VI SA/Wa 1927/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...]września 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...] , Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego J. C. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...]maja 2006 r. w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] marca 2006 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Podstawą wszczęcia postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. była informacja, z której wynikało, iż skarżący J. C. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S., XIX Zamiejscowego Wydziału Grodzkiego z siedzibą w P. z dnia [...] stycznia 2006 r., sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania strona została poinformowana przez organ o przysługujących jej na podstawie art. 10 k.p.a. prawach. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym m.in. protokołu przesłuchania świadka z dnia [...] kwietnia 2006 r., Komendant Wojewódzki Policji w S. wydał w dniu [...] maja 2006 r. decyzję nr [...] , na mocy której cofnął skarżącemu J. C. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S., XIX Zamiejscowego Wydziału Grodzkiego z siedzibą w P. z dnia [...] stycznia 2006 r., sygn. akt [...] skazany został za popełnienie przestępstwa określonego w przepisie art. 178 a § 1 k.k. Komendant Wojewódzki Policji - powołując się na treść przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - stwierdził, że uprawnienie osoby fizycznej do posiadania broni obliguje ją do takiego postępowania, które dowodzi, iż jest w pełni wiarygodna ze względu na możliwość dysponowania bronią. Dopuszczenie się przestępstwa polegającego na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości samochodu i spowodowania kolizji drogowej wspomnianą wiarygodność podważają. W ocenie organu Policji można bowiem wnioskować, że skoro sprawca w takim stanie umyślnie kieruje pojazdem, narażając w ten sposób innych ludzi na utratę zdrowia lub nawet życia, to nie jest wykluczone, iż postąpi podobnie niebezpiecznie, sięgając w stanie nietrzeźwości po broń palną. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że wychodząc z założenia, iż prawo do posiadania broni palnej jest uprawnieniem wyjątkowym, stanąć należy na stanowisku, iż osoby posiadające pozwolenie na broń powinny przestrzegać prawa. Organ wskazał ponadto, iż oceniając okoliczności występujące w niniejszej sprawie, kierował się interesem społecznym oraz ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. skarżący J. C., reprezentowany przez adwokata, odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji, skarżący zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego w postaci przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – poprzez ich nieprawidłową, zbyt szeroką wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż prawomocne skazanie za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. jest jednoznaczne z istnieniem uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż organ I instancji nie wykazał, aby okoliczność skazania go za przestępstwo kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości rodziła nie tylko uzasadnioną, ale również jakąkolwiek obawę użycia broni w celu niedozwolonym. Zdaniem strony skarżącej ustawodawca przyjmując w ustawie przykładowe wyliczenie przestępstw rodzajowych, uzasadniających cofnięcie pozwolenia, oparł się na kryterium możliwości ich popełnienia właśnie przy użyciu broni, albowiem osoba skłonna popełnić przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu, czy mieniu może wykazywać inklinacje do ułatwienia sobie popełnienia przestępstwa używając broni. W ocenie skarżącego ustawodawca nie miał na celu wprowadzenia niejako dodatkowej sankcji w razie popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa. Zdaniem strony skarżącej stanowisko organu I instancji byłoby uzasadnione, gdyby ustawodawca zawarł w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy zastrzeżenie "w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo" bez dalszej egzemplifikacji. Wykładnia naruszonego przepisu dokonana przez organ I instancji – według strony – prowadzić mogłaby do wyłączenia możliwości korzystania z broni przez wszystkie osoby używające alkoholu, albowiem mogą one wprawić się w stan nietrzeźwości i w takim stanie sięgnąć po broń. Strona podniosła, iż w wypadku drogowym, w którym skarżący brał udział nie doszło do narażenia innych ludzi na utratę zdrowia czy życia. W tej sytuacji – zdaniem strony - wywód zawarty w uzasadnieniu decyzji organu nakazuje przyjąć, iż zagrożenie bezpieczeństwa czy porządku publicznego ma charakter czysto hipotetyczny. Ponadto skarżący wskazał, iż pozwolenie dotyczy broni palnej myśliwskiej, co oznacza, iż strona broni tej nie nosi przy sobie, a zatem nie istnieje ryzyko, iż mogłaby zostać przez skarżącego niespodziewanie użyta. Skarżący wskazał, iż posiada od 28 lat broń palną i nie dawał podstaw do przyjęcia, iż decyzja o wydaniu pozwolenia była błędna, co oznacza, że w dalszym ciągu nie zachodzą okoliczności uzasadniające takie cofnięcie. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] września 2006 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania. Organ odwoławczy podniósł, iż skarżący świadomie naruszył porządek prawny, co zaprzecza nieskazitelnej postawie, której od posiadaczy broni oczekują organy Policji. Osoby te dysponują bowiem prawem, z którego korzystanie ma ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego ze względu na możliwie skutki użycia broni palnej. Według Komendanta Głównego Policji nie jest więc obojętne dla interesu publicznego, czy osoba prawo to posiadająca, przestrzega ładu prawnego. Organ wskazał, iż przestrzeganie prawa przez posiadacza pozwolenia na broń palną daje bowiem także gwarancję, iż również w zakresie posiadania i używania broni palnej, nie naruszy on norm prawnych i nie użyje broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Organ odwoławczy podniósł, iż w przedmiotowej sprawie obawa, o której mowa w w/w przepisie ustawy wynika z faktu, iż strona skarżąca dopuściła się czynu prawem zabronionego, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy. Komendant Główny Policji zauważył, iż czyn ten nie został co prawda wymieniony w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jednakże wymieniony w tym przepisie katalog przestępstw nie ma – zdaniem organu – charakteru zamkniętego, a jedynie przykładowy. W tej sytuacji organy Policji oceniając przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń mają prawo brać pod uwagę również innego rodzaju przestępstwa, za których popełnienie posiadacz pozwolenia został prawomocnie skazany lub pod zarzutem popełnienia których strona stoi. Zdaniem Komendanta Głównego Policji dopuszczając się przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. narażał na uszczerbek nie tylko swoje życie lub zdrowie, ale także innych uczestników ruchu. Wykazał się zatem nieodpowiedzialnością, która skutkuje wnioskiem, iż nie daje on gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni, chociaż samo popełnione przez niego przestępstwo związku z bronią nie miało. Organ odwoławczy zauważył dodatkowo, iż przesłanką zaliczenia skarżącego do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy było ustalenie, iż dopuścił się on przestępstwa, które – choć niewątpliwie pośrednio – godzi także w życie lub zdrowie innych osób. To pozwala sformułować wniosek, że strona nie daje rękojmi, iż w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po posiadaną broń palną i nie użyje jej w celach, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. W dniu [...] października 2006 r. J. C., reprezentowany przez adwokata – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, skarżący zarzucił organom obu instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – poprzez ich nieprawidłową, zbyt szeroką wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż prawomocne skazanie za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k. jest jednoznaczne z istnieniem uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w odwołaniu, skarżący podniósł w uzasadnieniu, iż organy obu instancji nie wykazały, aby w jego przypadku istniała uzasadniona obawa, że może on użyć broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Zdaniem strony skarżącej przykładowy katalog działań zawartych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oznacza, że podstawą cofnięcia pozwolenia nie musi być popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu , ale również nie każde popełnienie przestępstwa nakłada na właściwy organ obowiązek wydania stosownej decyzji. W ocenie skarżącego cofnięcie pozwolenia na broń może nastąpić jedynie w razie popełnienia przestępstw rodzajowych określonych w ustawie. W tym zakresie katalog ten ma charakter zamknięty. Zdaniem strony wykładnia dokonana przez organy Policji prowadzi do wyłączenia możliwości korzystania z broni palnej przez wszystkie osoby, które zostały skazane za jakiekolwiek przestępstwo, czy też nie skazane, a po prostu używające alkoholu, albowiem mogą wprawić się w stan nietrzeźwości i w takim stanie sięgnąć po broń palną. Skarżący podniósł, iż nie wszystkie rodzaje przestępstw rodzą obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy Policji nie mogą – zdaniem skarżącego – powoływać się na konieczność przestrzegania przez stronę ładu prawnego w ogólności. W jego ocenie bez znaczenia pozostaje także fakt, czy zachowanie skarżącego było odpowiedzialne, czy też nie. W konsekwencji skarżący uznał, iż popełnienie przez niego przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. nie oznacza, że nie daje on gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Zdaniem strony czynniki wskazane przez organy obu instancji nie mają w niniejszej sprawie waloru normatywnego, skoro nie zostały uznane przez ustawodawcę za czynniki decydujące o udzieleniu zezwolenia na posiadanie broni, czy też o jego cofnięciu. Skarżący wskazał, iż zamieszczony w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy katalog przestępstw rodzajowych ma charakter nieprzypadkowy, albowiem ustawodawca oparł się na kryterium możliwości popełnienia tych właśnie przestępstw przy użyciu broni palnej. Skarżący podniósł ponadto, iż organ II instancji nie uwzględnił wskazywanych w odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji okoliczności, iż w wypadku drogowym, w którym brał udział