I SA/Łd 351/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Świderska, Sędziowie NSA T. Porczyńska (spr.), P. Janicki, Protokolant T. Naraziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2005 r. sprawy ze skargi A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej płatnika i określenia nie pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych za listopad - grudzień 2000 r. oddala skargę I SA/Łd 351/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w Ł. orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika, to jest Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością A z siedzibą w Ł.: w wysokości nie pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiąc listopad 2000 roku w kwocie 627,80 złotych od wypłaconych wynagrodzeń z tytułu stosunku pracy w wysokości 3.307 złotych, zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiąc listopad 2000 roku w wysokości 627,80 złotych, odsetkach za zwłokę od wyżej określonej zaległości naliczonych od dnia 21 grudnia 2000 roku do dnia wydania decyzji w wysokości 262,90 złotych; w wysokości nie pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiąc grudzień 2000 roku w wysokości 3.747,60 złotych od wypłaconych wynagrodzeń z tytułu stosunku pracy w kwocie 19.726 złotych, zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiąc grudzień 2000 roku w wysokości 3.747,60 złotych oraz odsetkach za zwłokę od wyżej określonej zaległości naliczonych od dnia 23 stycznia 2001 roku do dnia wydania decyzji w kwocie 1.413,40 złotych. Na skutek odwołania wniesionego przez podatnika Izba Skarbowa w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej. Powyższe decyzje zostały podjęte w wyniku kontroli rozliczeń podatnika z budżetem państwa podczas których stwierdzono, że Spółka A nie ujęła w swych księgach rachunkowych przychodów uzyskanych ze świadczeń pieniężnych przekazanych przez obsługę z tytułu otrzymanych od graczy napiwków, a także nie wykazała wypłat dokonanych z tych środków pewnym grupom pracowników. Gromadzenie i podział napiwków uzyskanych w kasynach należących do podatnika wygląda w ten sposób, że krupier ma obowiązek wrzucić otrzymany w formie żetonu napiwek do tak zwanego "tip-boxu". Po zakończeniu dnia gry (zamknięciu stołów) żetony są wyjmowane i liczone przez pracowników kasyna w obecności kierownika sali, a następnie wymieniane w kasie na pieniądze. Kwoty uzyskane z napiwków są wpisywane do raportu dziennego wpłat, wypłat i rezultatów gier, a także do prowadzonego w każdym kasynie rejestru napiwków. Po wymianie żetonów na pieniądze kwoty z napiwków są dzielone i wypłacane pracownikom. Otrzymują je nie tylko osoby bezpośrednio obsługujące stoły do gry, ale również inne osoby na przykład: kasjerki, kierownicy sal i kasyn. Podział zgromadzonych środków wśród pracowników kasyna dokonuje przełożony wszystkich pracowników w kasynach - kierownik zespołu kasyn. Zdaniem organu kontrolującego zgromadzone przez kasyna napiwki od momentu umieszczenia żetonu w "tip-boxie" są środkami pieniężnymi przekazane Spółce i stanowią jej przychód. Następnie już jako pieniądze Spółki są one dzielone między pracowników według uznania przełożonego. Z tego też względu Spółka jako płatnik zobowiązana była od tych środków naliczyć, pobrać i odprowadzić należne zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z brzmieniem art. 31 i art. 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Za przychody ze stosunku pracy w świetle art. 12 ust. 1 tejże ustawy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń. Organy podatkowe uznały, że zaskarżona decyzja nie pozostaje w sprzeczności z treścią załączonego do odwołania wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 27 września 2000 roku (sygn. akt III APa 26/00). To orzeczenie z zakresu prawa pracy rozstrzyga wyłącznie, czy napiwki są wynagrodzeniem za pracę w rozumieniu art. 78 § 2 Kodeksu pracy i czy pracownikowi służy roszczenie o to świadczenie od pracodawcy w ramach istniejącego stosunku pracy. Negatywne stanowisko sądu o braku roszczenia pracownika w stosunku do pracodawcy o wypłatę wynagrodzenia w postaci napiwku, nie przesądza o skutkach podatkowych dokonanej wypłaty środków finansowych z tego tytułu. Inspektor Kontroli Skarbowej nie określił wypłaconych środków jako wynagrodzenia za pracę pracownika, ale potraktował je jako wypłatę pieniężną, bez względu na źródło jej finansowania, która jest wypłacona pracownikowi przez pracodawcę. Art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera bowiem szerszą definicję przychodów pracownika, niż to wynika z treści art. 78 § 2 KP. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wniósł o uchylenie powyższej decyzji Izby Skarbowej w Ł. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając zaskarżonej decyzji: naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 121 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 51 ustawy z dnia 29 lipca 1992 roku o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach (tekst jednolity - Dz.U. z 1998 roku Nr 102, poz. 650 ze zm.), § 1-5 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 października 2000 roku w sprawie zasad ewidencjonowania napiwków w kasynach gry (Dz.U. Nr 95, poz. 1050) oraz naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 122, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191 i 192 ustawy Ordynacja podatkowa, a nadto art. 7, art. 77, art. 78, art. 80 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wyrokiem z dnia 14 listopada 2003 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Łd 1493/02 uchylił zaskarżoną decyzję. W pisemnych motywach orzeczenia Sąd zauważył, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, głównie z uwagi na zasadność zarzutów dotyczących niepełnego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z dokonaną przez organy podatkowe wykładnią art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, iż pojęcie przychodów wymienionych w tym przepisie należy rozumieć szerzej niż wyłącznie określone przychody ze stosunku pracy. W tej definicji mieści się również wypłata napiwków wypłacanych w kasynach gry. Teza ta nie pozostaje w żadnej sprzeczności z treścią powoływanego przez stronę wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi. Podzielając stanowisko sądu zawarte w orzeczeniu sądu powszechnego Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że pojęcie wynagrodzenia za pracę, o którym mowa w art. 78 § 2 KP ma charakter węższy niż pojęcie przychodów ze stosunku pracy, zdefiniowanych w art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ustalony w toku postępowania obowiązujący w skarżącej Spółce tryb postępowania w zakresie pobierania, ewidencjonowania i rozdzielania napiwków jednoznacznie wskazuje, że napiwki te nie są kierowane do konkretnego, indywidualnie oznaczonego pracownika, ale przynajmniej czasowo trafiają do pracodawcy, który dokonuje dalszego podziału uzyskanych środków. Ponieważ ewentualna nierzetelność ksiąg nie wpływa na odpowiedzialność zakładu pracy jako płatnika drugorzędne znaczenie dla bytu rozpoznawanej sprawy ma kwestia prawidłowego prowadzenia ksiąg handlowych przez skarżącego i ewentualnego ewidencjonowania przychodów z napiwków zgodnie z przepisami o rachunkowości. W ocenie Sądu podnoszony zarzut naruszenia art. 51 ustawy z dnia 29 lipca 1992 roku o grach losowych byłyby istotny w toku rozpoznawania sprawy dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych skarżącego jako podmiotu organizującego proces gry, a nie sprawy zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni natomiast podzielił stanowisko skarżącej Spółki dotyczące przeprowadzenia niepełnego postępowania dowodowego. Zauważył on, że konstytutywnym elementem odpowiedzialności płatnika jest zawsze niewpłacenie podatku. Jeżeli bowiem podatek zostanie wpłacony bez uprzedniego pobrania go od podatnika, nie ma podstaw do domagania się od płatnika jakichkolwiek świadczeń i tym samym nie można mówić o odpowiedzialności płatnika. W rozpoznawanej sprawie, w