II SA/Op 436/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Asesor Sądowy Elżbieta Naumowicz (spr.) Protokolant Referent – stażysta Mariola Górska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. W dniu 22 marca 2006 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynęło zgłoszenie K. P. o zamiarze wykonania robót budowlanych polegających na wymianie budynku gospodarczego i budowie ogrodu zimowego (gospodarczego) na działce nr A, położonej przy ul. [...] w K. Do zgłoszenia dołączone zostało oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opis techniczny inwestycji objętych zgłoszeniem oraz zgoda współwłaścicieli nieruchomości. Decyzją z dnia [...] Starosta [...], z powołaniem się na przepis art. 30 ust. 5, ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 207 poz. 2016 ze zm.), wniósł sprzeciw w sprawie przystąpienia do robót budowlanych polegających na wymianie budynku gospodarczego i budowie ogrodu zimowego/gospodarczy, oceniając, iż wymagają one pozwolenia na budowę. Wskazał, iż budowa ogrodu zimowego/gospodarczego na istniejącym budynku usługowym nie spełnia przesłanek z art. 29 ust. 1 pkt 6 stawy Prawo budowlane, mówiącego o budowie przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2. Natomiast wymiana budynku gospodarczego polegająca na rozbiórce starego budynku gospodarczego - będącego pawilonem handlowym-kwiaciarnią - i budowie nowego budynku gospodarczego, jest niezgodna z § 93 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego nr 50 z dnia 1 lipca 2003 r., który zabrania lokalizowania zabudowy gospodarczej na terenach oznaczonych symbolami MWU-1. Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. P. Wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej ogrodu zimowego, podnosząc, iż jego zdaniem, decyzja ta nie ma podstaw prawnych w świetle obowiązującego prawa budowlanego, gdyż ustawa nie kodyfikuje kto może mieć ogród zimowy, a kto nie. Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], parta o przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Dokonał odniesienia do przepisów art. 30 ust. 1 pkt 1 i ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i podzielił ocenę organu pierwszoinstanyjnego, iż projektowany budynek gospodarczy znajduje się na terenie, na którym zgodnie z zapisem § 93 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 22 maja 2003 r., zabrania się lokalizowania zabudowy gospodarczej. Wskazał przy tym, że prace budowlane związane musiałyby być z wcześniejszą rozbiórką istniejącego obiektu gospodarczego, a następnie z budową bądź odbudową nowego budynku lub obiektu. Odnośnie części przedsięwzięcia polegającego na budowie ogrodu zimowego w konstrukcji drewnianej, pokrytej dachówką ceramiczną, o powierzchni 25 m2 na dachu znajdującego się na poziomie pierwszego piętra, organ odwoławczy uznał, iż zamierzenie to będzie stanowić rozbudowę budynku mieszkalnego. Powołując się na treść art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który precyzyjnie określa, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tylko przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych), wywiódł, iż przepis ten uzależnia przyjęcie zgłoszenia od powierzchni działki, co oznacza, że oranżeria taka powinna być wybudowana bezpośrednio na gruncie. Z tego względu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie jest zwolniona budowa ogrodu zimowego zaprojektowanego na dachu przybudówki domu jednorodzinnego. We wniesionej skardze K. P. zakwestionował powyższą decyzję w części dotyczącej ogrodu zimowego, wnosząc o jej uchylenie i przyjęcie zgłoszenia robót budowlanych polegających na możliwości budowy ogrodu zimowego. Zarzucając, że organ odwoławczy przyjął jak najmniej korzystną wykładnię przepisu art. 29 ust 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, podniósł, iż w ustawodawca nie zawarł zapisu, który uzależniałby brak konieczności uzyskania pozwolenia na budowę od konieczności postawienia ogrodu zimowego na gruncie, natomiast uzależnienie przyjęcia zgłoszenia od powierzchni działki ma tylko ten skutek, iż na działce o określonej