nie zostały przez wnioskodawcę wykonane. Podniesiono także, że zaplanowane przez wnioskodawcę cięcie kamienia przy pomocy strumienia wody jest technologią znaną od ponad 2 dekad i jako takie jego stosownie nie może być rozpatrywane jako innowacja. Prowadzenie prac z wykorzystaniem opisanej przez wnioskodawcę technologii nie może zostać uznane za prace B+R. Agencja wskazała także, że zgodnie z § 9 ust. 5 i 16 Regulaminu ocena wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami przeprowadzana jest jednoetapowo z wykorzystaniem WOD2021, a w trakcie oceny projektów nadawane są punkty. Zgodnie z § 9 ust 17 Regulaminu projekt otrzymuje pozytywną ocenę KOP w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów w przypadku, gdy spełni wszystkie kryteria zerojedynkowe i uzyska co najmniej 50 % maksymalnej liczby punktów przewidzianych w ramach kryteriów branych pod uwagę przy wyliczaniu minimum punktowego 50% w Karcie z definicjami kryteriów wyboru projektów stanowiącej załącznik do Regulaminu. Uzyskana liczba punktów z kryteriów branych pod uwagę przy wyliczeniu minimum punktowego dla projektu wyniosła 13 pkt na 22 możliwe do uzyskania, co stanowi 59,09 % maksymalnej liczby punktów. Łącznie w ramach oceny kryteriów wyboru projekt otrzymał 36 pkt. Od przedmiotowego rozstrzygnięcia strona wniosła protest w odniesieniu do oceny kryterium zerojedynkowego, którego spełnienie jest konieczne do przyznania dofinansowania, tj. 1) Kryterium nr 1 "Możliwość uzyskania dofinansowania przez projekt". Strona nie zgodziła się z negatywną oceną, uznając, że zarzuty dotyczące niespełnienia Kryterium nr 1 są bezpodstawne, a dokonana ocena jest nieprawidłowa i wymaga ponownego rozpatrzenia. Wnioskodawca zarzucił także naruszenia zasady równego traktowania wnioskodawców, wynikającej z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, zasad określonych w Regulaminie, pozbawienie go możliwości uzupełnienia raportu w zakresie, w jakim czynność ta była dopuszczona i faktycznie stosowana wobec innych uczestników konkursu, a tym samym naruszenie zasady równego traktowania oraz zasady przejrzystości, naruszenie zasady rzetelnej i sprawiedliwej oceny projektów, brak jednolitego stosowania kryteriów oceny, brak zapewnienia równego dostępu do informacji i możliwości uzupełnienia dokumentacji – wnioskodawca nie został poinformowany o możliwości uzupełnienia raportu z badań w zakresie dodatkowych danych dotyczących stopnia innowacyjności, czy spełnienia definicyjnych kryteriów działalności B+R zgodnie z podręcznikiem Frascati, mimo że inni wnioskodawcy taką możliwość otrzymali, naruszenie zasady proporcjonalności oraz prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, wynikających z art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. IP pismem z 15 grudnia 2025 r. poinformowała wnioskodawcę o nieuwzględnieniu protestu. W uzasadnieniu stwierdziła, że wnioskodawca w ramach uzupełnienia wniosku o dofinansowanie przedstawił raport z prac B+R z 24 lutego 2024 r. Badania dotyczyły nowatorskich rozwiązań technologicznych z zakresu cięcia kamienia naturalnego i materiałów pochodnych przy pomocy strumienia wody. Badania te zostały przeprowadzone w ramach prac własnych. Na podstawie przedłożonych dokumentów członek KOP - ekspert ds. badawczo-rozwojowych jednoznacznie stwierdził, że żaden z dokumentów nie wskazuje, że opisane w nich działania mają charakter prac badawczo-rozwojowych. Ekspert uznał, że co prawda jest możliwe wdrożenie wyników opisanych działań oraz zakupionych urządzeń do praktyki gospodarczej wnioskodawcy, jednak zawarte opisy działań nie mogą zostać uznane za prace B+R. Nie było zatem potrzeby wzywać wnioskodawcy do uzupełnienia bądź uszczegółowienia treści raportu, w odniesieniu do którego od początku oceny było wiadomo, że nie obejmuje on prac B+R. Wnioskodawca na żadnym z etapów oceny projektu nie był informowany, że raport opisuje prace B+R. Brak wezwania do uzupełnienia nie jest jednoznaczny z faktem, że spełnia on wymagane kryteria. Odnosząc się do zarzutu wnioskodawcy, że raport z przeprowadzonych prac B+R nie był dokumentem obowiązkowym, IP wskazała, że zgodnie z Regulaminem warunki realizacji projektu wymagają, by wyniki prac badawczo-rozwojowych kwalifikowały się do wdrożenia innowacji produktowej lub procesowej. Powyższe oznacza, że wnioskodawca zobowiązany jest przedłożyć dokument potwierdzający przeprowadzenie prac badawczo-rozwojowych i ich wynik, który nadaje się do wdrożenia. Takim dokumentem jest raport. Zgodnie z załącznikiem nr 3 do Regulaminu wskazane w nim załączniki nie stanowią katalogu zamkniętego. Oceniając zarzut naruszenia zasady równego traktowania wnioskodawców wynikającej z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, wyjaśniono, że każdy projekt jest oceniany odrębnie według tych samych kryteriów i zasad. W zależności od złożonych przez wnioskodawcę dokumentów KOP po weryfikacji wzywa wnioskodawcę do ich uzupełnienia, bądź też uznaje, że złożone dokumenty są wystarczające, aby dokonać ich oceny bez ich dalszego uzupełnienia. Powyższą informację zaskarżyła w całości strona, wnosząc o uwzględnienie skargi, stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona niezgodnie z prawem oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu w postaci: a) zanonimizowanej kopii pism Agencji tj. wezwania z 26 września 2025r., znak: [...] oraz wezwania z 26 września 2025 r., znak: [...] do uzupełnienia raportu z prac B+R na okoliczność braku przejrzystości i nierównego traktowania wnioskodawcy; b) listy ocenionych wniosków o dofinansowanie projektów opracowanej przez KOP w naborze [...] w ramach Priorytetu 1 Gospodarka Działanie 1.9 Konkurencyjne i innowacyjne MŚP Schemat A na okoliczność naruszenia zasady równego traktowania wnioskodawców, co miało wpływ na możliwość otrzymania dofinansowania przez wnioskodawcę, otrzymania dofinansowania przez wnioskodawców, którzy otrzymali szansę na uzupełnienie raportu z badań B+R; c) wydruku odpisu KRS Agencji na okoliczność przyjętych zasad reprezentacji i wydania rozstrzygnięcia niezgodnie z zasadami reprezentacji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu i poprzedzającej go informacji zarzucono naruszenie: 1) art. 45 ust. 1 w zw. z art. 54 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie oceny wniosku w sposób dowolny, stawianie wymagań względem wnioskodawcy niewynikających z dokumentacji konkursowej oraz wybiórczą, a nie całościową lekturę wniosku, załączników do wniosku, co skutkowało brakiem przejrzystej i rzetelnej i obiektywnej oceny projektu w ramach Kryterium nr 1 przejawiającej się w szczególności w: a) stawianiu wnioskowi o dofinansowanie wymogów nieujętych wprost w Regulaminie i kryteriach, w tym w zakresie następczej weryfikacji przeprowadzonych przez wnioskodawcę prac B+R, których zasadność została potwierdzona w raporcie z badań B+R i opinii o innowacyjności; b) weryfikacji Kryterium nr 1 niezgodnie z kartą oceny; c) braku wszechstronnej oceny wniosku o dofinansowane oraz załączników, w tym raportu i opinii; d) wybiórczej ocenie prac B+R poprzez kryteria określone w podręczniku Frascati; e) przyjęciu przez KOP i lON, że opinia o innowacyjności nie jest wiążąca; f) dokonanie wewnętrznie niespójnej oceny poszczególnych kryteriów, co prowadzi do wniosku, że dokonanie prawidłowej oceny w zakresie ww. kryterium, doprowadziłoby do uznania spełnienia tego kryterium, co skutkowałoby przede wszystkim udzieleniem rekomendacji do dofinansowania i wybraniem projektu do dofinansowania i zawarciem umowy o dofinansowanie; 2) art. 67 ust. 2 w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez nierzetelne i nieprzejrzyste rozpoznanie protestu, w szczególności brak wszechstronnego odniesienia się do zarzutów, brak samodzielnej oceny projektu oraz braki w uzasadnieniu utrudniające, a nawet uniemożliwiające weryfikację prawidłowości oraz brak podpisania rozstrzygnięcia zgodnie z zasadami reprezentacji IP, co poddaje pod wątpliwość skuteczność rozpatrzenia protestu co do zasady; 3) art. 73 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1060 z dnia 24 czerwca 2021 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego Plus, Funduszu Spójności, Funduszu na rzecz Sprawiedliwej Transformacji i Europejskiego Funduszu Morskiego, Rybackiego i Akwakultury, a także przepisy finansowe na potrzeby tych funduszy oraz na potrzeby Funduszu Azylu, Migracji i Integracji, Funduszu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Instrumentu Wsparcia Finansowego na rzecz zarządzania granicami i polityki wizowej (Dz. Urz. UE. L Nr 231, str. 159, ze zm., dalej jako: "rozporządzenie 2021/1060"), poprzez naruszenie przewidzianej w tym przepisie zasady przejrzystości w sposób opisany powyżej; 4) art. 5 ust. 4 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C. 2012. 326. 47) w zw. z art. 41 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C 326/391) przez nierzetelną ocenę protestu wnioskodawcy w zakresie spornego kryterium i rozpatrzenie protestu polegające na niepełnym i fragmentarycznym odniesieniu się do zarzutów, przejawiające się w szczególności m.in. w zaniechaniu ponownej oceny wniosku o dofinansowanie i powtórzenie oceny dokonanej przez KOP oraz utrzymaniu wewnętrznie sprzecznej oceny wniosku o dofinansowanie dokonanej przez KOP, czym organ naruszył prawo do dobrej administracji przejawiające się w sprawiedliwym rozpatrzeniu sprawy, a także prawidłowym uzasadnieniu negatywnej decyzji, oraz zasadę proporcjonalności, stosując sankcje nieproporcjonalne do uchybień, co znalazło odzwierciedlenie w arbitralnej ocenie ekspertów skutkujące zaniżeniem punktacji w przypadku kryteriów merytorycznych. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że założenia projektu przedstawione we wniosku oraz w załącznikach do wniosku wskazują jasny związek przyczynowy pomiędzy przeprowadzonymi pracami badawczo-rozwojowymi a planowaną inwestycją wdrożeniową: dobór technologii, urządzeń oraz narzędzi cyfrowych wynika z wypracowanej koncepcji technologicznej i ma służyć jej urzeczywistnieniu w działalności gospodarczej w sposób zapewniający powtarzalność procesu i komercyjny charakter efektów. Taki sposób ujęcia przedsięwzięcia kwalifikuje projekt, jako wdrożenie wyników prac B+R, w którym innowacyjność nie jest jedynie deklarowana, lecz została zaplanowana, jako realna zmiana procesu wytwarzania oraz oferty produktowej na tle rozwiązań dostępnych na rynku. Zdaniem skarżących, złożony przez nich raport dokumentuje, że planowana innowacja ma charakter procesowy, gdyż zmierza do zastąpienia dominujących w przedsiębiorstwie i powszechnych na rynku praktyk ręcznych lub półautomatycznych rozwiązaniem opartym o cięcie strumieniem wody, automatyzację obróbki krawędzi oraz cyfrowe przygotowanie i zarządzanie produkcją. Jednocześnie innowacja ma wymiar produktowy, ponieważ umożliwia wprowadzenie na rynek dekorów kamiennych "[...]" jako wyrobów wielomateriałowych i zróżnicowanych fakturowo, których powtarzalne wytwarzanie w standardzie jakościowym wskazywanym w raporcie jest w praktyce istotnie utrudnione przy technologiach tradycyjnych. Tym samym dokument stanowi spójne uzasadnienie związku przyczynowego pomiędzy przeprowadzonymi pracami B+R a planem inwestycji wdrożeniowej, w której dobór technologii i narzędzi cyfrowych wynika bezpośrednio z uzyskanych rezultatów testów i analiz, a nie z arbitralnej decyzji zakupowej. Wskazano, że przedłożona wraz z wnioskiem opinia o innowacyjności została sporządzona przez Uniwersytet [...](Wydział Nauk Technicznych, Ośrodek Jakości i Innowacji) jako dokument wymagany na etapie złożenia Wniosku o dofinansowanie. W jej treści wskazano, że opinia kwalifikuje innowację procesową, jako nową w skali regionu w perspektywie ostatnich lat, natomiast innowację produktową, jako nową w skali kraju, akcentując odmienność planowanego efektu względem typowych, już dostępnych na rynku modeli wytwarzania i oferowania wyrobów kamieniarskich. Jak podkreślili skarżący, w świetle Podręcznika Frascati 2015 stanowisko eksperta jest wewnętrznie niespójne i oparte na błędnym utożsamieniu braku bezwzględnej nowości samej technologii WaterJet z brakiem działalności B+R. Teza eksperta o braku jakichkolwiek prac B+R nie wynika z analizy dokumentów, lecz z apriorycznego założenia, że użycie technologii znanej na rynku wyłącza możliwość prowadzenia B+R. Podręcznik Frascati takiego założenia nie formułuje, a przeciwnie wskazuje, że prace rozwojowe mogą polegać na testowaniu i dostosowywaniu znanej technologii do nowego zastosowania, przy powstaniu niepewności i konieczności twórczej adaptacji oraz metodycznego dokumentowania wyników. Z tego względu ocena eksperta w zakresie, w jakim neguje kwalifikację działań jako B+R, powinna być uznana za nierzetelną i nieodpowiadającą definicjom oraz kryteriom wskazanym w Podręczniku Frascati. Z kolei, jak wskazała strona skarżąca, na gruncie Podręcznika Oslo 2018, innowacja ma miejsce wtedy, gdy wdrożony zostaje nowy lub ulepszony produkt albo proces (lub ich połączenie), który "różni się znacząco" od wcześniejszych rozwiązań danej jednostki, a następnie zostaje udostępniony użytkownikom (w przypadku produktu) lub wprowadzony do użytku przez jednostkę (w przypadku procesu). Tym samym, nawet przy założeniu, że technologia strumieniowego cięcia wodą jako taka funkcjonuje na rynku, projekt spełnia standard innowacji w rozumieniu Podręcznika Oslo co najmniej jako innowacja "nowa dla przedsiębiorstwa", o ile wdrożony proces będzie znacząco różnił się od dotychczasowego sposobu wytwarzania wnioskodawcy, co w dokumentacji jest uzasadniane mierzalnymi parametrami zmiany w efektywności i jakości produkcji. Dla ewentualnej kwalifikacji, jako "nowość dla rynku" kluczowe pozostaje natomiast wykazanie, że na zdefiniowanym rynku geograficznym i produktowym, na którym działa przedsiębiorstwo, tego rodzaju rozwiązanie (w takim ujęciu procesowym i produktowym) nie było dotychczas dostępne, przy czym sama "lokalność" rynku w rozumieniu Podręcznika Oslo jest kategorią dopuszczalną i metodologicznie relewantną dla oceny nowości. Skarżąca podniosła, że ocena dokonana przez Agencję w ramach Kryterium nr 1 została przeprowadzona z naruszeniem standardu przejrzystości, rzetelności i obiektywizmu właściwego dla procedury wyboru projektów, ponieważ przyjęto dowolny sposób rozumienia tego kryterium, a następnie zastosowano go w sposób nieprzewidywalny i niejednolity wobec treści wniosku oraz załączników. Skutkiem tego organ nie ograniczył się do weryfikacji zgodności projektu z FEWiM 2021 2027, SZOP oraz Regulaminem naboru, lecz wprowadził nowe wymogi, które nie zostały przewidziane wprost w dokumentacji konkursowej i nie wynikają z opisu znaczenia kryterium, a mimo to stały się podstawą negatywnego rozstrzygnięcia. W ocenie skarżących, szczególnie jaskrawym przejawem tej dowolności było stawianie wnioskodawcy wymagań dotyczących następczej weryfikacji prac badawczo -rozwojowych w formule, która nie wynika z Regulaminu ani z przyjętych kryteriów, a także oczekiwanie przedkładania dokumentów o odmiennym charakterze, w tym odnoszących się do sprawozdawczości statystycznej oraz wykazywania kwalifikacji i doświadczenia w prowadzeniu działalności badawczo- rozwojowej, jako warunku pozytywnego przejścia kryterium kwalifikowalności. Tego rodzaju wymagania zostały wprowadzone na etapie oceny, a nie na etapie projektowania reguł konkursu, co oznacza w istocie modyfikację warunków udziału i ciężaru dowodowego już po złożeniu wniosku. Taka praktyka prowadzi do sytuacji, w której wnioskodawca nie jest w stanie z góry ustalić, jakie konkretnie dokumenty i jakie standardy wykazania faktów będą uznane za konieczne, a tym samym nie ma realnej możliwości przygotowania wniosku w sposób odpowiadający nieujawnionym wcześniej oczekiwaniom instytucji. W dalszej kolejności skarżący podnieśli, że lektura przytoczonej przez KOP i IP opinii eksperta prowadzi do wniosku, że jej rozumowanie jest wewnętrznie niespójne oraz w kilku kluczowych miejscach nie odpowiada standardom wynikającym ani z Podręcznika Frascati 2015, ani z Podręcznika Oslo 2018. Zasadniczy błąd opinii eksperta polegał na przyjęciu zbyt wysokiego i metodologicznie nieadekwatnego progu "nowości" (de facto: "światowej nowości technologii") jako kryterium negującego zarówno innowację, jak i prace B+R, podczas gdy Podręcznik Oslo definiuje innowację przez odniesienie do dotychczasowych procesów i produktów przedsiębiorstwa oraz dopuszcza innowacje "nowe tylko dla przedsiębiorstwa", a Frascati dopuszcza działalność B+R podejmowaną okazjonalnie i wymaga analizy realnej niepewności, metodyczności oraz przenoszalności rezultatów, a nie oceny opartej wyłącznie nowości technologii jako takiej. Kolejną istotną kwestią jest niespójność uzasadnienia negatywnej oceny w Kryterium nr 1 z ustaleniami przyjętymi przez oceniającego przy weryfikacji pozostałych kryteriów, w szczególności Kryterium "Stopnia przygotowania inwestycji do realizacji" oraz Kryterium "Zgodności z zasadą horyzontalną FEWiM - Zielona transformacja". W kryterium "Stopień przygotowania inwestycji do realizacji" oceniający przyjmuje bowiem opis projektu, jako inwestycji polegającej na zakupie środków trwałych niezbędnych do wdrożenia wyników prac badawczo-rozwojowych, przy czym wprost nazywa je "nowatorskimi rozwiązaniami technologicznymi" w