I SA/Gd 1468/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień /spr./ Sędziowie NSA Ewa Kwarcińska WSA Izabela Najda-Ossowska Protokolant Elżbieta Cymanowska po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. B. i T.B. – wspólników spółki cywilnej "A" z siedzibą w B. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 3 lipca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące marzec, kwiecień, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 1999 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 6.370,00 (słownie: sześć tysięcy trzysta siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Gd 1468/01 U z a s a d n i e n i e W wyniku kontroli przeprowadzonej przez Inspektora Kontroli Skarbowej w okresie od 17 sierpnia 2000 r. do 2 lutego 2001 r., w przedmiocie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług z budżetem Państwa za rok 1999 ustalono, że skarżąca Spółka cywilna "A " w B. należąca do M. B. i T. B. prowadząc działalność gospodarczą w przedmiocie doradztwa finansowego, sporządzania analiz ekonomiczno-finansowych, usług marketingowych współpracowała w tym zakresie od 1994 r. z Przedsiębiorstwem Farmaceutycznym "B-" S.A., świadcząc usługi na jej rzecz. Uchwałą z dnia 26 października 1998 r. Rada Nadzorcza PF "B-" S.A. powołała z dniem 1 listopada 1998 r. T. B. – wspólnika skarżącej Spółki cywilnej "A " na stanowisko wiceprezesa Zarządu, w wyniku czego na podstawie umowy o pracę T. B. objął stanowisko Dyrektora finansowego i administracyjnego w Spółce "B". Następnie umową z dnia 1 stycznia 1999 r. PF "B" S.A. zleciła skarżącej Spółce świadczenie stałych usług w zakresie sporządzania ocen ekonomiczno-finansowych w różnych horyzontach czasowych, przekrojach i płaszczyznach działalności Spółki, opracowywanie planów finansowych Spółki "B" oraz sporządzanie prognoz jej rozwoju, za wynagrodzeniem miesięcznym w wysokości kwoty równej przeciętnemu wynagrodzeniu z wypłatami z zysku w sektorze przedsiębiorstw za ostatni miesiąc kwartału poprzedzającego wypłatę, pomnożoną przez współczynnik 10,36 z doliczeniem podatku od towarów i usług. Aneksem z dnia 30 kwietnia 1999 r. do ww. umowy dokonano zmiany współczynnika z 10,36 na 8,43. Kontrola ustaliła, że skarżąca Spółka "A " nie mając odrębnych zleceń z PF "B-" S.A. powierzyła: 1) Przedsiębiorstwu Handlowemu "C" Sp. z o.o., prowadzącemu działalność gospodarczą w zakresie handlu odzieżą i obuwiem - wykonanie analizy sytuacji marketingowej na rynku dystrybucji farmaceutyków za kwotę 85.000 zł plus VAT – 18.700 zł (umowa z 15 października 1998 r.); - wykonanie analizy dotyczącej ewolucji otoczenia rynkowego PF "B-" S.A. na podstawie analizy firm konkurencyjnych branży hurtowej dystrybucji farmaceutyków za kwotę 60.000 zł plus VAT – 13.200 zł (umowa z 25 lipca 1999 r.); 2) Przedsiębiorstwu Handlowo-Usługowemu "D" – A M. w B. - wykonanie programu restrukturyzacji PF "B-" S.A. za kwotę 250.000 zł plus VAT (umowa z 20 lipca 1999 r.); - wykonanie wariantowego planu finansowego PF "B-" S.A. na 2000 r. za kwotę 50.000 zł plus VAT (umowa z 6 listopada 1999 r.); - wykonanie analizy sytuacji marketingowej i pozycji rynkowej Spółki Akcyjnej "E" ZPChr w T. za kwotę 100.000 zł plus VAT (umowa z 5 grudnia 1998 r.). Zadanie to A M. natomiast podzlecił nieistniejącej Spółce z o.o. "F" w W. 3) Przedsiębiorstwu TTK "G." – T. K. w B. - wykonanie analizy kierunków zmian w hurtowej dystrybucji farmaceutyków za kwotę 60.000 zł plus VAT (umowa z 15 stycznia 1999 r.); 4) Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu "H." – Z. B. w B. trudniącemu się montażem i wykonawstwem zabudowy wnęk - udział w opracowaniu działań marketingowych na rzecz PF "B-" S.A. za kwotę 30.000 zł plus VAT (umowa zawarta została ustnie). Zgromadzono materiały kontroli przeprowadzonej w Przedsiębiorstwie "B-" za lata 1998-1999, w PH "C" Sp. z o.o., w PHU "D" – A M., w PW "H." – Z. B. oraz w Spółce z o.o. "F" w W. Dokonano także przesłuchania A. M. – Prezesa PH "C", A M. prowadzącego firmę "D" oraz Z. B. prowadzącego firmę "H.". W wyniku tego Inspektor Kontroli Skarbowej uznał, że firmy PH "C" Sp. z o.o. reprezentowana przez A. M., F" Sp. z o.o. w W. – podzleceniodawca A M. – PHU "D", T. K. – TTK "G." oraz Z. B. – PW "H." nie były wykonawcami przedłożonych opracowań, a działania te były pozorne. Dlatego na podstawie § 54 ust. 4 pkt 5 lit.a i c rozporządzenia Ministra Finansów dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.) w związku z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) skarżąca, w ocenie Inspektora, zawyżyła w 1999 r. podatek naliczony do odliczenia w poszczególnych miesiącach rozliczeniowych w łącznej kwocie 138.500 zł. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia 22 lutego 2001 r., w której określono podatek od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 1999, tj. marzec, kwiecień, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień, w innej wysokości niż wynikało to z poszczególnych deklaracji podatkowych VAT-7 oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe na podstawie art. 27 ust. 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień i listopad 1999 r. w łącznej kwocie 11.805,90 zł. Od przedmiotowej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, w którym narzucono naruszenie: - przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez przyjęcie, że wydatki podatnika w wysokości 635.000 zł z tytułu wynagrodzenia zapłaconego innym przedsiębiorcom za wykonane przez nich dla podatnika prace nie stanowią kosztów uzyskania przychodów; - przepisów art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez przyjęcie, że podatnik nie miał podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabywanych usługach; - przepisu art. 58 i 83 Kodeksu cywilnego poprzez niewyjaśnienie, czy w sprawie mamy do czynienia z nieważnością umów zawartych przez podatnika, czy też z ich pozornością oraz niewskazanie, które z zawartych umów są nieważne i dlaczego oraz na czym polegała pozorność czynności prawnych dokonanych przez podatnika; - przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i 3, art. 188, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Izba Skarbowa w y podtrzymując argumenty Inspektora, utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy decyzją z dnia 3 lipca 2001 r. wskazując, że podniesione w odwołaniu zarzuty są niezasadne. W skardze do Sądu i pismach procesowych skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie prawa materialnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stosunku do skarżącej, bez wskazania o który artykuł z ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) chodzi, i § 54 ust. 5 pkt 2 i c rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 156, poz. 1024 ze zm.); 2) naruszenie prawa formalnego, a w szczególności art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i 3, art. 188, art. 191 i art. 210 § 1 w związku z § 4 Ordynacji podatkowej w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W ocenie skarżącej decyzja zawiera wewnętrznie sprzeczne stanowisko organu podatkowego, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 58 i 83 dotyczące nieważności czynności prawnych i ich pozorności. O fakcie wykonania opracowań przez firmy i osoby, którym skarżąca zleciła te prace, zdaniem skarżącej, świadczą wyniki kontroli przeprowadzone w tych firmach, a także załączone do skargi pisemne oświadczenia wykonawców prac. W skardze podkreślono, że zbieżność treści opracowań zleconych a wykonanych przez skarżącą nie może mieć wpływu na ocenę samego faktu wykonania przedmiotowych opracowań. Dla potwierdzenia otrzymanych zleceń przez skarżącą załączono do skargi pisemne oświadczenie Prezes "B-" z dnia 30 lipca 2001 r. wraz z częścią protokółu z kontroli przeprowadzonej przez Najwyższą Izbę Kontroli w "B-" wraz z wystąpieniem pokontrolnym NIK sporządzonym dnia 23 stycznia 2001 r. Ponadto podkreślono, że zakres tematyczny zleconych prac przez "B-" pokrywa się ze zleceniami skierowanymi przez skarżącą do firm zewnętrznych. W ocenie skarżącej fakt odmowy przeprowadzenia przesłuchania świadków na okoliczność wykonanych zleceń spowodował, że ocena sprawy została oparta na domysłach kontrolujących. Ponadto zarzucono organom brak merytorycznej wiedzy dla oceny jakości przedmiotowych opracowań, co w takiej sytuacji wymusza powołanie biegłych z określonej dziedziny. Zakwestionowanie przez Inspektora Kontroli Skarbowej i Izbę Skarbową wykonanych opracowań ze względu na braki formalne (brak daty wykonania, autorów, podpisów) skarżąca uznaje za bezzasadne, gdyż poszczególne opracowania były przekazywane w formie zapisu informatycznego, co jest powszechnie losowane i nie może być podważane. W kwestii opracowania programu restrukturyzacji Spółki, które to zadanie zostało powierzone przez Zarząd "B-" Wiceprezesowi – T. B. – współwłaścicielowi "A " wyjaśniono, że intencją Zarządu było przeniesienie nadzoru nad opracowaniem programu restrukturyzacji, a żądanie skarżącej aby w tym zakresie przesłuchać Prezes Spółki "B" spotkało się z odmową. Dlatego, w ocenie skarżącej, ustalenia organów w tym zakresie są dowolne. Podważenie opracowania dotyczącego działań marketingowych w "B-" z uwagi na podobieństwo treści ze sporządzonym przez firmę Artur Andersen opracowania dla rejonu śląskiego, jest zdaniem skarżącej nieporozumieniem, gdyż ten ostatni był tworzony w październiku 2000 r., a więc w trakcie prowadzenia kontroli. Dlatego nie mógł być wykorzystany do prac prowadzonych w zakresie działań marketingowych w 1999 r. Na potwierdzenie konieczności sporządzenia powyższego opracowania przytoczono opinię naukowców z Akademii Techniczno-Rolniczej . W zakresie opracowań zleconych do PHU "D" podano, że skarżąca posiadała przekonanie, że jej właściciel A M. dysponuje umiejętnościami pozwalającymi na wykonanie tych prac, gdyż wykonywał szereg opracowań związanych z projektami finansowymi i programami restrukturyzacji. Dlatego wykonanie tych prac zlecono A M., a nie jego podwykonawcy. Podważono w skardze ocenę organów podatkowych w zakresie fachowości podzleceniobiorców, podkreślając, że działania marketingowe wymuszają, dla osiągnięcia pożądanych efektów, posłużenia się osobami, które nie są znane w branży a mają ku temu przygotowanie zawodowe. Skarżąca wywodzi, że ocena dowodów zgromadzonych w sprawie przez organy nie była swobodna ale dowolna, dlatego za zasadne uznaje uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Izba Skarbowa w y odpowiadając na skargę wniosła o jej oddalenie. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy przypomnieć, że w wyroku z dnia 21.05.2002 r. (III RN 64/81) Sąd Najwyższy stwierdził, że nałożenie na spółkę cywilną osób fizycznych jako jednostkę organizacyjną dodatkowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 27 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) nie zmienia zasady, że za zobowiązanie to są odpowiedzialni solidarnie wspólnicy (art. 864 K.c.), a to oznaczałoby dopuszczenie stosowania wobec nich za ten sam czyn sankcji administracyjnej i odpowiedzialności za wykroczenie