powierzchni może powstać określona ilość ogrodów zimowych nie wymagających pozwolenia na budowę. Odnośnie związania z gruntem urządzeń nie wymagających pozwolenia na budowę skarżący powołał ponadto orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące urządzeń reklamowych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska i podtrzymując wszystkie argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Na wstępie podkreślić należy, iż zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia, będącego przedmiotem tej oceny, pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Sąd sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej, nie będąc związany granicami skargi, przy czym, stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć przez naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy. Przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji, gdy nawet w wypadku prawidłowego zastosowania prawa materialnego treść decyzji lub postanowienia byłaby taka sama. Wskazany zakres kognicji sądu administracyjnego oznacza, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznego rozstrzygnięcia organu administracyjnego, natomiast - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Materialnoprawną podstawą decyzji, wydanych przez organy obu instancji w wyniku zgłoszenia przez K. P. robót budowlanych, były przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 207 poz. 2016 ze zm.). Na gruncie tej ustawy obowiązuje zasada wynikająca z art. 28 ust. 1, że roboty budowlane, do jakich w myśl art. 3 pkt 7 należy budowa (czyli wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego, co wynika z art. 3 pkt 6), oraz prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Od zasady tej ustawodawca dopuścił jednakże wyjątki, wymieniając enumeratywnie w art. 29 obiekty budowlane (jakimi w myśl art. 3 pkt 1 są budynki, budowle i obiekty małej architektury) oraz roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę, wskazując jednocześnie w art. 30 ust. 1 te z nich, które mogą być realizowane po wcześniejszym zgłoszeniu właściwemu organowi. W przepisie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane określono, iż do robót budowlanych wymagających zgłoszenia można przystąpić po upływie 30 dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia, jeżeli w tym terminie organ nie wniesie sprzeciwu. Zawetowanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zamierzenia budowlanego objętego zgłoszeniem następuje w formie decyzji. Z kolei w art. 30 ust. 6 tej ustawy wskazano przypadki obowiązkowego wniesienia przez właściwy organ sprzeciwu, jakimi są sytuacje, gdy zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętym obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę (pkt 1), gdy budowa lub wykonywanie robot budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy (pkt 2) oraz gdy zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego w miejscu, w którym taki obiekt istnieje (pkt 3). Formalnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił natomiast przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej K.p.a, gdyż decyzją tą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji, czyli rozstrzygnięcie merytoryczne organu odwoławczego pokrywało się z rozstrzygnięciem organu pierwszoinstancyjnego. Przystępując do zbadania zgodności zaskarżonej decyzji z powołanymi przepisami stwierdzić należy na wstępie, że w rozpoznawanej sprawie, w formie prawem przewidzianej, tj. decyzją, wyrażona została wola organu administracji publicznej, w postaci wniesienia sprzeciwu w sprawie przystąpienia do robót budowlanych określonych przez K. P. w zgłoszeniu, a polegających na wymianie budynku gospodarczego i budowie ogrodu zimowego/gospodarczego. W kontekście treści zgłoszenia nie można nie dostrzec, że rozstrzygnięcia organów obydwu instancji odnosiły się do dwóch rożnych przedsięwzięć wyszczególnionych przez zgłaszającego. Pierwsze z nich dotyczyło "wymiany budynku gospodarczego", natomiast drugie z nich określone zostało jako "budowa ogrodu zimowego/gospodarczy". Nie ulega wątpliwości, że