zakresie cięcia kamienia strumieniem wody. Skoro w jednym kryterium KOP akceptuje opis przedsięwzięcia, jako wdrożenia wyników prac B+R i traktuje przyjmowane rozwiązanie, jako "nowatorskie", to tym bardziej wymaga wyjaśnienia, dlaczego w Kryterium nr 1 ten sam zespół okoliczności zostaje zanegowany kategorycznym stwierdzeniem o braku jakichkolwiek prac B+R. Jeszcze bardziej wyraźnie ta sprzeczność ujawnia się w ocenie Kryterium horyzontalnego "Zielona transformacja". W ramach tej części oceny oceniający wskazuje, że projekt wnosi istotny wkład w realizację celów środowiskowych, a jego pozytywny wpływ ma się przejawiać m.in. w optymalizacji procesów produkcyjnych, zmniejszeniu strat materiałowych i zużycia energii, ograniczeniu emisji związanych z produkcją i transportem, a także w minimalizacji odpadów oraz ich wtórnym wykorzystaniu. Co szczególnie istotne uzasadnienie tego kryterium wprost operuje tymi samymi elementami technologicznymi i efektami, które ekspert uprzednio przywołał przy Kryterium nr 1. W ocenie skarżących, te same "parametry przewagi" technologii - w Kryterium nr 1 potraktowane, jako okoliczności "ogólnie znane" i de facto irrelewantne dla kwalifikacji projektu - w Kryterium Zielona transformacja" zostają uznane za podstawę pozytywnej oceny i istotnego wkładu w cele środowiskowe. Powyższe wprost wskazuje na brak zachowania spójności oceny oraz brak należytego powiązania konkluzji negatywnej w kryterium nr 1 z ustaleniami, które organ sam przyjął i wykorzystał do pozytywnego wartościowania projektu w innych kryteriach. Jak wskazali skarżący, w załączniku nr 3 do Regulaminu opinia o innowacyjności została jednoznacznie ujęta, jako załącznik dodatkowy wymagany na etapie złożenia wniosku, przy czym Regulamin przesądza zarówno o źródle tej opinii (jednostka naukowa), jak i o jej funkcji dowodowej: ma ona potwierdzać okres oraz zakres stosowania technologii będącej przedmiotem projektu, a także -według wskazanego wzoru - zawierać analizę innowacyjności względem oferty już istniejącej na rynku oraz wykaz źródeł, na podstawie których stopień innowacyjności został określony. W praktyce oznacza to, że ewentualne odejście od wniosków opinii wymaga wykazania, że dokument nie spełnia wymogów Regulaminu, a nie jedynie przeciwstawienia jej konkluzji własnej ocenie eksperckiej oderwanej od wzorca załącznika. W ocenie skarżących, złożona przez nich opinia o innowacyjności jest kompletna względem wymagań załącznika nr 3, a zatem dokument ten powinien być traktowany, jako przewidziany Regulaminem, sformalizowany dowód na okoliczności, dla których został wymagany, jego "odrzucenie" bez wykazania konkretnych braków względem wzoru albo bez rzeczowego zakwestionowania jego tez w oparciu o reguły konkursowe będzie trudne do obrony na gruncie spójności i legalności oceny. Skarżący zarzucili także zaniechanie wezwania do uzupełnienia raportu, co stanowi przykład nieprzejrzystej, nierzetelnej oceny naruszającej zasady równego traktowania wnioskodawców. Wskazali, że pierwsze wezwanie z 20 sierpnia 2025 r. wprost identyfikowało konkretny i wąsko zakreślony brak w materiale sprowadzający się do braku raportu dokumentującego temat i zakres przeprowadzonych prac badawczo-rozwojowych oraz ich wyniki. Wnioskodawca przedłożył następnie dokumentację, która miała wprost usunąć wskazany brak. Z kolei drugie wezwanie nie zostało oparte na krytycznej analizie złożonego raportu B+R, lecz przesunęło ciężar na żądania o innym charakterze, w szczególności odnoszące się do sprawozdawczości statystycznej (PNT-01) oraz wykazania kwalifikacji i doświadczenia w prowadzeniu działalności B+R. Niezależnie od tego, czy takie informacje mogą mieć znaczenie pomocnicze, to z punktu widzenia gwarancyjnego charakteru wezwania problemem jest fakt, że w ramach uzupełnień nie wskazano, aby raport był wadliwy, niekompletny lub niewystarczający do oceny Kryterium nr 1, a więc wnioskodawca nie otrzymał realnej możliwości odniesienia się do zarzutu, który ostatecznie przesądził o negatywnej ocenie kryterium. Ta niekonsekwencja rysuje się szczególnie wyraźnie w zestawieniu z praktyką IP ujawnioną w analogicznych pismach kierowanych do innych wnioskodawców. W piśmie dotyczącym innego projektu instytucja potrafiła, bowiem wprost powiązać ocenę "Raportu z badań" z pięcioma kryteriami Frascati oraz wskazać, które elementy opisu celu badań nie spełniają standardu B+R. W tym kontekście szczególnie rażąco brzmi teza podniesiona już na etapie rozpatrzenia protestu, że "nie było potrzeby wzywać Wnioskodawcy do uzupełnienia bądź uszczegółowienia treści raportu, w stosunku do którego od początku oceny było wiadomo, że nie obejmuje prac B+R". Twierdzenie to nie koresponduje z tym, że wnioskodawca został jednak wezwany do przedłożenia raportu z wyników prac, co samo w sobie potwierdza, że na etapie oceny formalno-merytorycznej istniała potrzeba uzupełnienia/wyjaśnienia materiału dowodowego w zakresie posiadania wyników prac i zakresu tych działań. W ocenie skarżących, w rozstrzygnięciu protestu IP słusznie przywołuje ogólny warunek naboru, że projekty mają polegać na wdrożeniu innowacji produktowej lub procesowej, co najmniej na poziomie regionalnym. Problem polega jednak na tym, że uzasadnienie KOP (a następnie IP) nie prowadzi tej analizy do końca, zamiast ocenić, czy przedstawione wyniki prac i plan wdrożenia kwalifikują się do wdrożenia innowacji produktowej i/lub procesowej w rozumieniu dokumentacji konkursowej, argumentacja w praktyce kończy się na wniosku, że brak prac B+R i dostępności technologii WaterJet. Jest to tym bardziej niespójne, że sam wniosek w oparciu o opinię o innowacyjności wprost zakłada wdrożenie nowego produktu i nowej technologii procesowej "na poziomie krajowym" oraz opisuje cechy odróżniające nowy produkt i proces od dotychczasowego sposobu wytwarzania. Widoczna jest także niespójność "merytoryczna" pomiędzy tym, co organ uznaje za walory projektu w innych obszarach, a tym, co neguje na potrzeby kryterium nr 1. W materiale z oceny (który IP przywołuje) pojawiają się wprost wskazania dotyczące wzrostu precyzji, powtarzalności, ograniczenia strat materiałowych, możliwości łączenia różnych materiałów i faktur oraz integracji projektowania z produkcją. Skoro, więc w jednym miejscu (w opisie korzyści/efektów) organ potwierdza istnienie konkretnych, mierzalnych usprawnień procesu i produktu, a w innym miejscu sprowadza przedsięwzięcie do "znanej technologii", bez analizy konfiguracji procesu, integracji narzędzi, specyfiki nowego produktu i skali personalizacji, to uzasadnienie traci spójność logiczną. Na poziomie proceduralnym istotne znaczenie ma także to, kto - zgodnie z kartą oceny spełnienia kryteriów -jest przypisany do oceny kryterium nr 1. Jeżeli (jak wynika z karty) kryterium to jest przypisane do oceny przez pracownika IP, a praktycznie rozstrzygające stało się stanowisko "eksperta", to powstaje wątpliwość, czy zachowano podział ról przewidziany przez dokumentację naboru i czy w ramach nie doszło do faktycznej "podmiany" przedmiotu oceny na ocenę stricte ekspercką, z pominięciem tego, że Kryterium nr 1 - zgodnie z definicją - ma weryfikować kwalifikowalność projektu jako typu projektu w danym schemacie (wdrożenie wyników prac B+R), a nie zastępować całościową recenzję technologii jednym argumentem o jej istnieniu na rynku. Za szczególnie problematyczne należy też uznać łączne utrzymywanie przez IP dwóch tez: z jednej strony, że "od początku" było przesądzone, że raport nie obejmuje B+R, a z drugiej, że brak wezwania do uzupełnienia "w żadnym przypadku nie jest jednoznaczny z faktem, że spełnia on wymagane kryteria". Pierwsza teza sugeruje aprioryczne rozstrzygnięcie (a więc w istocie brak realnej potrzeby uzupełniania), druga natomiast ma neutralizować skutki braku precyzyjnego wskazania braków. Taki zabieg argumentacyjny osłabia kontrolowalność stanowiska i utrudnia odtworzenie, jakie konkretnie elementy przedstawionego materiału dowodowego zostały uznane za niewystarczające oraz dlaczego nie odniesiono się do pełnego opisu wdrożenia innowacji produktowej i procesowej. Skarżąca zarzuciła również, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 69 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w zakresie prawidłowej informacji o wyniku rozpatrzenia protestu. Agencja działa przez swoje organy, a sposób jej reprezentacji wynika wprost z danych ujawnionych w KRS: wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu łącznie albo członka zarządu z prokurentem. Skoro informacja o wyniku rozpatrzenia protestu została podpisana wyłącznie przez prokurenta, bez podpisu członka zarządu, to nie spełniono wymogu reprezentacji