skarbowe. W tym zakresie art. 27 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. utracił moc jako niezgodny z art. 2 Konstytucji RP na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 kwietnia 1998 r., K 17/97 (OTK 1998 r. Nr 3, poz. 30). Na tej podstawie uznać należy, że w tej części zaskarżona decyzja narusza prawo. Ocena ta dotyczy także pozostałej części decyzji Izby Skarbowej. W tym zakresie przypomnieć należy, iż stosownie do art. 123 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom, czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W tym celu zgodnie z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej mają obowiązek wyznaczenie stronie trzydniowego terminu przed wydaniem decyzji do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Jak wskazał M. Mastalski w glosie do tego wyroku NSA z dnia 19 maja 1999 r. I SA/Łd 2137/98 (POP 2001/1/85) strona ma prawo wypowiedzieć się w sprawie całego materiału dowodowego niezależnie od tego w jakiej fazie jej załatwiania, oraz przez który organ podatkowy został zebrany. Istotny jest fakt, że ma nastąpić wydanie decyzji, które w każdym przypadku powinno być poprzedzone wyznaczeniem stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Prawo to nie może być ograniczane do ustosunkowania się do zgromadzonych środków dowodowych, lecz strona powinna mieć możność wypowiedzenia się co do zupełności postępowania dowodowego. Należy wskazać, że o istotności powyższego uchybienia dostrzeżonego przez tut. Sąd z urzędu (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270) świadczy fakt, że strona skarżąca przesłała do Izby Skarbowej, pismo zawierające wnioski dowodowe oraz jako załączniki oświadczenia T. K., A. M., A. M. i Z. B. o samodzielnym wykonaniu spornych opracowań na rzecz Spółki "A ", pismo I. P. z kserokopią protokołu NIK oraz wystąpienie pokontrolne NIK z 23 stycznia 2001 r. W wyroku z dnia 10 maja 2001 r. I SA/Łd 4/99 (Prawo Gospodarcze 2003/3/39) NSA przyjął, iż okoliczność złożenia w postępowaniu sądowo-administracyjnym dokumentów, które organ mógłby ocenić w postępowaniu odwoławczym, gdyby nie uchybił regulacji z art. 200 O.p., stanowiła przesłankę do stwierdzenia istotnego naruszenia przepisów postępowania. Jednakże decydujące znaczenie dla uchylenia zaskarżonej decyzji miało naruszenie przez organy art. 188 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W wyroku z dnia 4 stycznia 2002 r. I SA/Ka 2164/00 (ONSA 2003/133) NSA wskazał, że jeżeli strona zgłasza dowód, to w świetle art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony. W uzasadnieniu wyroku NSA odwołał się do dorobku doktryny. Możliwość przeprowadzenia dowodu jest podstawową gwarancją procesową (C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2001, s. 451). Z tego względu istotna jest właściwa interpretacja przepisów obowiązujących w tym zakresie. Jeżeli strona zgłasza dowód, to w świetle art. 188 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może nie uwzględnić wniosku, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej już stwierdzonej na korzyść strony; jeżeli jednak strona wskazuje dowód, który ma znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym jest zgłoszony na tezę dowodową odmienną, taki dowód powinien być dopuszczony. Podobny pogląd wyraził E. Iserzon /w:/ E. Iserzon, J, Starościak: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1970, s. 166 oraz J. Zimmermann: Ordynacja podatkowa. Komentarz. Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, s. 158. A. Hanusz uważa, że zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na zasadzie art. 188 Ordynacji podatkowej na ważne dla niej okoliczności, stanowi uchybienie przepisom postępowania podatkowego, oznaczające wadliwość decyzji (A. Hanusz: Zasada swobodnej oceny dowodów w postępowaniu podatkowym oraz jej granice, "Państwo i Prawo" 2001, nr 10, s. 64). Nie może naruszać wątpliwości, że zasadniczym argumentem zaskarżonej decyzji było uznanie, że osoby które miały rzekomo wykonać opracowanie na rzecz strony skarżącej, w istocie takich materiałów nie sporządziły i nie mogłyby ich sporządzić z uwagi na brak potrzebnych ku temu kwalifikacji. Skoro tak, to podstawowe znaczenie dla zwalczania decyzji przez podatnika miało przeprowadzenie dowodu z zeznań tych osób w charakterze świadków. Rzeczą organu było więc uwzględnienie tego wniosku i ocena wiarygodności uzyskanych zeznań. Także zeznanie w charakterze świadka Prezesa Zarządu "B-" S.A. w y mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia zasad współpracy pomiędzy ww. Spółką a Spółką "A " oraz do wyjaśnienia kwestii dostrzeganej przez organy rozbieżności rzeczowych i w jednym przypadku czasowej pomiędzy zleceniami ze strony "B-" a "podzleceniami" ze strony "A ". Należy też wskazać na niekonsekwencję organów, które z jednej strony akcentują niedostateczną wiedzę merytoryczną osób mających jakoby wykonywać opracowanie, a równocześnie prowadzą szerokie rozważania dotyczące niskiej wartości merytorycznej opracowań, a przede wszystkim wskazują na wtórność tych opracowań wobec materiałów wcześniej sporządzanych przez "A " lub dostępnych w internecie czy w prospektach emisyjnych. W odniesieniu do tych szczegółowych rozważań organów należy zauważyć imponującą skalę analizy poszczególnych opracowań. Jednocześnie podjęcie takich precyzyjnych ustaleń w materii wymagającej dużej wiedzy specjalistycznej niesie za sobą ryzyko popełnienia błędów czy uproszczeń. W takich sprawach dla jednoznacznego wyjaśnienia wartości opracowań rozważenia wymagałoby skorzystanie z opinii biegłego. Ponadto nie wszystkie spostrzeżenia organów muszą jednoznacznie wskazywać na poparcie tezy przyjętej w decyzji. Przykładem jest tu zarzut o braku dat czy autorów opracowań, a jedynie zapisy "A " dla PF "B-". Skoro zleceniobiorcą opracowań z "B-" była Spółka cywilna "A ", to naturalne mogło być nieujawnianie nazwisk osób czy nazw firm rzeczywiście wykonujących opracowanie. Na zakończenie wymaga jednak podkreślenia konstatacja organów, że podatnicy dokonali pozornych czynności prawnych dla uzyskania przywilejów podatkowych. Ten zasadniczy motyw nie został dostatecznie wyeksponowany. Oczywiste jest, że postępowanie skarżącej było sprzeczne z istotą działalności gospodarczej (nastawieniem na zysk z operacji handlowych). Gdyby więc nie aspekt podatkowy "operacji gospodarczych" podejmowanych przez stronę, to nie miałyby one żadnego racjonalnego powodu. W ocenie Sądu motywem działania strony skarżącej było dążenie do wykreowania wysokich kosztów uzyskania przychodów ze spornych umów, celem obniżenia dochodu wspólników Spółki cywilnej, jak też skorzystanie z naliczonego podatku VAT. Osiągnęli oni bowiem wysoki przychód z tytułu wykonywanych samodzielnie (a więc przy znikomych kosztach) opracowań na rzecz Polskiej Grupy Farmaceutycznej S.A. w Ł. Nie może być innego racjonalnego wytłumaczenia intencji podatnika, skoro z tytułu umowy z "B-" wspólnicy Spółki "A " uzyskali z góry umówiony (ryczałtowo) przychód w wysokości 167.147,86 zł, a na rzecz osób mających rzeczywiście wykonać zobowiązanie wobec "B-" wspólnicy s.c. zapłacili kwotę 635,000 zł. Zważywszy jednak na poczynione w sprawie uchybienia procesowe, o czym była mowa na wstępie należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 152 i art. 209 w zw. z art. 200 cyt. ustawy – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi. AW