II SA/Wa 2180/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Lipiński, asesor WSA Jacek Fronczyk, asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Dorota Kwiatkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2007 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oddala skargę. II SA/Wa 2180/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 1998 r. Komendant Rejonowy Policji W. przyznał emerytowi policyjnemu, M.W., prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego przez niego lokalu mieszkalnego. W decyzji tej uwzględniono 4 normy zaludnienia, a uprawnienie wynikające z niej realizowano do 2001 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Komendant [...] Policji przyznał skarżącemu prawo do przedmiotowego równoważnika z uwzględnieniem 3 norm zaludnienia. W wyniku odwołania skarżącego Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2002 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ ten decyzją z dnia [...] września 2003 r. umorzył postępowanie, ale po odwołaniu skarżącego ta decyzja umarzająca została ponownie uchylona przez Komendanta Głównego Policji, a sprawa znowu przekazana do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta [...] Policji. W dniu [...] stycznia 2004 r. Komendant [...] Policji, w trybie art. 155 Kpa, uchylił decyzję z [...] maja 1998 r. oraz przyznał skarżącemu przedmiotowy równoważnik z uwzględnieniem 3 norm zaludnienia za rok 2002, oraz z uwzględnieniem 4 norm za lata 1999 – 2001. W wyniku odwołania skarżącego decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Komendant Główny Policji uchylił i umorzył postępowanie oceniając, że niedopuszczalna była zmiana decyzji z [...] maja 1998 r. w trybie art. 155 Kpa, gdyż zabrakło na to zgody skarżącego. Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił obie decyzje, tj. z [...] stycznia 2004 r. i [...] marca 2004 r., uznając, że w sprawie istotnie zabrakło zgody skarżącego na uchylenie decyzji z dnia [...] maja 1998 r., ale Komendant Główny Policji nie uzasadnił bezprzedmiotowości i konieczności umorzenia postępowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. Komendant [...] Policji w trybie art. 163 Kpa zmienił decyzję z dnia [...] maja 1998 r. w ten sposób, że z dniem [...] grudnia 2001 r. cofnął skarżącemu prawo do równoważnika w wysokości 4 norm, a od 1 stycznia 2002 r. przyznał je w wysokości 3 norm. Komendant Główny Policji, po odwołaniu skarżącego, zawiesił postępowanie w sprawie, a następnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylił postanowienie o zawieszeniu. Następnie Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2005 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2004 r. Wyrokiem z dnia 27 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzje z dnia [...] kwietnia 2004 r. i [...] marca 2005 r. Sąd uznał, że niedopuszczalne było zastosowanie jedynie art. 163 Kpa bez wskazania szczególnego przepisu, o którym mowa w tym artykule. Takiego przepisu brak. Sąd uznał ponadto, że przedmiot postępowania sądowego zakończonego wyrokiem z dnia 15 czerwca 2005 r. oraz niniejszym wyrokiem z dnia 27 marca 2006 r. był taki sam, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] z [...] stycznia 2004 r., oraz że po wyroku z 15 czerwca 2005 r. istniały dwie decyzje określające inaczej prawo skarżącego do równoważnika, tj. decyzja z dnia [...] maja 1998 r. przyznająca 4 normy, oraz decyzja z [...] sierpnia 2002 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Komendant [...] Policji cofnął M.W., z dniem 31 grudnia 2001 r., uprawnienia do dotychczasowej wysokości równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w wysokości 4 norm zaludnienia. Jednocześnie przyznał skarżącemu w latach 2002 – 2005 uprawnienia do pobierania tego świadczenia w wysokości 3 norm zaludnienia. Podstawą tej decyzji był m.in. art. 91 i 97 ust. 5 ustawy 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą", oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Organ wskazał, że § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1469), a także rozporządzenie z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884) stanowią, iż w razie zbiegu uprawnień policjanta (emeryta policyjnego) i członków jego rodziny do norm zaludnienia z różnych tytułów, uwzględnia się normy zaludnienia tylko z jednego tytułu. Jako bezsporny organ uznał fakt przysługiwania skarżącemu