skarżący nie brały udziału inne osoby, a sam wypadek miał miejsce w nocy na rzadko uczęszczanej drodze leśnej, co świadczy o tym, że zagrożenie bezpieczeństwa czy też porządku publicznego miało w tym przypadku charakter czysto hipotetyczny. Skarżący powołał się również na fakt posiadania przez siebie pozwolenia na broń od 28 lat, przez okres który nie dawał podstaw do przyjęcia, iż zachodzą jakiekolwiek okoliczności uzasadniające cofnięcie pozwolenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie - podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, iż dyspozycja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi dla organów Policji jedynie wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia na broń, co daje tym organom możliwość oceny postępowania posiadacza broni w kontekście dyspozycji w/w przepisu także w przypadku popełnienia przez niego innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub o popełnienie których postawiono mu zarzut w postępowaniu karnym. W ocenie organu należy stwierdzić, iż z uwagi na rodzaj popełnionego przez skarżącego przestępstwa, trudno uznać go za osobę odpowiedzialną. Komendant Główny Policji podniósł, iż wobec osób naruszających porządek prawny czynami takiego rodzaju, jakiego dopuścił się skarżący, organy Policji stosują bardzo restrykcyjną politykę w zakresie cofania pozwoleń na broń palną, przyjmując, że osoby takie pozwoleń na broń posiadać nie powinny. Stanowisko takie – zdaniem organu odwoławczego – wynika z konieczności ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, dla których to dóbr potencjalnym zagrożeniem mogą być osoby posiadające pozwolenie na broń, nie przestrzegające norm prawnych i dopuszczające się czynów normy te łamiące. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga J. C. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] maja 2006 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji przez organy I i II instancji, stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie Sądu z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący J. C. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S., XIX Zamiejscowy Wydział Grodzki z siedzibą w P. z dnia [...] stycznia 2006 r., sygn. akt [...] skazany został za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Ustalenia w/w prawomocnego wyroku skazującego Sądu Rejonowego co do faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego były wiążące dla organu administracji, a z ustaleń tych wynika, iż strona prowadząc w dniu [...] października 2004 r. samochód osobowy, znajdując się w stanie nietrzeźwości (1,8‰ alkoholu etylowego we krwi), spowodowała kolizję drogową, za co została skazana m.in. na karę jednego roku pozbawienia wolności, w zawieszeniu na okres 3 lat próby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił pogląd organów Policji obu instancji, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wymienia tylko przykładowo - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem – jak zasadnie przyjmują organy Policji - katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpany). Nie sposób więc podzielić argumentacji skarżącego, że skoro jego zachowanie, wyczerpujące znamiona czynu zabronionego z art. 178a § 1 k.k., nie jest stricte przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu (według systematyki przepisów kodeksu karnego) oraz nie zostało popełnione w związku z użyciem broni, to przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie znajduje do niego zastosowania. Zauważyć bowiem należy, iż przestępstwo objęte przepisem art. 178a § 1 k.k., usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI kodeksu karnego, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Tego rodzaju zachowanie jak prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Właśnie takie konsekwencje wskazanego wyżej zachowania, jego waga społeczna oraz nagminność legły u podstaw ratio legis zakwalifikowania prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości jako przestępstwa. Z kolei - broń palna - jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. W ocenie Sądu dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi więc uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Trzeba bowiem pamiętać, że pojazd mechaniczny w rękach osoby o zaburzonych, na skutek nietrzeźwości, właściwościach psychomotorycznych może niekiedy okazać się groźniejszym narzędziem przestępczym, niż broń palna. Niewątpliwie miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby w takim stanie samochodu nie prowadzić. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni palnej. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało skutkować - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy - cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. Obowiązek taki nakłada bowiem na organ cyt. wyż. przepis art. 18 ust. 1 pkt 2, stanowiąc, iż "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (...)". W okolicznościach niniejszej sprawy podnoszony przez skarżącego dotychczasowy nienaganny tryb życia nie mógł mieć wpływu na decyzje organów Policji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrok, jaki zapadł w sprawie karnej w stosunku do skarżącego J. C., pozwalał organom Policji na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie przestępstwa z art. 178 a § l k.k. było bowiem przesłanką do oceny osoby skarżącego w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni. Twierdzenie skarżącego, iż jednorazowe zdarzenie prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, niezwiązane z użyciem broni, podczas którego nikt nie ucierpiał, nie może dyskwalifikować go, jako osoby uprawnionej do dysponowania bronią, jest w świetle całokształtu powyższych wywodów całkowicie nieuzasadnione. Zupełnie niezrozumiałym wydaje się również pogląd skarżącego, iż bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje fakt, czy zachowanie skarżącego było odpowiedzialne, czy też nie. W tej sytuacji należy zgodzić się z organami Policji obu instancji, iż w niniejszej sprawie zachodziła obligatoryjna przesłanka do cofnięcia skarżącemu posiadanego pozwolenia na broń palną myśliwską. Powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie w dotychczasowym, ugruntowanym orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyrokach z 2005 r. i 2006 r., wydanych m.in. w sprawach sygn. akt VI SA/Wa 433/05, sygn. akt VI SA/Wa 1766/05, sygn. akt VI SA/Wa 960/06, sygn. akt VI SA/Wa 969/06, oraz 1063/06, wyraził jednoznaczny pogląd, iż skazanie za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń palną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pragnie stanowczo podkreślić, iż prawo posiadania broni palnej nie należy w Polsce do bezwzględnych praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy unormowań międzynarodowych, w tym przede wszystkim prawa wspólnotowego. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony. Zasadne w ocenie Sądu są jednakże poglądy, według których w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Mając to na uwadze skład orzekający doszedł jednak do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że zastosowały ową dowolność. Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Według Sądu z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący skazany został prawomocnym wyrokiem karnym za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, iż uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczanie się czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne) (tak m.in. /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publik.) W ocenie Sądu charakter przestępstwa, popełnionego przez skarżącego, z całą pewnością uprawnia do postawienia tezy, iż ma ono wpływ na ocenę przesłanki wskazanej w powołanym przepisie ustawy. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje wprawdzie, tak jak to przyjęły organy obu instancji, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny (sformułowanie: "cofa pozwolenie") stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości), niemniej - zdaniem Sądu – mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi (niedookreślonymi) przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu (vide: zwrot "interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego"). Wojewódzki Sąd Administracyjny pragnie jednak zauważyć, iż takie sformułowanie przez ustawodawcę treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowego aktu normatywnego nie oznacza dowolności organów Policji. Przede wszystkim organ nie może naruszać praw podmiotowych stron postępowania wynikających z innych przepisów prawa. Ponadto należy pamiętać, iż każda ustawa, w tym również ustawa o broni i amunicji, i jej przepisy są wydane dla osiągnięcia pewnych celów, a więc organ może stosować przepisy tylko i wyłącznie dla osiągnięcia tych celów. Użycie przez prawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako organ sądowy sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń, do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności – zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym, jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji. Mając to na uwadze należy stanowczo uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] sierpnia 2006 r. zaskarżoną decyzję nie naruszył wspomnianych zasad, a wydana przez niego decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jak i pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy. Skarżący powoływał się w toku postępowania na przebieg zdarzenia komunikacyjnego objętego wyrokiem karnym, a także na dotychczasowy tryb jego życia, jako na przesłankę uzasadniającą konieczność posiadania przez niego pozwolenia na broń. Niewątpliwie organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Należy zgodzić się z oceną wyrażoną przez organy obu instancji i uznać, iż fakt skazania wyrokiem sądu karnego za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji spowodowane stanem nietrzeźwości przez osobę z wieloletnim doświadczeniem w zakresie posiadania pozwolenia na broń palną, świadczy o braku poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego. Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w S., nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, w tym m.in. na dokumentach otrzymanych z Sadu Rejonowego w S., a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez samego skarżącego, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.