obydwa przedsięwzięcia wymagały przeprowadzenia robót budowlanych. Odnośnie pierwszego przedsięwzięcia zauważyć trzeba, że w opisie zgłoszenia wskazano, iż istniejący obiekt, będący pawilonem handlowym-kwiaciarnią, wykonany w technologii lekkiej konstrukcji drewnianej o wymiarach 4,80 m × 3,20 m ma być wymieniony na podobny, też w lekkiej konstrukcji ze szkieletu drewnianego o wymiarach 4,80m × 5,20m, co – pomijając już dostrzeżony przez organ odwoławczy fakt konieczności rozbiórki istniejącego obiektu budowlanego – wiązałoby się niewątpliwie z pracami budowlanymi, polegającymi na wykonaniu obiektu od początku, bez wykorzystania istniejących fundamentów, skoro projektowany obiekt miałby inne wymiary niż obiekt istniejący, byłyby zatem budową. Wprawdzie, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 in principio ustawy Prawo budowlane, budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, jednak w świetle art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przez organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogło w żadnym razie zostać przyjęte bez sprzeciwu zgłoszenie budowlane, jeśli budowa objęta tym zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego prawo miejscowe, które winno być przestrzegane. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, zważywszy, że ustalając szczegółowe warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w § 93 pkt 1 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia 22 maja 2003 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego nr 50, pod poz. 1038, na terenach oznaczonych symbolami przeznaczenia MWU i MWU-1 zabroniono lokalizowania zabudowy gospodarczej. Na rysunku planu, stanowiącym załącznik rysunkowy do tej uchwały, nieruchomość, na której miała zostać realizowana inwestycja, położona jest na terenie oznaczonym symbolem przeznaczenia MWU-1, obejmującym, w myśl zapisu § 10 pkt 12 planu, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usług nieuciążliwych o szczególnej koncentracji usług użyteczności publicznej. Z tego względu zgłoszony przez K. P. zamiar budowy budynku gospodarczego w sposób ewidentny naruszał plan zagospodarowania przestrzennego, co uzasadniało zastosowanie przez organy przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W związku z zarzutami odwołania i skargi, należy skoncentrować się na zagadnieniu dotyczącym drugiego z przedsięwzięć wskazanych w zgłoszeniu. Jak wynika z zapisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, odczytanego w powiązaniu z art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Zapis powyższy ustalony został od dnia 26 września 2005 r. ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364). Analizując powyższy przepis nie sposób pominąć faktu, że przed nowelizacją powyższy przepis, wprowadzony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) dopuszczał po zgłoszeniu budowę tylko budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 10 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów nie mogła przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Przepis ten został zmieniony ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 93, poz. 888), która weszła w życie w dniu 31 maja 2004 r. W wyniku tej zmiany ustawodawca dopuścił zwolnienie od pozwolenia na budowę dla wolno stojących budynków gospodarczych, wiat i altan o powierzchni zabudowy do 10 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów nie mogła przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki, a powierzchnia działki nie mogła być mniejsza niż 500 m2. Począwszy od 26 września 2005 r. ustawodawca rozszerzył katalog przedmiotowy o przydomowe oranżerie (ogrody zimowe), zwiększając jednocześnie maksymalną dopuszczalną powierzchnię wymienionych w nim obiektów z 10 m2 do 25 m2 oraz liczbę obiektów na każde 500 m2 działki z jednego do dwóch. Bezspornie dokonany zabieg legislacyjny miał na celu uproszczenie procesu inwestycyjnego poprzez rozszerzenie zasięgu działania powyższego przepisu. Analizując zapis ustalony w wyniku ostatniej nowelizacji od razu zauważyć przyjdzie, że