uprawnienia do równoważnika, natomiast kwestią sporną była dla niego ilość norm zaludnienia przysługująca zainteresowanemu. Skarżący był Komendantem Komisariatu XXXII Milicji Obywatelskiej DUSW [...] z docelowym stopniem majora. Tym samym uzyskał prawo do dodatkowej jednej normy zaludnienia. Natomiast żona skarżącego na mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 1979 r. uzyskała prawo do dodatkowej normy zaludnienia z tytułu działalności publicystycznej. Kierując się ww. rozporządzeniami organ uznał prawo skarżącego do dodatkowej normy zaludnienia dla niego, natomiast odmówił uznania dodatkowej normy dla jego żony. Ponadto organ ocenił, że za odmową uznania dodatkowej normy mieszkaniowej dla żony skarżącego przemawia fakt, iż uprawnienia do dodatkowej powierzchni zostały zniesione z datą wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych. Datą tą był dzień 12 listopada 1994 r. Jednocześnie organ wskazał, że za lata 1999 – 2001 skarżącemu przysługiwały 4 normy zaludnienia, gdyż w tym czasie na utrzymaniu skarżącego pozostawała jego córka M.W., która urodziła się w 1976 r. i na dzień 1 stycznia 2001 r. była studentką. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. skarżący wyraził z niej niezadowolenie, ocenił ją jako wyraz nadużycia prawa, wskazał, że niezasadnie odebrano mu prawo do jednej normy zaludnienia przysługującej jego żonie, choć nadal czynnie prowadzi ona działalność publicystyczną. Jednocześnie jednak skarżący wniósł o uwzględnienie trzech norm zaludnienia. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję – jak wynika z jej treści - z dnia [...] lipca 2006 r. Organ odwoławczy powtórzył argumentację organu I instancji. Dodał ponadto, że organ I instancji powinien przywołać § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm.), który stanowi, iż decyzje o cofnięciu uprawnień do wydania dotychczas przyznanego równoważnika wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, lub uległy zmianie jego uprawnienia do liczby norm zaludnienia. Niemniej, brak przywołania tego przepisu nie stanowił istotnego uchybienia procesowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] września 2006 r. skarżący wniósł o korzystne dla siebie rozstrzygnięcie, ponownie ocenił, że w jego sprawie organy nadużyły prawa, dopuściły się rażącego naruszenia prawa, że nie można odbierać mu praw nabytych, że organ złamał zasadę zaufania obywatela do Państwa, naruszył zasadę równości wobec prawa, naruszył też zakaz retroaktywności prawa. Dodał, że w praktyce odmówiono mu wypłaty równoważnika nawet w niespornej wysokości 3 norm. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz powtórzył swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd analizuje zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z prawem materialnym i formalnym obowiązującym w dacie wydania tej decyzji. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według wymienionych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją była kwestia uprawnienia skarżącego do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w latach 2002 - 2005. Takie uprawnienie względem policjanta w służbie stałej przyznaje art. 91 ustawy o Policji. Uprawnienie to precyzuje wydane na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 919 ze zm.), zwane dalej także "rozporządzeniem". Uprawnienie takie jest jedną z form pomocy mieszkaniowej dla policjantów, określonej w rozdziale 8 ustawy. Na pomoc tę składa się prawo do lokalu mieszkalnego (art. 88), prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (art. 92), a także prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu (art. 94). Niemniej – jak wyżej wskazano – wszystkie te uprawnienia ustawa explicite przyznaje policjantom w służbie stałej, skarżący natomiast jest emerytem policyjnym. Powstaje zatem zasadnicze pytanie o zakres uprawnień tych emerytów i różnicę tego zakresu względem zakresu uprawnień policjantów czynnych. Odnośnie powyższej kwestii Sąd orzekający w niniejszej sprawie zauważa, że przywołany przez organy art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), nakazuje stosować do mieszkań funkcjonariuszy Policji zwolnionych ze służby i uprawnionych do emerytury policyjnej przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy w służbie stałej. Zasadniczą formą pomocy mieszkaniowej dla policjantów w służbie stałej jest przyznanie lokalu in