dacie wydawania decyzji przez organy I i II instancji, upłynął termin do rozliczenia się pracowników Spółki z podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok. Tymczasem w toku postępowania nie ustalono, czy w zeznaniach rocznych, składanych w trybie art. 45 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy ci uwzględnili całość swoich dochodów, obejmujących także otrzymane napiwki, czy też nie i czy został przez nich uregulowany podatek w prawidłowej wysokości. Zdaniem Sądu należałoby także wyjaśnić, czy wobec uprawnionych do otrzymywania napiwków w 2000 roku pracowników strony skarżącej nie zostały wydane decyzje określające wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok i czy te należności zostały zapłacone. Odpowiedzialność płatnika wynika bowiem nie tyle z niewykonania przez niego określonych czynności, ile z finansowych konsekwencji tego zaniechania. Zdaniem Sądu jeśli przy ponownym rozpoznawaniu sprawy okazałoby się, że pracownicy A Sp. z o.o. zapłacili podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 rok z uwzględnieniem wszystkich swoich przychodów wynikających ze stosunku pracy, w tym napiwków, orzekanie o odpowiedzialności strony skarżącej w tym zakresie byłoby bezprzedmiotowe. Dodatkowo Sąd podniósł zasadność zarzutu naruszenia art. 200 ustawy – Ordynacja podatkowa. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika – A Sp. z o.o. i określił wysokość nie pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiąc listopad 2000 roku od wypłaconych wynagrodzeń z tytułu stosunku pracy w wysokości 3.207 złotych na kwotę 609,30 złotych oraz wysokość nie pobranego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiąc grudzień 2000 roku od wypłaconych wynagrodzeń z tytułu stosunku pracy w wysokości 18.666,60 złotych na kwotę 3.546,60 złotych. W ramach ponownego rozpatrzenia sprawy kontrolujący ustalili, iż część pracowników Spółki A zadeklarowało za rok 2000 kwoty przychodów z innych źródeł. Osoby te przesłuchane w charakterze świadków potwierdziły, iż zadeklarowane przychody z innych źródeł obejmują przychody z napiwków; stwierdzono także uiszczenie przez te osoby podatku z tytułu zadeklarowanych innych przychodów. Organ podatkowy I instancji uznał za niezasadny złożony przez stronę wniosek o przesłuchanie w R. W. na okoliczności związane z treścią pisma Zarządu Spółki z dnia 11 stycznia 2001 roku. Podstawą tego działania było ustalenie, że kontrolowana Spółka pismem z dnia 15 listopada 2000 roku zwróciła się do Urzędu Skarbowego Ł. o wyjaśnienie wątpliwości związanych z interpretacją rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 października 2000 roku w sprawie zasad ewidencjonowania napiwków w kasynach gry, pytając czy napiwki otrzymywane przez pracowników Spółki są opodatkowane podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Urząd Skarbowy w piśmie z dnia 20 listopada 2000 roku odpowiedział, iż napiwki otrzymywane przez pracownika Spółki nie stanowią darowizny i podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Spółka w dniu 14 grudnia 2000 roku ponownie wystąpiła do tego Urzędu z prośbą o wyjaśnienie, na kim ciąży obowiązek podatkowy. W odpowiedzi Urząd Skarbowy Ł., pismem z dnia 22 grudnia 2000 roku, wyjaśnił, iż na pracowniku ciąży obowiązek wykazania w zeznaniu rocznym przychodu z powyższego źródła dochodu oraz odprowadzenia podatku dochodowego od osób fizycznych. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. nie zgodził ze stanowiskiem Urzędu Skarbowego wyrażonym w piśmie z dnia 22 grudnia 2000 roku, a to z tej przyczyny, iż występując do urzędu o wyjaśnienie Spółka A, nieprawidłowo przedstawiła stan faktyczny. Wbrew twierdzeniom Spółki rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 31 października 2000 roku wprowadziło jedynie obowiązek ewidencjonowania napiwków, a nie ich gromadzenia – ewidencjonowane napiwki są już zgromadzone, kwoty napiwków dostają osoby nie związane z procesem gry. Nie podano, że istnieje (wprowadzony "Regulaminem