łącznej przewidzianego dla składania oświadczeń w imieniu spółki. W konsekwencji IP nie złożyła skutecznie oświadczenia informującego wnioskodawcę o rozstrzygnięciu protestu w rozumieniu art. 69 ustawy wdrożeniowej. W odpowiedzi na skargę Agencja wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 25 lutego 2026 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a."), oddalił wniosek skarżących o przeprowadzenie dowodów z dokumentów dotyczących innych wnioskodawców na okoliczność nierównego traktowania podmiotów w tym samym konkursie oraz wydruku odpisu KRS Agencji na okoliczność zasad jej reprezentacji i wydania rozstrzygnięcia niezgodnie z zasadami reprezentacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga była niezasadna. Zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Akty poddane kontroli sądów administracyjnych zostały wymienione w § 2 tego przepisu, natomiast § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. W rozpoznawanej sprawie taką ustawą szczególną są przepisy ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 1079 ze zm.), dalej: "ustawy wdrożeniowej", która w art. 73 ust. 1 stanowi, że w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 ust. 3, art. 70 ust. 1 lub art. 77 ust. 2 pkt 1 wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 73 ust. 8 pkt 1-3 ustawy wdrożeniowej, w wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę właściwej instytucji w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez nią rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, o którym mowa w art. 69 ust. 1 pkt 2, albo w przedmiocie negatywnej ponownej oceny, o której mowa w art. 69 ust. 4 pkt 2, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia właściwej instytucji, która pozostawiła protest bez rozpatrzenia; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Wprowadzając w art. 73 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej kryterium "naruszenia prawa", ustawodawca przewidział jednocześnie w art. 59 tej ustawy, że do postępowania w zakresie wyboru projektów do dofinansowania nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 76 ustawy wdrożeniowej, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Wskazania ponadto wymaga, że ustawa wdrożeniowa określa ogólne reguły postępowania dotyczące wyboru projektów do dofinansowania. Zgodnie z art. 45 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Właściwa instytucja zapewnia równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równe traktowanie wnioskodawców. Zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, w celu wyboru projektów do dofinansowania właściwa instytucja przeprowadza nabór wniosków o dofinansowanie projektu, zwany dalej "naborem". Stosownie do art. 50 ust. 2 ustawy wdrożeniowej warunkiem przeprowadzenia naboru przez właściwą instytucję jest: 1) przyjęcie regulaminu wyboru projektów oraz 2) udostępnienie regulaminu wyboru projektów potencjalnym wnioskodawcom. Przepis art. 51 ust. 1 ustawy wdrożeniowej stanowi, że regulamin wyboru projektów określa m.in.: kryteria wyboru projektów (pkt 3) oraz wskazanie sposobu wyboru projektów do dofinansowania oraz jego opis (pkt 4). Zgodnie zaś z art. 43 ustawy wdrożeniowej, wybrany do dofinansowania może zostać wyłącznie projekt spełniający kryteria wyboru projektów. Stosownie do art. 54 ust. 1 ustawy, komisja oceny projektów ocenia projekty w zakresie spełniania kryteriów wyboru projektów. Wskazać ponadto należy, że kontrola sądowoadministracyjna stanowiska organu nieuwzględniającego protestu sprowadza się do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza wyżej przedstawionych reguł równości, przejrzystości, bezstronności czy rzetelności w ramach postępowania konkursowego. Kontrola bowiem powinna zmierzać w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniającego oraz IP nie jest dowolna, tj. mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami w sposób jasny, niebudzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny, przyznanej punktacji. Sąd administracyjny nie jest natomiast uprawniony do weryfikacji merytorycznej projektu. Nie może też odnosić się do generalnych założeń całego postępowania konkursowego, zasad jego przeprowadzania, a także sposobu sformułowania kryteriów oceny przedłożonych przez strony projektów. W sprawach, których przedmiotem jest ocena projektu, dokonywana w oparciu o przepisy ustawy wdrożeniowej, poza powszechnie obowiązującymi przepisami prawa unijnego i krajowego, wzorzec kontroli stanowią również postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego (por. np. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2017 r., II GSK 1517/17). Wnioskodawca - przystępując do naboru wniosków o dofinansowanie - zna jego zasady naboru i wyraża akceptację dla tych warunków, a chcąc uzyskać wsparcie ze środków unijnych, godzi się postępować ściśle według tych zasad. De facto postanowienia zawarte w szeroko pojmowanych dokumentach systemu realizacji projektu mogą więc stanowić podstawę praw i obowiązków wnioskodawców (por. Komentarz do ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, pod red. R. Poździka; Wyd. Sejmowe, 2016; komentarz do art. 6 teza 4-5 i powołane tam orzecznictwo). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych ramach kognicji, Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Spór w sprawie dotyczył prawidłowości przeprowadzonej przez IP oceny wniosku strony skarżącej w zakresie spełnienia kryterium nr 1 - Możliwość uzyskania dofinansowania przez projekt. Zgodnie z załącznikiem nr 4 do Regulaminu - Karta z definicjami kryteriów wyboru projektów, kryterium nr 1 - Możliwość uzyskania dofinansowania przez projekt ma charakter zerojedynkowy i jest konieczne do przyznania. W ramach oceny spełnienia kryterium, weryfikowane będzie czy projekt wpisuje się w założenia określone w FEWiM 2021-2027, SZOP i regulaminie wyboru projektów, a przyjęte założenia projektu kwalifikują go do wsparcia tj.: - Czy uzasadnienie, opis, cel oraz zakres rzeczowy projektu określone we wniosku o dofinansowanie i załącznikach są zgodne z celami danego działania określonymi w FEWiM 2021- 2027/SZOP/regulaminie wyboru projektów? - Czy projekt mieści się w katalogu możliwych do realizacji typów projektów w danym działaniu, wskazanych w FEWiM 2021-2027/ SZOP/regulaminie wyboru projektów? - Czy minimalna i maksymalna wartość projektu nie przekracza minimalnej i maksymalnej wartości projektu obowiązującej dla danego działania/typu projektu określonej w SZOP/regulaminie wyboru projektów? - Czy minimalna i maksymalna wartość wydatków kwalifikowalnych projektu nie przekracza minimalnej i maksymalnej wartości wydatków kwalifikowalnych projektu obowiązującej dla danego działania/typu projektu określonej w SZOP/regulaminie wyboru projektów? - Czy maksymalny poziom dofinansowania wydatków kwalifikowalnych projektu nie przekracza maksymalnego poziomu dofinansowania obowiązującego dla danego działania /typu projektu określonego w SZOP/regulaminie wyboru projektów? - Czy projekt jest zgodny z warunkami wsparcia/ograniczeniami i limitami określonymi w FEWiM 2021-2027/ SZOP/regulaminie wyboru projektów? - Czy wartość dofinansowania nie jest wyższa, niż kwota alokacji określona w regulaminie wyboru projektów? - Czy typ Wnioskodawcy jest zgodny z typem Beneficjenta wskazanym w SZOP/ regulaminie wyboru projektów? - Czy obszar realizacji projektu jest zgodny z obszarem wskazanym w regulaminie wyboru projektów? - Czy projekt nie został fizycznie ukończony lub w pełni wdrożony przed przedłożeniem wniosku o dofinansowanie w ramach FEWiM 2021-2027, niezależnie od tego, czy wszystkie dotyczące tego projektu płatności zostały przez Wnioskodawcę dokonane (z zastrzeżeniem zasad określonych dla pomocy publicznej), tj. czy data zakończenia realizacji projektu nie jest wcześniejsza, niż data złożenia wniosku o dofinansowanie? Stosownie do § 3 ust. 1 i 2 Regulaminu przedmiotem naboru są projekty, zgodne z zapisami FEWiM 2021-2027 oraz SZOP w ramach Priorytetu FEWM.01 Gospodarka Działania 1.9 Konkurencyjne i innowacyjne MSP Schemat A - typ 1 projektu: wdrażanie wyników prac badawczo-rozwojowych. W ramach przedmiotowego naboru wspierane będą następujące typy projektów: 1) Wdrażanie wyników prac badawczo-rozwojowych. Zakresem wsparcia będą objęte projekty polegające na wdrożeniu innowacji produktowej lub procesowej na poziomie co najmniej regionalnym. Uzupełniająco możliwe będzie wprowadzenie nowych rozwiązań organizacyjnych lub marketingowych Odnosząc treść złożonego w niniejszej sprawie wniosku do powyższych postanowień Regulaminu, stwierdzić należy, że wnioskodawca nie wykazał, by jego projekt spełniał cel działania określony w ramach Priorytetu 1 Gospodarka, Działanie 01.09 Konkurencyjne i innowacyjne MŚP Schemat A - typ 1 projektu: wdrażanie wyników prac badawczo-rozwojowych. Z przedłożonego w ramach naboru wniosków raportu z prac B+R przeprowadzonych w firmie R. s.c. wynika, że omówiono w nim cele, zakres i metodologię badań (5 etapów), rezultaty i korzyści dla firmy oraz wymagania inwestycyjne. W ramach celów badań wskazano, że prace badawczo-rozwojowe miały na celu opracowanie podstaw technologicznych i organizacyjnych dla wdrożenia nowej oferty produktowej firmy R. s.c. w postaci dekorów kamiennych o wysokim stopniu personalizacji, tworzonych z połączenia różnych materiałów i faktur powierzchniowych. Kluczowym założeniem było ustalenie, w jaki sposób powinien wyglądać proces powstawania tych wyrobów, tak aby zapewniał: wysoką precyzję wykonania i powtarzalność kształtów, ograniczenie strat materiałowych w stosunku do tradycyjnych metod, możliwość łączenia elementów o różnych fakturach, kolorystyce i grubości, uzyskiwanie nowoczesnych efektów powierzchniowych (różne warianty faktur i wykończeń), integrację procesu projektowania i produkcji z systemem cyfrowym (wizualizacja, wirtualny magazyn, obsługa zamówień). Celem badań nie było jedynie porównanie istniejących metod obróbki, ale wypracowanie optymalnej koncepcji technologicznej, która umożliwi wprowadzenie do oferty rynkowej nowego rodzaju produktów Dlatego w ramach prac analizowano: przydatność i ograniczenia trzech odmiennych metod cięcia kamienia (cięcie ręczne, cięcie CMC, dęcie WaterJet), jakość krawędzi i dokładność spasowania przy różnych metodach wykańczania, efekty możliwe do uzyskania w zakresie faktur i wykończeń powierzchni, sposoby cyfrowej integracji projektowania i produkcji, niezbędne do obsługi zindywidualizowanych zamówień klientów Ostatecznym celem projektu badawczo-rozwojowego było więc znalezienie technologicznej i organizacyjnej drogi do wdrożenia innowacji procesowej i produktowej: innowacji procesowej, polegającej na opracowaniu zintegrowanego systemu obróbki kamienia opartego na pomiarze laserowym, precyzyjnym cięciu, automatycznej obróbce krawędzi i integracji cyfrowej, innowacji produktowej, polegającej na wprowadzeniu na rynek nowoczesnych dekorów kamiennych [...]. Wyniki badań miały dać podstawę do sformułowania rekomendacji inwestycyjnych w zakresie zakupu maszyn i oprogramowania, które są niezbędne do pełnego wdrożenia nowej technologii w przedsiębiorstwie. W ramach zakresu i metodologii badań wskazano, że prace badawczo-rozwojowe zostały przeprowadzone w okresie styczeń-luty 2024 r. w zakładzie produkcyjnym R. s.c. (B, ul. [...]) oraz przy współpracy z firmą W. (O.), dysponującą przemysłową maszyną do cięcia strumieniowego wodą (WaterJet). Zakres badań obejmował: Etap 1 - Porównanie trzech metod cięcia i wstępnej obróbki kamienia: cięcie ręczne piłą tarczową z obróbką ręczną krawędzi, cięcie maszynowe CNC z wykańczaniem ręcznym, cięcie strumieniem wody (WaterJet) zintegrowane z cyfrowym sterowaniem; Etap 2 - Próby łączenia elementów wykonanych różnymi metodami; Etap 3 - Testy obróbki krawędzi przy wykorzystaniu tradycyjnych technik ręcznych oraz automatycznej boczkarki; Etap 4 - Badania nad uzyskaniem różnych struktur i faktur powierzchni (m.in. matowienie, ryflowanie, struktury dekoracyjne); Etap 5 - Analiza możliwości cyfrowej integracji procesu produkcji z systemami projektowymi CAD/CAM i wirtualnym magazynem. Do badań wykorzystano typowe materiały stosowane w branży: granit, marmur oraz spiek kwarcowy. Ich dobór uzasadnia praktyczne zastosowanie - są to surowce dominujące w realizacjach wnętrzarskich i nagrobnych, a jednocześnie różnią się strukturą i właściwościami fizycznymi, co pozwalało ocenić przydatność poszczególnych metod cięcia i obróbki w różnych kontekstach. Metodyka prac badawczo-rozwojowych zakładała: przygotowanie próbek materiałowych w standardowych formatach płyt, przeprowadzenie cięć poszczególnymi metodami. rejestracją parametrów (czas, dokładność, Ilość odpadów, jakość krawędzi), dokumentację fotograficzną uzyskanych rezultatów, analizę jakości połączeń i wykończenia powierzchni, porównanie wyników z symulacjami wykonanymi w oprogramowaniu projektowym. Oceny dokonywano według następujących kryteriów: dokładność i powtarzalność wymiarowa, stopień uszkodzeń i defektów krawędzi, ilość odpadu i poziom strat materiałowych, estetyka powierzchni i krawędzi po obróbce, możliwości integracji z procesem projektowym i sprzedażowym (CAD, wizualizacja, wirtualny magazyn). Opisano poszczególne etapy badań, wskazując ich opis, kryteria oceny, wyniki oraz wnioski wraz z dokumentacją fotograficzną. Prezentując rezultaty i korzyści dla firmy, wskazano, że w ramach przeprowadzonych prac badawczo-rozwojowych: - zweryfikowano trzy metody cięcia (ręczne, CNC i WaterJet), potwierdzając, że technologia cięcia strumieniem wody jako jedyna spełnia wymagania precyzji, powtarzalności i estetyki, - przetestowano łączenie elementów wykonanych różnymi metodami, wykazując, że jedynie elementy wycinane WaterJetem pasują do siebie bez widocznych szczelin, - porównano obróbkę krawędzi i potwierdzono, że boczkarka zapewnia równomierne, estetyczne wykończenie przy znacznym skróceniu czasu, - zbadano możliwości wykończenia powierzchni i potwierdzono, że technologia WaterJet umożliwia uzyskiwanie szerokiej gamy faktur (mat, relief, powierzchnie antypoślizgowe, dekoracyjne grawery), - przeanalizowano rozwiązania cyfrowe, wskazując, że skuteczne wdrożenie procesu wymaga dedykowanego oprogramowania branżowego oraz laserowego systemu pomiarowego. Jak wskazano w raporcie, uzyskane wyniki potwierdziły możliwość wprowadzenia nowej linii produktowej [...]. Rezultatem jest: zmniejszenie strat materiałowych o ok. 10-15%, skrócenie czasu przygotowania produkcji, zwiększenie jakości i estetyki wyrobów, możliwość wprowadzenia spersonalizowanych dekorów kamiennych oraz wzrost konkurencyjności przedsiębiorstwa. Wskazano ponadto na konieczność inwestycji w środki trwałe oraz oprogramowanie branżowe. W podsumowaniu stwierdzono, że prace badawczo-rozwojowe umożliwiły opracowanie podstaw technologicznych i organizacyjnych dla wdrożenia innowacyjnego procesu. Zweryfikowano trzy metody cięcia, przeanalizowano możliwości łączenia materiałów, obróbki krawędzi i powierzchni oraz dokonano analizy rozwiązań cyfrowych wspierających produkcję. Wnioski z badań jednoznacznie wskazują, że realizacja nowej oferty [...] wymaga wdrożenia procesu opartego na technologii WaterJet, wspartego przez boczkarkę, laserowe urządzenie pomiarowe oraz dedykowane oprogramowanie branżowe. Uzyskane rezultaty stanowią solidną podstawę do podjęcia inwestycji i potwierdzają, że opracowana innowacja procesowa i produktowa zapewni przedsiębiorstwu istotne korzyści technologiczne, organizacyjne i rynkowe. Zdaniem Sądu, w oparciu o przedstawiony w toku procedury konkursowej raport z prac B+R trafnie w zaskarżonym rozstrzygnięciu IP przyjęła, że wnioskodawca nie wykazał, by projekt obejmował wdrażanie wyników prac badawczo-rozwojowych. Kluczowa dla sprawy była przesłanka zakończenia i gotowości do wdrożenia wyników przeprowadzonych przez wnioskodawcę prac B+R. Wymóg ten wynikał nie tylko z samego typu projektu objętego wsparciem, tj. typ 1 projektu: wdrażanie wyników prac badawczo-rozwojowych, ale również z celu działania FEWiM (Konkurencyjne i innowacyjne MSP). Wbrew zarzutom skargi, mieścił się on zatem w ocenie kryterium zerojedynkowego nr 1, w ramach którego istotna była m.in. odpowiedź na pytanie, czy uzasadnienie, opis, cel oraz zakres rzeczowy projektu określone we wniosku o dofinansowanie i załącznikach są zgodne z celami danego działania określonymi w FEWiM 2021- 2027/SZOP/regulaminie wyboru projektów. Dalej wskazać należy, że definicję prac badawczo-rozwojowych normuje rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. U. UE L z 2014 r. nr 187 poz.1), przy uwzględnianiu zasad określonych w Podręczniku Frascati 2015. Zgodnie z art. 2 pkt 85 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, "badania przemysłowe" oznaczają "badania planowane lub badania krytyczne mające na celu zdobycie nowej wiedzy i umiejętności celem opracowania nowych produktów, procesów lub usług lub mające na celu wprowadzenie znaczących ulepszeń do istniejących produktów, procesów lub usług, w tym produktów, procesów lub usług cyfrowych, w dowolnej dziedzinie, dowolnej branży lub dowolnym sektorze (w tym między innymi w branżach i technologiach cyfrowych, takich jak obliczenia superkomputerowe, technologie kwantowe, technologie blockchain, sztuczna inteligencja, cyberbezpieczeństwo, duże zbiory danych i technologie związane z chmurą). Badania przemysłowe uwzględniają tworzenie elementów składowych systemów złożonych i mogą obejmować budowę prototypów w środowisku laboratoryjnym lub środowisku interfejsu symulującego istniejące systemy, a także linii pilotażowych, kiedy są one konieczne do badań przemysłowych, a zwłaszcza uzyskania dowodu w przypadku technologii generycznych. Zgodnie z kolei zawartą w art. 2 pkt 86 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 definicją "eksperymentalne prace rozwojowe" oznaczają zdobywanie, łączenie, kształtowanie i wykorzystywanie dostępnych aktualnie umiejętności i wiedzy oraz innych stosownych umiejętności i wiedzy w celu opracowania nowych lub ulepszonych produktów, procesów lub usług, w tym produktów, procesów lub usług cyfrowych, w dowolnej dziedzinie, dowolnej branży lub dowolnym sektorze (w tym między innymi w branżach i technologiach cyfrowych, takich jak obliczenia superkomputerowe, technologie kwantowe, technologie blockchain, sztuczna inteligencja, cyberbezpieczeństwo, duże zbiory danych i technologie związane z chmurą lub technologie przetwarzania brzegowego). Mogą one także obejmować np. czynności mające na celu pojęciowe definiowanie, planowanie oraz dokumentowanie nowych produktów, procesów lub usług. Eksperymentalne prace rozwojowe mogą obejmować opracowywanie prototypów, demonstracje, opracowywanie projektów pilotażowych, testowanie i walidację nowych lub ulepszonych produktów, procesów lub usług w otoczeniu stanowiącym model warunków rzeczywistego funkcjonowania, których głównym celem jest dalsze udoskonalenie techniczne produktów, procesów lub usług, których ostateczny kształt zasadniczo nie jest jeszcze określony. Mogą obejmować opracowywanie prototypów i projektów pilotażowych, które można wykorzystać do celów komercyjnych, w przypadku gdy prototyp lub projekt pilotażowy z konieczności jest produktem końcowym do wykorzystania do celów komercyjnych, a jego produkcja jest zbyt kosztowna, aby służył on jedynie do demonstracji i walidacji. Eksperymentalne prace rozwojowe nie obejmują rutynowych lub okresowych zmian wprowadzanych do istniejących produktów, linii produkcyjnych, proces ów wytwórczych, usług oraz innych operacji w toku, nawet jeśli takie zmiany mają charakter ulepszeń. W Podręczniku Frascati 2015 wskazano w pkt 2.5.-2.8., że działalność badawcza i rozwojowa (w skrócie B+R) obejmuje pracę twórczą podejmowaną w sposób metodyczny w celu zwiększenia zasobów wiedzy - w tym wiedzy o rodzaju ludzkim, kulturze i społeczeństwie - oraz w celu tworzenia nowych zastosowań dla istniejącej wiedzy. Działalność B+R definiuje zbiór wspólnych cech, nawet jeśli działalność ta jest prowadzona przez różnych wykonawców. Prace badawcze i rozwojowe mogą mieć na celu osiągnięcie celów szczegółowych lub ogólnych. Działalność B+R jest zawsze ukierunkowana na nowe odkrycia, oparte na oryginalnych koncepcjach (i ich interpretacji) lub hipotezach. Z reguły nie ma pewności co do ostatecznego wyniku (lub przynajmniej co do ilości czasu i zasobów potrzebnych do jego osiągnięcia), jest ona planowana i budżetowana (nawet jeśli jest realizowana przez osoby fizyczne), a jej celem jest osiągnięcie wyników, które mogłyby być swobodnie przenoszone lub sprzedawane na rynku. Aby dana działalność mogła zostać uznana za działalność badawczą i rozwojową, musi ona spełniać pięć podstawowych kryteriów. Działalność taka musi być: 1) nowatorska, 2) twórcza, 3) nieprzewidywalna, 4) metodyczna, 5) możliwa do przeniesienia lub odtworzenia. Za każdym razem, gdy działalność B+R jest podejmowana w sposób ciągły lub okazjonalny, wszystkie pięć kryteriów musi zostać spełnionych, przynajmniej co do zasady. Uwzględniając powyższe definicje, IP w zaskarżonym rozstrzygnięciu stwierdziła, że zaoferowany przez stronę raport z wyników prac B+R spotkał się z krytyczną oceną eksperta. Wskazał on m.in., że żadne prace B+R nie zostały przez wnioskodawcę wykonane. Dokonując prawidłowości oceny stanowiska IP, czy przedłożony przez stronę raport z wyników prac B+R potwierdził, że projekt obejmował wdrażanie wyników prac badawczo-rozwojowych, wskazać należy, że system kontroli sądowoadministracyjnej nie wyłącza spod jej zakresu oceny działań ekspertów oraz zrealizowanych przez nich działań. Ocena opinii eksperta polega na badaniu, czy jest ona spójna, wyczerpująca, logiczna i odpowiada generalnym standardom prawa i doświadczenia życiowego, a także pozostaje w związku z kryteriami wyboru. Jeżeli ocena dokonana przez ekspertów byłaby na tyle niejasna, że nie mogłaby zostać poddana ocenie sądu administracyjnego, świadczyłoby to o tym, że narusza ona art. 45 ustawy wdrożeniowej. W związku z tym wskazania wymaga, że w świetle dokonanej w niniejszej sprawie oceny eksperta, zawarte w raporcie B+R opisy nie mogły zostać uznane za prowadzenie prac B+R. Co istotne, ekspert nie kwestionował możliwości wdrożenia wyników opisanych w raporcie działań oraz zakupionych urządzeń do praktyki gospodarczej wnioskodawcy, jednak zakwestionował sam charakter tych działań w kontekście możliwości ich kwalifikacji jako prace B+R. Po pierwsze wskazał, że cięcie kamienia przy pomocy strumienia wody jest technologią znaną od ponad 2 dekad. Efekty obróbki kamienia za pomocą strumienia wody są ogólnie znane, a przewaga tej technologii nad pozostałymi metodami opisanymi przez wnioskodawcę nie podlega dyskusji. W ocenie eksperta, w sprawie nie zostały spełnione następujące cechy działalności B+R wynikające z podręcznika Frascati 2015: nowatorska, twórcza, metodyczna oraz nieprzewidywalna. Spełniona została jedynie cecha "możliwa do przeniesienia lub odtworzenia", z uwagi na szerokie już stosowanie technologii WaterJet. Zdaniem eksperta, prace wnioskodawcy to klasyczny rozwój produktu, polepszanie jego opisanych cech i efektów dla odbiorcy. W ocenie Sądu, z uwagi na stwierdzone wyżej braki zaoferowanego w sprawie raportu z wyników prac B+R, logiczne, a przez to trafne i uzasadnione było stwierdzenie IP w oparciu o dokonaną przez KOP ocenę, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że dysponuje wynikami prac B+R możliwymi do wdrożenia w działalności gospodarczej. Ogół przywołanych wyżej rozważań wskazuje na niewadliwe przyjęcie przez IP braku prac o charakterze badawczo-rozwojowym, co było istotne i kluczowe dla oceny spełnienia spornego kryterium zerojedynkowego. Zaznaczenia przy tym wymaga, że choć dopiero w odpowiedzi na skargę IP powołała się na argument dotyczący braku odpowiedniego personelu badawczo-rozwojowego w kontekście wyjaśnień strony, że badania zostały przeprowadzone osobiście przez wspólnika spółki M. S., niemniej zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowisko IP co do braku charakteru prac B+R wyłącznie od strony przedmiotowej było czytelne, jasne i wystarczające. Ocena ta została, zdaniem Sądu, oparta na rzetelnych i obiektywnych argumentach, powodując, że poddawała się weryfikacji, a przede wszystkim odnosiła się do właściwego kryterium wyboru projektów. Sąd podzielił tym samym ocenę, że raport z prac B+R nie wskazuje na zaistnienie nowej wiedzy naukowej w przypadku badań przemysłowych, czy też zaistnienie finalnych parametrów znaczącej zmiany procesowej i/lub produktowej w przypadku prac rozwojowych. Zgodnie bowiem z definicjami z podręcznika Frascati, działania odtwórcze i rutynowe nie są klasyfikowane jako prace badawczo-rozwojowe. Spółka zaś, polemizując ze stanowiskiem IP, nie przedstawiła żadnych miarodajnych danych czy stanowiska biegłego, które mogłoby stanowić przeciwwagę dla oceny przyjętej przez eksperta oraz wyrażonej w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Spółka w skardze akcentuje konieczność wyróżnienia prac rozwojowych, przy czym w uzasadnieniu tego stanowiska odwołuje się do fragmentu Podręcznika Frascati dotyczącego działalności B+R w sferze usług, choć opisane w raporcie z prac B+R czynności nie dotyczyły działalności usługowej, lecz działalności wytwórczej dotyczącej dekorów kamiennych. Strona powołuje również pkt 2.51 Podręcznika Frascati dotyczący instalacji próbnych, jednakże trudno mówić o istnieniu instalacji próbnej w odniesieniu do wynikających z raportu z prac B+R czynności przeprowadzenia cięć próbek materiałów 3 metodami oraz rejestracji i dokumentacji fotograficznej uzyskanych rezultatów. Wbrew twierdzeniom strony, IP nie pominęła wynikających z Podręcznika Frascati kryteriów nieprzewidywalności oraz metodyczności. Do tych cech działalności B+R w zaskarżonym rozstrzygnięciu, choć lakonicznie, to jednak odniesiono się. Nie znalazły też potwierdzenia tezy skargi, że kryterium twórczości i nowatorskości zostały potraktowane zbyt wąsko, gdyż za spełnienie tych