natura. W razie niemożności takiej pomocy policjant otrzymać powinien bądź równoważnik za brak lokalu, bądź pomoc finansową na jego uzyskanie. Są to bowiem dwie formy pomocy ściśle związane z prawem do lokalu w sytuacji, gdy to prawo z różnych przyczyn nie może być zrealizowane. Te dwie formy stanowią surogat lokalu przydzielanego policjantowi jako zasada. W konsekwencji ocenić należy, że emeryt policyjny uprawniony jest na mocy przywołanego art. 29 ust. 1 ustawy emerytalnej do tych trzech postaci pomocy mieszkaniowej. Wniosek taki dodatkowo wspiera fakt, że nowelizacja rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze zm.), dokonana rozporządzeniem tego Ministra z dnia 6 kwietnia 2005 r., uchyliła co prawda § 8 tego rozporządzenia pozwalający stosować jego przepisy do rencistów i emerytów policyjnych, ale nie uchyliła jego § 9 pkt 1 i 2, wskazującego organy właściwe w sprawach emerytów i rencistów. Oznacza to, że powyższe rozporządzenie dotyczące równoważnika za brak lokalu nadal stosuje się do emerytów policyjnych (vide także wyrok NSA z dnia 13 lutego 2007 r., sygn. I OSK 245/06, niepublikowany), a przedmiotowa nowelizacja rozporządzenia niczego w tej kwestii nie zmieniła. Inaczej jednak należy ocenić uprawnienie emeryta policyjnego do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu. Ustawa o Policji przyznaje to uprawnienie wprost jedynie policjantom w służbie stałej. Z kolei ustawa emerytalna w art. 29 nie pozwala rozciągnąć wszystkich dobrodziejstw pomocy mieszkaniowej, wskazanych w ustawie o Policji na emerytów policyjnych, lecz tylko tych, które wynikają z art. 88, 92 i 94 ustawy. Stąd też należy wyciągnąć wniosek, że uprawnienie do równoważnika za remont lokalu nie wynika z przepisów rangi ustawy. Nie oznacza to jednak, w ocenie Sądu, że skarżący jako emeryt policyjny nigdy nie był uprawniony do równoważnika za remont lokalu. Otóż ustawa o Policji w art. 91 ust. 2 zawiera delegację dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia m.in. podmiotów uprawnionych do otrzymania równoważnika. Takie brzmienie przepis ten otrzymał na mocy art. 5 pkt 14 ustawy z 6 lipca 2001 r. nowelizującej m.in. ustawę o Policji z dniem 8 listopada 2001 r. (Dz. U. Nr 81, poz. 977). Ocenić należy, że ustawa w art. 91 ust. 1 co do zasady przyznała to uprawnienie wszystkim policjantom w służbie stałej, a w ustępie drugim tego przepisu, poczynając od 8 listopada 2001 r., pozwoliła właściwemu ministrowi na objęcie tą formą pomocy mieszkaniowej szerszego (nie węższego, gdyż na takie zawężenie praw przyznanych ustawą nie zezwala brzmienie delegacji art. 91 ust. 2) katalogu podmiotów uprawnionych. Z uprawnienia do poszerzenia tego katalogu skorzystał Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, wydając w dniu 28 czerwca 2002 r. przywołane wyżej rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Jak stanowi § 10 tego rozporządzenia, uprawnienie do równoważnika przysługiwało już od 1 stycznia 2002 r. Konieczne jest przy tym podkreślenie, iż do dnia 1 stycznia 2006 r. rozporządzenie to w § 8 obejmowało swoimi przepisami także emerytów i rencistów policyjnych, a poza tym w § 9 ust. 2 wskazywało organy właściwe w sprawach, w których stronami byli ci emeryci i renciści. W dniu 1 stycznia 2006 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246). Rozporządzenie zmieniające uchyliło wyżej przywołane §§ 8 i 9 ust. 2. Zatem z dniem 1 stycznia 2006 r. odpadła podstawa prawna do dalszej wypłaty emerytowi przez organy Policji równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Raz jeszcze należy powtórzyć, że różnica pomiędzy równoważnikiem za brak lokalu, a równoważnikiem za jego remont sprowadza się do podstawy prawnej, na której emeryci korzystali z tych form pomocy. Ten pierwszy równoważnik przysługiwał i nadal przysługuje na mocy przepisów rangi ustawy, ten drugi natomiast przysługiwał do dnia 1 stycznia 2006 r. na mocy rozporządzenia, które przyznawało go emerytom w legalny, uprawniony sposób, na podstawie wyraźnej delegacji ustawowej, uprawniającej ministra do poszerzenia kręgu osób uprawnionych wprost z ustawy. Także w sposób legalny i uprawniony, bez naruszenia zasady praw słusznie nabytych, uprawnienie to emerytom zostało cofnięte. Organy orzekające w niniejszej sprawie słusznie więc uznały, że skarżący był uprawniony do równoważnika co do zasady tylko do roku 2006. Odrębną kwestią jest natomiast wysokość równoważnika ze remont, określana w zależności od ilości norm zaludnienia przysługujących skarżącemu. Bezsporne jest, że jemu samemu przysługiwały dwie normy, gdyż z racji swojego stanowiska służbowego, które zajmował w dniu zwolnienia ze służby, uprawniony był do jednej normy dodatkowej. Kolejna norma przysługiwałaby mu do 2002 r., a wynikałaby z faktu, że jego córka M.W., pozostająca na utrzymaniu rodziców studentka, ukończyła w tymże roku 25 lat. Osiągnięcie przez nią tego wieku wykluczyło możliwość dalszego jej uwzględniania w ustalaniu ilości norm zaludnienia, a co za tym idzie – wysokości równoważnika (§ 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, Dz. U. Nr 105, poz. 884, w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia dotyczącego równoważnika za remont lokalu). Kwestią zasadniczą dla niniejszej sprawy była natomiast dodatkowa norma przysługująca, w ocenie skarżącego, jego żonie, W.W, z racji działalności publicystycznej. Skarżący wywodził, że przyznana jego żonie, na mocy decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 1979 r., norma mieszkaniowa powinna być nadal uwzględniana. Sąd zauważa jednak, że niezależnie od zasadności argumentu podniesionego przez organ, iż z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998 r. Nr 120, poz. 787 ze zm.) zniesione zostały uprawnienia przyznane decyzjami wydanymi na podstawie obowiązującego poprzednio Prawa lokalowego, art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, nakazuje uwzględniać przy ustalaniu prawa do równoważnika i jego wysokości tylko te uprawnienia członków rodziny funkcjonariusza, które wynikają z przepisów odrębnych. Jest oczywiste, że chodzi przy tym o przepisy odrębne aktualnie obowiązujące w dacie ustalania prawa i wysokości równoważnika. Tymczasem uprawnienie żony skarżącego wynikało nie z przepisów, lecz z przedmiotowej decyzji z [...] lutego 1979 r. Ponadto jest faktem, że Prawo lokalowe nie obowiązywało w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zatem organ nie mógł potraktować jego przepisów jako "przepisów odrębnych" w rozumieniu art. 91 ust. 1 in fine ustawy o Policji. Komendant Główny Policji zasadnie ocenił, że w podstawie prawnej decyzji organu I instancji powinien został przywołany § 6 rozporządzenia. Ten właśnie przepis stanowi podstawę do cofnięcia policjantowi uprawnienia do równoważnika wobec utraty uprawnienia w ogóle lub wobec zmiany ilości norm zaludnienia. Choć przepis ten dotyczy policjanta, a nie emeryta policyjnego, to w braku innej, wyraźnej podstawy przepis ten wymagał odpowiedniego, analogicznego zastosowania właśnie do emeryta policyjnego. Sąd podzielił opinię organu odwoławczego, że uchybienie to nie miało jednak wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia co do zasady. Sąd zauważył ponadto, że sentencja zaskarżonej decyzji odwołuje się do decyzji organu I instancji z dnia "[...] lipca 2006 roku" i utrzymuje taką właśnie decyzję w mocy. Tymczasem decyzja Komendanta [...] Policji pochodzi z dnia [...], a nie [...] lipca 2006 r. Ponieważ jednak wszystkie okoliczności sprawy, w tym także numer decyzji organu I instancji, są prawidłowe, niezgodność tę Sąd potraktował jako oczywistą omyłkę nie mającą wpływu na treść decyzji odwoławczej. Na marginesie Sąd zauważa ponadto, że z akt sprawy nie wynika, aby zakończone zostało postępowanie administracyjne zmierzające do zmiany decyzji z [...] maja 1998 r. w trybie art. 155 Kpa, które skontrolował już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wydając wyrok z dnia 15 czerwca 2005 r. (sygn. I SA/Wa 665/04). Dotyczy to także poprzedniego postępowania zainicjowanego w sierpniu 2002 r. i pierwotnie zakończonego w I instancji decyzją z [...] sierpnia 2002 r., która następnie została uchylona przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., po której z kolei wydano decyzję umarzającą z dnia [...] września 2003 r. Decyzja z dnia [...] września 2003 r. także bowiem została uchylona. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 przywołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił uznając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja wydana zostało zgodnie z prawem obowiązującym w chwili jej wydania i na podstawie stanu faktycznego istniejącego w tej dacie. Nie zawiera ona wad skutkujących koniecznością jej uchylenia, a tym bardziej stwierdzenia jej nieważności.