treść pojęć "oranżerie" i "ogrody zimowe" nie została wyjaśniona przez ustawodawcę w przepisie art. 3, zawierającym słowniczek określający definicje legalne pojęć na użytek tej ustawy. W związku z tym należy dokonać ustalenia zakresu znaczeniowego użytych pojęć zgodnie z utrwaloną w orzecznictwie zasadą interpretacji, przyznającą pierwszeństwo wykładni językowej przed pozajęzykowymi metodami wykładni, tj. wykładnią systemową bądź funkcjonalną, które mogą jedynie dodatkowo potwierdzać, a więc wzmacniać wyniki wykładni językowej. Reguły funkcjonalne nakazują przy tym wybrać spośród językowo możliwych znaczeń takie, które jest najbardziej adekwatne do powyższych założeń, z uwzględnieniem wiedzy o współczesnych trendach zmian w życiu gospodarczym, społecznym, itp., a także współczesnemu stanowi systemu wartości. Poza tym, dokonując interpretacji tekstu prawnego, kierować należy się również tym, że ustawodawca był racjonalny, używając takich a nie innych słów (por. uchwała 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 1998 r., sygn. akt FPS 9/97, opubl. ONSA 1998 nr 4, poz. 110, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 maja 2005 r., sygn. akt OSK 1916/04, System Informacji Prawnej LEX nr 168094, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2000 r. sygn. akt K 25/99 opubl. OTK 2000, nr 5, poz. 141). Stosownie do powyższego zauważyć należy, że "oranżeria" to "ogrzewany budynek o oszklonym dachu i ścianach, w którym się przechowuje albo hoduje rośliny nie nadające się w danej miejscowości czy w danej porze roku do uprawy gruntowej, zwłaszcza rośliny tropikalne; pomarańczarnia" (por. "Słownik języka polskiego" pod red. M. Szymczaka, PWN, Warszawa 1988, t. II, s. 537, tak samo "Słownik wyrazów obcych" pod red. J. Tokarskiego, PWN Warszawa 1980, s. 531), natomiast "ogród zimowy" oznacza "rodzaj oranżerii, oszklone pomieszczenie, w którym hoduje się rośliny rosnące w cieplejszym klimacie" (por. "Uniwersalny słownik języka polskiego" pod red. St. Dubisza, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2003, t. II, s. 1216). W świetle powyższych definicji ogród zimowy, jako rodzaj oranżerii, jest niewątpliwie pojęciem węższym; jest przy tym pomieszczeniem o określonym przeznaczeniu, analogicznym jak przeznaczenie oranżerii. Zwrócić przy tym należy uwagę na zastosowany przez ustawodawcę sposób redakcji, poprzez zamieszczenie wyrazu "ogrody zimowe" w nawiasie. Ustawodawca wyraźnie nie wskazał, że ujęta w nawiasie odmiana oranżerii stanowi jedynie przykład oranżerii. Świadczy o tym brak określeń "na przykład", "w szczególności", "przede wszystkim". Nie jest to również wyliczenie, gdyż w nawiasie podane zostało jedno tylko określenie. Stosując konstrukcję definicji nawiasowej, poprzez zapis "przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych)" ustawodawca pojęcie "oranżerii" zrównoważył z pojęciem "ogród zimowy". Z tych względów należy przyjąć, że dokonując nowelizacji ustawodawca użył słowa "oranżeria", które w języku powszechnym nie jest dość rozpowszechnione, wobec czego w nawiasie podał wyraz, będący objaśnieniem, dla uzyskania komunikatywności tekstu. Do takiego samego wniosku, jak przedstawiona wyżej analiza językowa, prowadzi odwołanie się do innych jeszcze reguł wykładni, a zwłaszcza do wykładni celowościowej i funkcjonalnej. Wychodząc z założenia racjonalności ustawodawcy, wypada podkreślić, iż celem ustawodawcy było uproszczenie procedur (a taki właśnie cel, określany również jako "skrócenie inwestorskiego toru przeszkód", akcentowany był w uzasadnieniach projektu zmian do ustawy). Z tak sprecyzowanym celem nie jest sprzeczny wniosek, że ustawodawcy, poprzez objęcie oranżerii (ogrodów zimowych) zwolnieniem od obowiązku pozwolenia na budowę, chodziło o dostosowanie przepisów prawa budowlanego do aktualnych realiów i wiązało się z zauważalnym na przestrzeni ostatnich lat wzrostem popularności obiektów budowlanych, nazywanych powszechnie ogrodami zimowymi, jaki nastąpił w wyniku pojawienia się lekkich i łatwych w montażu przeszklonych konstrukcji oraz nowoczesnych pokryć dachowych, pozwalających na zapewnienie w klimacie umiarkowanym optymalnych warunków do hodowli roślin wymagających klimatu ciepłego. Przy zastosowaniu nowych technologii oranżerie (ogrody zimowe) sytuowane są zarówno bezpośrednio na gruncie, na własnych fundamentach, mogą też stanowić zabudowę wszelkiego rodzaju tarasów. W tym miejscu podkreślenia wymaga jeszcze użycie przez ustawodawcę określenia "przydomowych", odnoszącego się wyłącznie do oranżerii (ogrodów zimowych). Analiza zapisu art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu ustalonym w wyniku ostatnio wprowadzonej zmiany, prowadzi do konkluzji, iż dodany zwrot "oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych)" powinien być interpretowany rozdzielnie z pierwszą częścią tego przepisu, dotyczącą parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan, będących obiektami wolno stojącymi. Za takim stanowiskiem przemawia fakt, że ustawodawca nie użył w tym zwrocie spójnika "i" ale spójnika "oraz", który ma znaczenie nie tylko koniunkcyjne ale i enumeracyjne. W literaturze z zakresu techniki prawodawczej podkreśla się podwójne znaczenie (koniunkcyjne i enumeracyjne), w jakim występują w tekstach prawnych spójniki "i", "oraz", "także", "jak również, "jak i", przy czym postuluje się nawet, iż spójnika "i" winno używać się koniunkcyjnie, a spójnika "oraz" enumeracyjnie (por. S. Wronkowska, M. Zieliński: "Problemy i zasady redagowana tekstów prawnych" URM, Warszawa 1993, s. 148-151). O tym, w jakim znaczeniu dany spójnik został użyty, należy wnioskować z całej wypowiedzi zawartej w przepisie. W świetle tego, co powiedziano dotychczas, oranżerie (ogrody zimowe), będąc obiektami przydomowymi, nie muszą być jednocześnie obiektami wolnostojącymi, ale mogą mieć charakter przeszklonej przybudówki do budynku, umieszczonej na albo gruncie albo na tarasie, pełniąc funkcję całorocznego zielonego salonu. W literaturze fachowej podaje się liczne przykłady sytuowania ogrodów zimowych na istniejących odkrytych tarasach, zarówno naziemnych, jak i na kondygnacjach, a ponadto podkreśla się korzystny wpływ ogrodów zimowych zintegrowanych z bryłą budynku na jego bilans energetyczny, jak i łatwość zaopatrzenia ich w ciepło w drodze rozbudowy domowej instalacji grzewczej (por. S. Bishoff, U. Knopp "Werandy i ogrody zimowe" Bertelsmann Media, Warszawa 2002, s. 9-19). Wbrew stanowisku prezentowanemu przez organ odwoławczy odnośnie wymogu sytuowania ogrodów zimowych na gruncie, zauważyć w tym miejscu trzeba, że dopuszczalności sytuowania ogrodów zimowych na tarasach nie stoi na przeszkodzie zapis art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, określający dopuszczalną liczbę dwóch obiektów uzależnioną od powierzchni działki wynoszącej 500 m2. Ustawodawca nie wskazał, że chodzi o powierzchnię niezabudowaną, rezygnując przy tym również z wyznaczenia minimalnej powierzchni działki, co oznacza, że przepis ten odnosi się do ogólnej powierzchni działki i w związku z tym aktualnie na działce o powierzchni mniejszej niż 500 m2 także mogą być usytuowane dwa obiekty określone w tym przepisie, pod warunkiem, że ich powierzchnia zabudowy nie przekracza 25 m2. Poza tym ustawodawca w analizowanym przepisie nie zawarł zastrzeżenia, że przydomowe oranżerie (ogrody zimowe) mają być usytuowane na gruncie, a skoro - jak wywiedziono wyżej - nie muszą być obiektami wolnostojącymi, to możliwe jest sytuowanie ich również na tarasach. Z przedstawionych wyżej względów, w ocenie Sądu, ogród zimowy, jako obiekt budowlany podlegający instytucji zgłoszenia z mocy art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), w brzmieniu ustalonym od dnia 26 września 2005 r. ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364), nie musi być usytuowany bezpośrednio na gruncie. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, trzeba stwierdzić, że wskazana przez inwestora budowa, określona jako budowa ogrodu zimowego, stanowi faktycznie budowę zadaszenia nad przeciekającym dachem parterowej dobudówki do budynku i polega na montażu konstrukcji stanowiącej zabudowę tego dachu. Przede wszystkim już z redakcji zgłoszenia wynikało, że budowa miała dotyczyć obiektu wykorzystywanego dla celów gospodarczych, o czym świadczy użyte w zgłoszeniu sformułowanie "ogrodu zimowego/gospodarczy". Określenie przeznaczenia planowanego obiektu budowlanego zostało sformułowane niejednoznacznie, gdyż opisana już wyżej funkcja ogrodu zimowego nie jest równoznaczna z funkcją pomieszczenia gospodarczego. Poza tym z opisu, dołączonego do zgłoszenia, wynika, że dach i ściany obiektu budowlanego zaprojektowano w technologii szkieletowej drewnianej, przy czym projektowano dach jednospadzisty, kryty dachówką ceramiczną pojedynczą. Brak jest natomiast mowy o przeszkleniach zarówno dachu jak i ścian, w związku z czym projektowana konstrukcja nie odpowiada wymaganiom niezbędnym dla zapewnienia funkcji ogrodu zimowego. Ponadto projektowano usytuowanie obiektu budowlanego na dachu, który nie jest obecnie wykorzystywany jako taras, gdyż nie ma do niego dostępu od strony domu. Zapewnienie tego dostępu wymagałoby wybicia dodatkowego otworu drzwiowego, co stanowi wykonanie robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, podobnie jak wykonanie wskazanych w zgłoszeniu robót budowlanych, które w istocie nie dotyczyły budowy ogrodu zimowego. W tym zakresie należy przytoczyć słuszne poglądy, wyrażone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że zadaszenie balkonu jest obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego, wymagającym pozwolenia budowlanego, gdyż dla uznania inwestycji za obiekt budowlany nie jest wymagane trwałe związanie z gruntem, a nawet posiadanie ścian; wystarczy, że jest to konstrukcja przestrzenna, posiadająca jako element konieczny pokrycie dachowe, które w jakikolwiek sposób łączy się z gruntem (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2001 r., sygn. akt II SA/Łd 1203/97 oraz z 10 stycznia 2002 r., sygn. akt II SA/Łd 321/99 – niepubl.). Z tych względów wniesione przez K. P. zgłoszenie również w zakresie drugiego z objętych nim przedsięwzięć musiało w świetle art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane spotkać się ze sprzeciwem ze strony organów administracji architektoniczno-budowlanej. W tym miejscu należy stwierdzić, że powyższe kwestie zostały zauważone przez organ odwoławczy, aczkolwiek nie zostały jednoznacznie wyartykułowane w uzasadnieniu, co wynikało z błędnego, zdaniem Sądu, założenia, iż ogród zimowy, jako obiekt podlegający instytucji zgłoszenia z mocy art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy, musi być usytuowany na gruncie. Pomimo powyższej oceny, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nie miało to wpływu na wynik sprawy, bowiem z innych, niż wskazane w uzasadnieniu organów administracyjnych przyczyn, złożone przez K. P. zgłoszenie, również w części dotyczącej drugiego z przedsięwzięć, nie mogło być przyjęte i podlegało wydaniu decyzji - sprzeciwu. W zaskarżonej decyzji zwrócono natomiast uwagę na charakter prac, wskazując, że zamierzenie to będzie stanowić rozbudowę budynku mieszkalnego, co wymaga pozwolenia na budowę. Skoro naruszenie prawa materialnego nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż wniesienie sprzeciwu było uzasadnione merytorycznie z innych przyczyn, powyżej omówionych, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. daje podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji naruszającej przepisy prawa materialnego, ale tylko wówczas, gdy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Jak wyżej wskazano, w sprawie niniejszej zachodziły podstawy do wniesienia sprzeciwu w odniesieniu do obydwu przedsięwzięć objętych zgłoszeniem. W związku z tym należało uznać, że zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie wniesienia sprzeciwu, odpowiada prawu, gdyż zgłoszony sprzeciw w sprawie niniejszej pozostaje w zgodzie z przepisami ustawy Prawo budowlane, co z kolei uzasadniało zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy ani też innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również nie znajdując przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.