kryteriów nie może być uznane wykorzystanie znanej już technologii WaterJet w realiach konkretnego przedsiębiorstwa i konkretnej oferty produktowej. Co istotne, nie zakwestionowano również a priori charakteru okazjonalnego prac B+R. Wyraźnego zaznaczenia wymaga, że przeprowadzenie prac rozwojowych wymagało opracowania znaczącej zmiany procesowej i/lub produktowej, tj. wytworzenia dodatkowej wiedzy ukierunkowanej na stworzenie nowych produktów lub procesów bądź udoskonalenie już istniejących produktów lub procesów (pkt 2.32. Podręcznika Frascati), a tego skarżąca w raporcie z prac B+R nie wykazała. W odniesieniu do dalszej argumentacji skargi wskazać należy, że strona skarżąca nie wykazała, by którekolwiek z podjętych przez nią działań, tj. zarówno działania dotyczące technologii cięcia i obróbki kamienia, jak i działania w zakresie integracji procesu produkcyjnego z oprogramowaniem i "wirtualnym magazynem", nawet ujmowane jako zintegrowany proces, miały charakter prac badawczych czy też rozwojowych. Strona w skardze dokonała w istocie utożsamienia zakresu i celu przeprowadzonych działań identyfikowanych przez nią jako prace B+R z działaniami poddanymi ocenie w opinii o innowacyjności, które jednak podlegały ocenie w zakresie zupełnie różnych aspektów. Z uwagi na zastosowane w treści skargi naprzemienne używanie pojęć z Podręcznika Frascati oraz Podręcznika Oslo wyraźnego zaznaczenia wymaga, że opinia o innowacyjności nie mogła stanowić podstawy do uznania, że działania poprzedzające planowane w ramach projektu wdrożenie miały charakter prac badawczo-rozwojowych. W rozpoznawanej sprawie nie był kwestionowany innowacyjny charakter projektu. Nie oznaczało to jednak, że w ramach projektu przeprowadzono prace B+R. Kryterium dotyczące innowacji zakłada, że rezultatem projektu będzie innowacja produktowa lub procesowa na poziomie co najmniej regionalnym. Z Podręcznika Oslo wprost przy tym wynika, że istnieje osiem rodzajów działalności, które mogą podejmować przedsiębiorstwa w dążeniu do innowacji, przy czym działalność badawcza i rozwojowa (B+R) jest tylko jedną z nich (par. 1.36, wydanie 4, 2018). Przedsiębiorstwa, dążąc do innowacji, mogą prowadzić np. działalność inżynieryjną, projektową i inną działalność twórczą, czy też działalność marketingową i budowanie wartości marki. Nie ma zatem sprzeczności w zaskarżonym rozstrzygnięciu, w którym nie podważono spełnienia przez projekt wymogu innowacyjności, co zostało udokumentowane niekwestionowanym i bezspornie potwierdzającym spełnienie tego wymogu dokumentem w postaci "Opinii o innowacyjności". Z analogicznych względów Sąd nie dopatrzył się też niekonsekwencji w ocenie dalszych kryteriów nr 29 - "Stopień przygotowania inwestycji do realizacji" czy nr 30 - "Zgodność z zasadą horyzontalną FEWiM - Zielona transformacja". Kryteria te nie dotyczyły bowiem oceny co do przeprowadzenia w ramach projektu prac B+R. Zdaniem Sądu, zarzuty skargi zmierzają w istocie w kierunku przerzucenia odpowiedzialności za prawidłowość sporządzenia wniosku o dofinansowanie na IP, niezasadnie umniejszając powinności wnioskodawcy związane z jak najpełniejszym i najbardziej szczegółowym sporządzeniem opisów związanych z poszczególnymi kryteriami wyboru, aby skutecznie przekonać eksperta i IP do tego, że projekt spełnia kryteria wyboru i zasługuje na dofinansowanie. Tymczasem postępowania w sprawach o dofinansowanie projektów mają charakter sformalizowany. Za prawidłowość danych zawartych we wniosku oraz ich kompletność, umożliwiającą uznanie, że projekt spełnia kryteria wyboru, odpowiada wnioskodawca. Na nim spoczywa obowiązek zapoznania się z zasadami konkursu oraz starannego, kompletnego i odpowiadającego założeniom danego programu operacyjnego przygotowania dokumentacji konkursowej. Wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę. W związku z powyższym w zasadzie cały ciężar prawidłowości sformułowania wniosku ciąży na wnioskodawcach. To od ich umiejętności sformułowania wniosku zależy jego późniejsza ocena. Uwzględniając powyższe, w odniesieniu do zarzutu skargi, że jaskrawym przejawem dowolności oceny IP było stawianie wnioskodawcy wymagań dotyczących weryfikacji prac B+R w formule, która nie wynika ani z Regulaminu ani z kryteriów wyboru, wskazania wymaga, że opis kryteriów wyboru projektów pozostawia oceniającym pewną elastyczność i swobodę oceny, co dotyczy w szczególności zniuansowanej oceny eksperta, ale jednocześnie ma zadanie motywować wnioskodawcę do wyczerpującego sporządzenia dokumentacji konkursowej, aby przekonać KOP, że kryteria wyboru zostały spełnione. Formułowanych w powyższym zakresie zarzutów skargi nie można traktować inaczej niż polemiki ze stanowiskiem eksperta, co jednak samo w sobie oceny eksperta nie czyni ani nierzetelną, ani też nieprzejrzystą. Przystępując do konkursu, strona musiała zapoznać się z dokumentacją wyznaczającą reguły jego prowadzenia i zaakceptować ją, nie wykluczając z tego także użytych w załączniku do Regulaminu nieostrych opisów kryteriów wyboru. Skoro, w ocenie strony, normy Regulaminu czy też opisy kryteriów wyboru nie były do zaakceptowania, mogła zrezygnować z aplikowania w danym konkursie. Jeśli natomiast uczyniła inaczej, to powinna była liczyć się z tym, że kryteria wyboru będą podlegać ocenie osób niezależnych, co stanowi istotę oceny eksperckiej. Zdaniem Sądu, to, że opis spornego w sprawie kryterium wyboru ma dość pojemną formułę samo w sobie nie czyni go niejasnym ani nie sprawia, że kryterium to jest dyskryminujące, w sytuacji gdy dotyczy w jednakowym stopniu wszystkich wnioskodawców w danym konkursie. W konsekwencji nie potwierdziły się zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 45 ust. 1 w zw. z art. 54 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 5 ustawy wdrożeniowej poprzez dokonanie oceny projektu w sposób dowolny, stawianie wnioskodawcy wymagań niewynikających z dokumentacji konkursowej, wybiórczą, a nie całościową lekturę wniosku i załączników do wniosku, co skutkowało brakiem przejrzystej, rzetelnej i obiektywnej oceny projektu w ramach kryterium nr 1. Nietrafne były też pozostałe wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa. W szczególności IP nie naruszyła prawa, nie wzywając wnioskodawcy do uzupełnienia raportu z prac B+R. Zgodnie z art. 55 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, na wezwanie właściwej instytucji wnioskodawca może uzupełnić lub poprawić wniosek o dofinansowanie projektu w zakresie określonym w wezwaniu, zgodnie z regulaminem wyboru projektów. Właściwa instytucja w trakcie uzupełniania lub poprawiania wniosku o dofinansowanie projektu zapewnia równe traktowanie wnioskodawców. Uzupełnienie wniosku reguluje też w stanie niniejszej sprawy § 9 ust. 9 Regulaminu, który stanowi, że w trakcie oceny kryteriów istnieje możliwość dwukrotnego uzupełnienia lub poprawy wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami. Uzupełnieniu lub poprawie podlegają wyłącznie elementy wskazane w wezwaniu IP wysłanym do Wnioskodawcy. Z powołanych regulacji wynika, że to IP wskazuje na zakres koniecznych uzupełnień i to od IP zależy jakich uzupełnień lub poprawy wniosek wymaga. Wezwanie do uzupełnień stanowi przy tym uprawnienie, a nie obowiązek IP, i jest podporządkowane celowi konkursu. Z tego względu, wezwanie wnioskodawcy do poprawy lub uzupełnienia wniosku w zakresie danego kryterium nie jest celowe, jeżeli nie może spowodować pozytywnej oceny projektu w oparciu o to kryterium. To, że zgodnie z Regulaminem, wniosek o dofinansowanie może zostać poprawiony, nie obliguje IP, aby opracowywać wniosek w taki sposób, aby spełnił kryteria wyboru i mógł otrzymać dofinansowanie. Rolą członków KOP ani IP nie jest ustalanie treści wniosku o dofinansowanie czy poszukiwanie informacji w zakresie ewentualnych wątpliwości co do spełnienia przez projekt kryteriów, wręcz takie działania mogłyby doprowadzić do nierównego traktowania wnioskodawców. Składając wniosek o dofinansowanie, wnioskodawca powinien dochować należytej staranności i upewnić się, że jego wniosek spełnia wszystkie kryteria, gdyż jakiekolwiek niedociągnięcia, niedopowiedzenia, niespójności, luki w argumentacji, czy opisie poszczególnych pozycji wniosku, obciążają wyłącznie wnioskodawcę. W niniejszej sprawie organ zastosował wobec projektu skarżącego wezwanie o którym mowa w § 9 ust. 9 Regulaminu, jednakże z uwagi na odpowiedź strony skarżącej i przedłożenie przez nią raportu z prac B+R szczegółowo opisującego podjęte działania i osiągnięte rezultaty w zakresie badanych 3 metod cięcia i obróbki kamienia oraz analizy możliwości cyfrowej integracji procesu produkcji z systemami projektowymi CAD/CAM i wirtualnym magazynem, IP