pracy krupierów") obowiązek wrzucania przez krupierów otrzymanych od graczy napiwków do skrzynek na napiwki, zwanych "tip-boxami", a podziałowi nie podlegała cała zgromadzona w danym dniu kwota napiwków, zaś rejestry napiwków prowadzone są przez Spółkę, a ewidencjonowane są w nich napiwki zgromadzone przez kasyna gry – zgodnie z § 4 ust. 2 wskazanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów. Po rozpoznaniu odwołania pełnomocnika Spółki A od powyżej opisanej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. – Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie podatkowy organ odwoławczy podkreślił, iż Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w przedmiotowej sprawie zaaprobował wykładnię art.12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawartą w uzasadnieniach decyzji organów podatkowych obu instancji. Wobec czego nie doszło do zarzucanego w odwołaniu naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedstawiony przez pełnomocnika skarżącej Spółki pogląd różnicujący przychody otrzymane ze stosunku pracy i przychody otrzymane przy okazji świadczenia pracy, gdzie do tych drugich nie ma zastosowania przepis art. 8 Ordynacji podatkowej, nie może się obronić w kontekście wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi, wiążącego w sprawie zarówno organy podatkowe jak i strony. Wykładnia wskazana w wyroku sądu administracyjnego wydanego w przedmiotowej sprawie jest wiążąca nie tylko dla Sądu, ale także dla stron toczącego się postępowania. Tym samym, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., niezasadne jest kwestionowanie tej wykładni przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy. Co do zawartego w odwołaniu zarzutu naruszenia przepisów postępowania w drodze uchylenia się od przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę organ podatkowy II instancji zauważył, że odmowa ta znajduje umocowanie w treści art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż przedmiotem dowodu miały być okoliczności wystarczająco stwierdzone innym dowodem. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik A Sp. z o.o. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez jego błędne zastosowanie, art. 11 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy poprzez jego niezastosowanie oraz art. 12 ust. 1 i art. 31 tej samej ustawy poprzez ich niezasadne zastosowanie. Strona skarżąca, przyznając iż przychód z tytułu otrzymywanych przez pracowników skarżącej Spółki napiwków podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, nie zgodziła się z tezą organów podatkowych, że wskazany przychód jest przychodem ze stosunku pracy. W ocenie autora skargi organ podatkowy II instancji wydając zaskarżoną decyzję nie dokonał prawidłowego rozróżnienia źródeł przychodów w analizowanym stanie faktycznym i błędnie uznał, że napiwki otrzymywane przez pracowników Spółki są przychodem pochodzącym ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdy ze stanu faktycznego wynika, że jest to przychód ze źródła określonego w art. 10 ust. 1 pkt 9 wskazanej ustawy. Konsekwencją błędnej interpretacji stało się zastosowanie w zaskarżonej decyzji art. 12 ust. 1 wskazanej ustawy i próba wykazania, że przychody pracowników z tytułu napiwków spełniają definicję przychodu ze stosunku pracy zamieszczoną we wskazanym przepisie. Spółka stoi na stanowisku, że nie powstał dla niej obowiązek obliczenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego należnych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu napiwków, gdyż żadne wypłaty napiwków przez Spółkę nie miały miejsca w stanie faktycznym będącym przedmiotem rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji. Twierdzenie powyższe uzasadnione jest w świetle treści art. 31 wskazanej ustawy, który nakłada na Spółkę, jako zakład pracy, obowiązek obliczania i pobierania zaliczek na podatek tylko od przychodów uzyskiwanych od Spółki na podstawie wskazanych w tym przepisie tytułów. A contrario jeżeli przychód pracownika Spółki