miała prawo nie zastosować kolejnego wezwania obligującego do wykazania charakteru prac B+R, przyjmując, że wezwanie strony do poprawy lub uzupełnienia wniosku nie jest celowe, gdyż nie mogłoby spowodować pozytywnej oceny co do istnienia prac B+R. To, że zarzut dotyczący braku wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia raportu z prac B+R o wykazanie 5 cech działalności B+R wynikających z Podręcznika Frascati jest niezasadny, potwierdza m.in. to, że również na obecnym etapie, kiedy strona zapoznała się już z kryteriami oceny eksperta, nie wykazała żadnych nowych okoliczności, które nie były przedstawione w złożonym przez nią raporcie B+R, a które mogłyby mieć istotne znaczenie dla oceny istnienia prac B+R, lecz wyłącznie podjęła polemikę z poszczególnymi stwierdzeniami eksperta. Ponadto, przeciwnie do argumentacji skargi, fakt, że powtórne wezwanie IP dotyczyło wyłącznie dokumentu o charakterze sprawozdawczo-statystycznym (który notabene został złożony przed GUS dopiero w reakcji na wezwanie IP w dniu 24 września 2025 r.), czy też dokumentu potwierdzającego kwalifikacje i doświadczenie w przeprowadzaniu prac B+R, nie mógł tworzyć u wnioskodawcy uzasadnionego oczekiwania, że złożony w odpowiedzi na pierwsze wezwanie IP raport z prac B+R został już oceniony pozytywnie, bowiem stanowisko w tym zakresie KOP wyraziła dopiero w toku oceny projektu. Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, zasada równego dostępu do pomocy przede wszystkim odnosi się do czynności w zakresie stanowienia aktów o charakterze generalnym regulujących zasady prowadzenia konkursu (por. wyroki NSA z 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 675/11 oraz z 4 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1411/12). Stosownie zaś do art. 45 ust. 2 ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja zapewnia równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równe traktowanie wnioskodawców. Równe traktowanie wnioskodawców wymaga, aby właściwa instytucja nie stosowała w trakcie postępowania żadnych indywidualnych preferencji. Zakaz ten dotyczy zarówno procedur wyboru projektów, jak i kryteriów. W związku z tym wskazania wymaga, że każdy z wniosków złożonych w ramach naboru był oceniany na podstawie tych samych kryteriów wyboru projektów, które są jawne i zostały zawarte w załączniku nr 4 do Regulaminu. Zauważenia wymaga, że kryteria w tym naborze zostały zatwierdzone przez komitet monitorujący, zgodnie z art. 2 pkt 16 ustawy wdrożeniowej. O ocenie projektu decyduje zaś wyłącznie to, czy wniosek spełnia kryteria oceny projektów (art. 43 ustawy wdrożeniowej). Wnioski o dofinansowanie projektu nie są oceniane przez porównanie do innych projektów, ale przez pryzmat właściwych kryteriów oceny i wyłącznie w odniesieniu do nich. Każdy projekt ma indywidualny charakter, gdyż ma inne cele. Zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa sądów administracyjnych, organ podejmuje rozstrzygnięcie w okolicznościach konkretnej i indywidualnej sprawy, a jego ocena nie może być skutecznie podważona przez odwołanie się do oceny innego wniosku o dofinansowanie w tym samym konkursie (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2021 r., sygn. akt I GSK 375/21, Lex nr 3196386). Dołączony do skargi dokument w postaci innego wniosku o dofinansowanie pozostaje bez znaczenia dla oceny projektu strony skarżącej (zob. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 28 kwietnia 2022 r., sygn. VIII SA/Wa 156/22). Powołanie się na zasadę równego traktowania określoną w art. 45 ust. 2 ustawy wdrożeniowej nie może prowadzić do podważenia prawidłowości oceny tylko przez odwołanie się do oceny innego wniosku o dofinansowanie w ramach tego samego naboru (por. wyrok NSA z 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt II GSK 900/10, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 3 listopada 2010 r., sygn. I SA/Go 991/10). Zdaniem Sądu, odmienne oceny różnych wniosków według tych samych ustalonych kryteriów oceny i regulacji konkursowych nie stanowią naruszenia zasady równego dostępu do pomocy. Członkowie komisji oceniającej mogą bowiem dochodzić do odmiennych wniosków w różnych stanach faktycznych. Ocena eksperta jest z założenia obarczona pewnym poziomem subiektywizmu, wynikającego chociażby ze stanu skomplikowania danej materii i związanego z tym stanu wiedzy koniecznego z punktu widzenia analizy konkretnego wniosku. W związku z tym weryfikacja kryteriów nie może opierać się na przekonaniu, że skoro ekspert w tym zakresie opowiedział się odmiennie od innego powołanego eksperta, to z tej przyczyny ocena jednego z nich lub obydwu, jest nierzetelna. W tym przypadku mamy do czynienia ze swobodną oceną eksperta i o ile nie jest ona dowolna, nie można uznać jej za nierzetelną (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2430/14). W niniejszej sprawie IP zapewniła równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równe traktowanie wnioskodawców. W kryteriach wyboru projektów nie wprowadzono żadnych preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów, co mogłoby skutkować nierównym traktowaniem wnioskodawców. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie, czy sformułowana ocena projektu była zgodna z prawem. Sąd nie jest natomiast uprawniony do badania prawidłowości oceny innych wniosków. Z tego też względu Sąd nie mógł uwzględnić zawartego w skardze wniosku dowodowego dotyczącego wezwań 2 innych wnioskodawców do uzupełnienia/poprawy wniosków o dofinansowanie. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a., stanowi, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W przedmiotowej sprawie nie zaszła taka sytuacja. W konsekwencji nieuwzględnienia powyższych zarzutów niezasadny okazał się również zarzut dotyczący naruszenia art. 73 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2021/1060. Zgodnie z tym przepisem, do celów wyboru operacji instytucja zarządzająca ustanawia i stosuje kryteria i procedury, które są niedyskryminacyjne, przejrzyste, zapewniają dostępność dla osób z niepełnosprawnościami i równouprawnienie płci oraz uwzględniają Kartę praw podstawowych Unii Europejskiej, zasadę zrównoważonego rozwoju oraz unijną politykę w dziedzinie środowiska zgodnie z art. 11 i art. 191 ust. 1 TFUE. Kryteria i procedury muszą zapewniać, aby finansowy wkład unijny przyznawany był w pierwszej kolejności operacjom, które w największym stopniu mogą przyczynić się do osiągnięcia celów programu. Na gruncie prawa krajowego zasady te znajdują swój wyraz w art. 45 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej, do czego Sąd już odniósł się powyżej. Na uwzględnienie nie zasługiwał ponadto zarzut dotyczący naruszenia art. 67 ust. 2 w zw. z art. 69 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżących dotyczący wydruku odpisu KRS Agencji, gdyż zgodnie z art. 29 zd. 2 p.p.s.a., złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną. Uwzględniając to, wskazania wymaga, że informacja o nieuwzględnieniu protestu została podpisana zgodnie z zasadami reprezentacji IP przez prokurenta J.Z., której umocowanie - w świetle odpisu pełnego z rejestru przedsiębiorców KRS, do którego Sąd miał dostęp drogą elektroniczną - wynika z prokury samoistnej. Ponadto, wbrew twierdzeniom skargi, uzasadnienie informacji o nieuwzględnieniu protestu zawierało jednoznaczną i przejrzystą analizę kwestionowanej przez wnioskodawcę oceny projektu, z rozważeniem argumentacji zarzutów zamieszczonych w proteście. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia przytacza zwięźle zrozumiałe powody, które zdecydowały o nieuwzględnieniu protestu, tym samym rozstrzygnięcie to nie zostało dotknięte wadami, które by uniemożliwiły sądową kontrolę. Twierdzenia o pobieżnym i nierzetelnym rozpoznaniu protestu, a w rezultacie błędnym stanowisku IP o niespełnieniu spornego kryterium wyboru projektu, należało uznać za nieuprawnione. Nieuwzględnienie zarzutu nierzetelnej oceny protestu polegające na niepełnym i fragmentarycznym odniesieniu się przez IP do zarzutów protestu skutkowało również uznaniem za niezasadny zarzutu naruszenia art. 5 ust. 4 TUE w zw. z art. 41 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych normujących kolejno: zasadę proporcjonalności, prawo do dobrej administracji oraz prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu. Podsumowując, Sąd podzielił stanowisko IP, że rozstrzygnięcie protestu zostało sporządzone w sposób prawidłowy, a przedstawiona argumentacja jest spójna i uwzględnia treść dokumentacji aplikacyjnej oraz aspekty oceniane w ramach spornego kryterium. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej orzekł jak w sentencji wyroku.