nie pochodzi od tej Spółki, to nie ma żadnych podstaw do stosowania art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wypłacane napiwki nie są wynagrodzeniem ze stosunku pracy nie tylko dlatego, że nie są żadnym ze świadczeń wskazanych w art. 12 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ale przede wszystkim dlatego, że nie pochodzą one od Spółki. Brak jest podstaw do twierdzenia, że Spółka dysponowała napiwkami przekazywanymi przez klientów – Spółka deponowała jedynie kwoty pieniężne będące napiwkami nie posiadając żadnego tytułu prawnego do tych środków w jakimkolwiek momencie. Nie jest uprawnione twierdzenie, że fakt poddania regulacji prawnej na poziomie powszechnie obowiązujących przepisów wykonawczych kwestii ewidencjonowania napiwków wskazuje na okoliczność, iż napiwki te są w dyspozycji Spółki, jako kasyna gry, i stąd ich otrzymanie przez pracowników następuje poprzez przekazanie ich przez Spółkę w ramach wynagrodzenia za pracę. Przychody pracowników z tytułu napiwków nie są przychodami ze stosunku pracy. Są to przychody pracowników z innych źródeł, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Strona skarżąca podniosła, iż takie stanowisko podzielone zostało w rozstrzygnięciach wielu organów skarbowych w całej Polsce. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżąca Spółka podniosła, iż organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję nie podjął niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, czym naruszył dyspozycję art. 122 Ordynacji podatkowej. Wydanym decyzjom zarzucono również błędy uniemożliwiające uznanie ich za wydane zgodnie z art. 210 Ordynacji podatkowej. Zaskarżone decyzje naruszają bowiem art. 210 § 1 pkt 6 wskazanej ustawy, gdyż organy podatkowe nie wypowiedziały się przekonywująco, co do faktu, iż napiwki są przychodem pracowników pochodzącym od Spółki – nie zweryfikowano charakteru prawnopodatkowego przekazywanych napiwków sposób rzetelny i wyczerpujący. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie wskazując, iż w istocie zarzuty strony skarżącej stanowią podważenie wykładni przepisów art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 listopada 2003 roku (sygn. Akt I SA/Łd 1498/02). Jednocześnie strona skarżąca nie wskazała żadnych uchybień w dokonanym rozstrzygnięciu, które nie zostały wyjaśnione na etapie postępowania odwoławczego i mogłyby, jako nowa okoliczność, wpłynąć na zmianę podjętego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia". Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi wyrokiem z dnia 14 listopada 2003 roku o sygnaturze akt I SA/Łd 1493/02, wydanym wcześniej w tej sprawie zgodził się z dokonaną przez organy podatkowe wykładnią art. 12 ustawy z dnia 26.VII.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t. j. Dz.U z 2000 r. nr 14, poz.176 ze zm./, iż pojęcie przychodów wymienionych w tym przepisie należy rozumieć szerzej niż wyłącznie określone przychody ze stosunku pracy. W tej definicji mieści się również wypłata napiwków wypłacanych w kasynach gry. Wywody skargi prowadzą w konsekwencji do podważenia oceny prawnej niespornego stanu faktycznego, zaprezentowanej we wskazanym wyżej wyroku. Sąd rozpoznający sprawę podziela ocenę prawną zaprezentowaną w wyroku, którą jest związany. W konsekwencji stwierdzić należy, że stosownie do art.38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych spółka dokonując wypłaty napiwków pracownikom, powinna odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./). Zważywszy, że sprawa dotyczy podatku dochodowego za 2000 r. i że w zaskarżonej decyzji orzeczono o odpowiedzialności podatkowej skarżącej spółki jako płatnika, z tytułu nie pobrania i nie odprowadzenia zaliczek na podatek dochodowy wyłącznie od osób, które nie zadeklarowały przychodów z tytułu napiwków i nie uregulowały swoich zobowiązań podatkowych, Sąd uznał, że nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia prawa zaskarżoną decyzją. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę.