II FSK 1530/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Gruszczyński, Sędziowie: NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), NSA del. Aleksandra Wrzesińska - Nowacka, Protokolant Paweł Koluch, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Go 1489/06 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 20 czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę kasacyjną. 1.1. Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2007 r. o sygn. I SA/Go 1489/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) – oddalił skargę A. K. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Z. z dnia 20 czerwca 2005 r. o nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. 1.2. Uzasadniając wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. podał, że wnioskiem z dnia 11 marca 2005 r. skarżący zwrócił się do Naczelnika US o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, wskazując, że w dniu 25 listopada 2004 r. osiągnął przychód z odpłatnego zbycia papierów wartościowych nabytych przed dniem 1 stycznia 2004 r. Papiery te stanowiły akcje imienne serii "J", wyemitowane przez P. S.A. w W. i zostały nabyte w 1998 r. Wprowadzenie akcji do obrotu nastąpiło w drodze subskrypcji 4.250.000 akcji zwykłych imiennych serii "J" o wartości nominalnej 1 zł każda. Cena emisyjna jednej akcji wynosiła 2,50 zł. Prospekt emisyjny sporządzony w dniu 27 czerwca 1997 r. zawierał oświadczenie Komisji Papierów Wartościowych, że decyzją nr [...] z dnia 28 listopada 1997 r. w.w. papiery wartościowe zostały dopuszczone do publicznego obrotu. Stosownie do uchwały Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Akcjonariuszy P. S.A. w W., prawo nabycia akcji serii "J" przysługiwało wyłącznie pracownikom i osobom fizycznym wchodzącym w skład władz spółek należących do grupy kapitałowej P. S.A. w oparciu o regulamin nabywania i podziału akcji stanowiący załącznik nr 5 do prospektu emisyjnego. Wśród czternastu takich spółek znajdował się A. S.A., w którym skarżący był pracownikiem i pełnił funkcję prezesa zarządu. Skarżący zwrócił się z pytaniem, "czy podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym dochód, który uzyskał ze sprzedaży w roku 2004 akcji serii J P. S.A. w W. nabytych w 1998 r. ?". Zdaniem skarżącego, zaprezentowany stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy z 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 202, poz. 1956; dalej: ustawa zmieniająca), jak też dyspozycję art. 52 pkt1 lit. b/ ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.) w zakresie warunków odnoszących się do papierów wartościowych. Świadczą o tym następujące okoliczności: (1) akcje nabyto przed dniem 1 stycznia 2004 r., (2) dochód z odpłatnego zbycia akcji uzyskano po dniu 31 grudnia 2003 r., (3) akcje dopuszczono do publicznego obrotu, (4) akcje zostały nabyte na podstawie publicznej oferty. W ocenie skarżącego, spełnienie trzech pierwszych punktów jest bezsporne, natomiast o spełnieniu punktu 4 świadczą przepisy art. 1 § 1 obowiązującej w czasie opublikowania prospektu emisyjnego ustawy z 22 marca 1991 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach powierniczych (Dz. U. z 1994 r. Nr 58, poz. 239 ze zm.; dalej; ustawa - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i funduszach powierniczych) oraz art. 2 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1991 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 49, poz. 447 ze zm.; dalej: ustawa - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi). Oceniając w.w. stanowisko jako nieprawidłowe, Naczelnik US postanowieniem z dnia 25 marca 2005 r. wskazał, że nie spełniono warunku nabycia akcji na podstawie oferty publicznej, a zatem dochód ze sprzedanych akcji podlega opodatkowaniu w myśl art. 30b ust. 1 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. 1.3. Po rozpoznaniu wniesionego przez skarżącego zażalenia, Dyrektor IS decyzją z dnia 20 czerwca 2005 r. powołał art. 19 ust. 1 pkt 2 i art. 52 pkt 1 lit. b/ u.p.d.o.f., odmawiając uchylenia zaskarżonego postanowienia, potwierdził, że nabycie akcji nie nastąpiło na podstawie oferty publicznej. 1.4. W skardze od decyzji Dyrektora IS wniesiono o jej uchylenie, zarzucając naruszenie: (1) art. 14b § 5 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.), poprzez powołanie, jako podstawy prawnej decyzji, przepisu nie mającego zastosowania do negatywnego rozstrzygnięcia; (2) art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 210 § 4 O.p., przez niepowołanie rzeczywistej podstawy prawnej decyzji i brak uzasadnienia prawnego, (3) art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej w związku z art. 52 pkt 1 lit. b/ u.p.d.o.f., poprzez błędne uznanie, że dochód osiągnięty ze sprzedaży akcji podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, (4) art. 4 pkt 8 i art. 2 ust. 1 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, przez bezpodstawne niezastosowanie tych przepisów do stanu faktycznego sprawy. Powołano również orzeczenie WSA w Warszawie z 15 stycznia 2006 r. o sygn. III SA/Wa 3884/06. 1.5. Odpowiadając na skargę, Dyrektor IS - przytaczając argumenty, jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia - wniósł o oddalenie skargi. 2. Oddalając skargę, WSA w Gorzowie Wlkp. stwierdził, że zakresem regulacji art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej objęto zbycie papierów wartościowych spełniających analogiczne cechy jak te, których zbycie objęto zwolnieniem od podatku dochodowego na mocy art. 52 pkt 1 lit. b/ u.p.d.o.f., przy czym wszystkie przesłanki wynikające z tych przepisów muszą być spełnione jednocześnie. Dodano, że spór sprowadza się w głównej mierze do wyjaśnienia kwestii, czy przedmiotowe akcje zostały nabyte w ofercie publicznej. Sąd I instancji wskazał, że termin "oferta publiczna" nie został zdefiniowany w u.p.d.o.f., ani nie występuje w dosłownym brzmieniu w innych ustawach dotyczących obrotu papierami wartościowymi. Art. 4 pkt 8 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi określa, co należy rozumieć przez "pierwszą ofertą publiczną", natomiast nie ustanawia trybu proponowania nabywania. Z kolei art. 2 ust. 1 w.w. ustawy określa, w jakich przypadkach należy uznać, że mamy do czynienia z publicznym obrotem papierami wartościowymi. W opinii Sądu, należało podzielić stanowisko organów podatkowych o konieczności ustalenia znaczenia tego terminu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.; dalej: k.c.) oraz dyrektyw wykładni językowej. Oferta w rozumieniu art. 66 § 1 K.c., to stanowcza propozycja zawarcia umowy skierowana do drugiej strony. Pojęciem oferta publiczna - z uwzględnieniem reguł wykładni językowej - należy objąć skierowaną i dostępną dla wszystkich gotowość dokonania transakcji (por. Mały słownik języka polskiego, pod red. S. Skorupki, Wyd. PWN, Warszawa 1968, s. 497 i 678). Dodano, że z takim rozumieniem oferty publicznej spotkać się można zarówno w orzecznictwie NSA, jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2005 r., sygn. FSK 2626/04). Jeśli oferta nie jest skierowana do ogółu społeczeństwa, a do konkretnie oznaczonych adresatów, nawet jeśli ich liczba przewyższa 300 osób, to nie stanowi oferty publicznej w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Sąd I instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie nabywanie i podział akcji były ściśle określone w "Regulaminie podziału i nabywania Akcji serii "J" przez pracowników oraz członków władz spółek wchodzących w skład Grupy Kapitałowej", stanowiącym załącznik nr 5 do prospektu emisyjnego. Treść przedłożonego przez skarżącego regulaminu dowodzi, że prawo zakupu określonej ilości akcji na zasadach preferencyjnych przysługiwała wyłącznie arbitralnie określonemu kręgowi adresatów. W uzupełnieniu podkreślono, że samo dopuszczenie przez Komisję Papierów Wartościowych akcji do publicznego obrotu, nie przesądza o spełnieniu przesłanki nabycia akcji w ofercie publicznej. Sąd I instancji nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze, ani też poglądu wyrażonego w przedłożonym przez stronę orzeczeniu WSA w Warszawie. Podzielono natomiast jednolicie ukształtowany w orzecznictwie pogląd o braku podstaw do zastosowania art. 52 pkt 1 lit. b/ u.p.d.o.f. Odnosząc się do odmiennych interpretacji w podobnych sprawach, podkreślono, że są to interpretacje w innych konkretnych sprawach i prawdopodobnie (z uwagi na rodzaj zapadłego rozstrzygnięcia) nie podlegały kontroli sądów administracyjnych, a linia orzecznicza sądów administracyjnych jest ugruntowana. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 14b § 5 pkt 1 O.p., uznano, że przyjęty przez Dyrektora IS sposób załatwienia sprawy w formie decyzji nie jest błędem. Sądy administracyjne nie kwestionują tej formy rozstrzygnięcia w tego rodzaju sprawach. Za niezasadny uznano również zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 oraz art. 210 § 4 O.p., gdyż zaskarżonej decyzji nie można poczynić zarzutu w przedmiocie jej uzasadnienia. 3. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego), zaskarżając ten wyrok w całości. Opierając skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., zarzucono naruszenie: (1) art. 52 pkt 1 lit. b/ u.p.d.o.f., poprzez błędną wykładnię; (2) art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, poprzez błędną wykładnię; (3) art. 2 Konstytucji RP, poprzez jego nieuwzględnienie i naruszenie zasad państwa prawa. Podnosząc powyższe zarzuty, wniesiono: (1) o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, (2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając skargę kasacyjną, podniesiono, że brak podstaw dla interpretowania pojęcia "publiczny" w szczególny sposób, odbiegający od znaczenia przypisywanego temu pojęciu w przepisach ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i w oparciu o definicję (powołaną przez WSA w Gorzowie Wlkp.) przyjętą w słowniku języka polskiego, w szczególności: (1) słownikowa definicja pojęcia "publiczny" nie dotyczy ani pojęcia "oferty publicznej", ani też jakichkolwiek cech "publiczności" mających zastosowanie w przepisach prawnych dotyczących publicznego obrotu papierami wartościowymi, (2) terminu "publiczny" wielokrotnie użyto w ustawie - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i przepisy tejże ustawy oraz kontekst, w jakim używa ona pojęcia "publiczny" powinny stanowić jedyną podstawę dla dokonywania wykładni prawnego znaczenia tego terminu, (3) ustawa - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi cechę "publiczności" odnosi do nakazu zapewnienia jawności dla wszystkich czynności obrotu papierami wartościowymi poddanego regulacjom ustawy, a nie do cechy dostępności tych papierów dla wszystkich i bez żadnych ograniczeń, (4) przyjęcie wykładni opartej na definicji językowej pojęcia "publiczny" prowadzić będzie do chybionego i błędnego wniosku, że nabycie akcji na podstawie oferty publicznej, mieć będzie miejsce również w każdym przypadku, gdy nabycie nastąpi od właściciela akcji (nie będącego emitentem), jeżeli tylko ogłosi on w prasie ofertę sprzedaży bez wskazywania potencjalnych nabywców, a następnie akcje te zostaną dopuszczone do obrotu publicznego. Powołano uchwałę składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2006 r. o sygn. II FPS 2/06, w której uznano, że do uzyskanego w 2004 r. dochodu z odpłatnego zbycia akcji, o których mowa w art. 52 pkt 1 lit. b/ u.p.d.o.f., w celu ich umorzenia, nie mają zastosowania przepisy tej ustawy, na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej, pod warunkiem, że są to akcje nabyte przed dniem 1 stycznia 2004 r. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, oznacza to, że jeżeli akcje sprzedane w 2004 r. przez skarżącego spełniały przesłanki określone w art. 19 ustawy zmieniającej w z związku z art. 52 pkt 1 lit. b/ u.p.do.f. (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2004 r.), to do opodatkowania dochodu osiągniętego z tego tytułu nie miały w ogóle zastosowania przepisy u.p.d.o.f. Dodano, że w świetle art. 19 ustawy zmieniającej dla zwolnienia od opodatkowania przedmiotowych akcji wystarczające jest stwierdzenie, że: (a) doszło do zbycia papierów wartościowych, (b) przedmiotem zbycia były papiery, o których mowa w art. 52 u.p.d.o.f. (w brzmieniu sprzed dnia 1 stycznia 2004 r.), tj. papiery wartościowe dopuszczone do publicznego obrotu papierami wartościowymi, nabyte na podstawie publicznej oferty lub na giełdzie papierów wartościowych, albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym, albo na podstawie zezwolenia udzielonego w trybie art. 92 lub 93 przepisów ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, (c) papiery wartościowe zostały nabyte przed dniem 1 stycznia 2004 r. Podkreślono, że dochód uzyskany ze sprzedaży tych papierów nie jest z mocy art. 19 ustawy zmieniającej wolny od podatku, ale że do jego opodatkowania w ogóle nie stosuje się przepisów u.p.d.o.f. Następnie powołano się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2007 r., sygn. III SA/Wa 3884/06, cytując jego obszerne fragmenty. Podzielając w całości stanowisko i argumentację zaprezentowaną w tymże wyroku, podniesiono, że również w niniejszej sprawie należy uznać, że jeżeli akcje P. S.A. nabyte przez skarżącego przed dniem 1 stycznia 2004 r. spełniały warunki określone w art. 4 pkt 8 w związku z art. 2 ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i w konsekwencji były dopuszczone do obrotu publicznego w rozumieniu tejże ustawy, to akcje te zostały nabyte na podstawie oferty publicznej w rozumieniu art. 52 pkt 1 lit. b/ u.p.d.o.f. (w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2004 r.), a tym samym są objęte hipotezą art. 19 ustawy zmieniającej. W ocenie skarżącego, przesłanka zwolnienia podatkowego określona w art. 52 pkt 1 lit. b/ u.p.d.o.f., tj. nabycie akcji na podstawie publicznej oferty, powinna być utożsamiona z powszechną, nielimitowaną dostępnością do informacji o warunkach oferty subskrypcji akcji spółki publicznej (w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi), a nie z nielimitowaną dostępnością nabywania takich akcji. Podstawowym wyróżnikiem cechy "publiczności" spółki publicznej jest bowiem jawny i nieograniczony dostęp do wszelkich informacji dotyczących takiej spółki (i odpowiadający temu nakaz publikowania takich informacji), a nie możliwość nieograniczonego dostępu do nabywania akcji takich spółek. Dodano, że dokonana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładnia prawa narusza podstawowe konstytucyjne zasady państwa prawa, którego immanentnymi składnikami - zgodnie z art. 2 Konstytucji RP - są m.in.: zasada zaufania obywateli do państwa prawa, nakaz określoności przepisów prawnych, zasada lojalności państwa wobec obywateli. Z powyższymi zasadami państwa prawa pozostaje w rażącej sprzeczności przyjęta w zaskarżonym wyroku wykładnia, według której dla celów doraźnego fiskalizmu można manipulować pojęciami "oferty publicznej" w sposób rażąco sprzeczny z istotą i celami przepisów ustawy - Prawo o obrocie papierami wartościowymi, a podatnika odwołującego się do tych przepisów, jako podstawy dla zwolnienia podatkowego, władza publiczna może dodatkowo pouczyć, że dla zrozumienia działania i celów ustawodawcy nie jest wystarczające zapoznanie się z przepisami odpowiedniej ustawy, ale należy też studiować słowniki i poradniki językowe. Takie działanie organów władzy publicznej, w tym dokonywanie wykładni prawa, z którego wynikać może niepewność co do stanu prawa i praw obywatelskich nie może być akceptowana w demokratycznym państwie prawa i pozostaje w sprzeczności z art. 2 Konstytucji RP. Podniesiono, że w identycznym stanie faktycznym wiele organów podatkowych wydało interpretacje podzielające w całości pogląd podatników. W ocenie skarżącego, dopuszczenie do sytuacji, w której jedno i to samo pojęcie interpretuje się w odmienny sposób na użytek odmiennych regulacji ustawowych, jest nie do pogodzenia z obowiązywaniem zasady państwa prawnego, gdyż z przepisów prawa wynika, że sam fakt dopuszczenia do publicznego obrotu akcji serii "J" Spółki P. S.A. przesądzał o publicznym trybie ich nabywania i dalszego zbywania. 4. W piśmie zatytułowanym "Odpowiedź na skargę kasacyjną" Dyrektor IS (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego) wniósł o: "oddalenie skargi" oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz pełnomocnika Dyrektora IS kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie, odnosząc się do zarzutów błędnej wykładni art. 52 pkt 1 lit. b/ u.p.d.o.f. oraz art. 19 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej, należy podkreślić, że naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia, to mylne rozumienie treści przepisu. Formułując zarzut błędnej wykładni, należy wskazać, na czym polegało niewłaściwe odczytanie przez sąd treści przepisu. W takiej sytuacji należy również wskazać, jak przepis ten powinien być rozumiany. Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie - formułując zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię - nie wskazano na czym polegała niewłaściwa ich wykładnia przez Sąd I instancji, ani też nie wskazano, jaka powinna być wykładnia prawidłowa. Stąd też, aby odczytać zarzuty błędnej wykładni, konieczne było poszukiwanie "właściwej" wykładni w.w. przepisów w rozumieniu wnoszącego skargę kasacyjną w uzasadnieniu tejże skargi. W przedmiotowej sprawie spór co do prawa jaki zaistniał dotyczy wykładni art. 52 pkt 1 lit. b/ u.p.d.o.f., a w szczególności zawartego w tym przepisie pojęcia "publicznej oferty". Przepis powyższy stanowił w istotnym dla sprawy zakresie, że zwalnia się od podatku dochodowego, dochody z odpłatnego zbycia papierów wartościowych, które są dopuszczone do publicznego obrotu papierami wartościowymi, nabytych na podstawie publicznej oferty lub na giełdzie papierów wartościowych, albo w regulowanym pozagiełdowym wtórnym obrocie publicznym, albo na podstawie zezwolenia udzielonego, w trybie art. 92 lub 93 ustawy – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Należy podkreślić, że przepis art. 2 ust. 1 ustawy – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi zawiera wyłącznie definicję "publicznego obrotu", którym jest proponowanie nabycia lub nabywanie emitowanych w serii papierów wartościowych przy wykorzystaniu środków masowego przekazu albo w inny sposób, jeżeli propozycja skierowana jest do więcej niż 300 osób albo do nieoznaczonego adresata. Co innego więc znaczy, w rozumieniu art. 52 ust. 1 lit. b/ u.p.d.o.f., zwrot normatywny "dopuszczenie do publicznego obrotu", a co innego "na podstawie publicznej oferty". Dopuszczenie do publicznego obrotu papierami wartościowymi przedmiotowych akcji nie uprawnia do zajęcia stanowiska, że akcje skarżącego zostały nabyte w drodze oferty publicznej. Natomiast definicja wyrażona w art. 4 pkt 8 ustawy – Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi, dotyczy jedynie pojęcia "pierwszej publicznej oferty". Brak legalnej definicji pojęcia "publiczna oferta" w ustawie podatkowej oraz w innych aktach normatywnych w pełni uzasadnia posłużenie się przy ustalaniu jego znaczenia dyrektywami wykładni językowej. Dyrektywy te uzasadniają zaś stwierdzenie, że publiczny charakter oferty ma miejsce wtedy, gdy oferta adresowana jest do wszystkich, a nie tylko do ograniczonego kręgu osób, jak w sprawie niniejszej - wyłącznie do pracowników oraz osób fizycznych członków władz spółek wchodzących w skład Grupy Kapitałowej P. S.A. W konsekwencji zatem za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 52 pkt 1 lit. b/ u.p.d.o.f. Wskazać również należy, że omawiana wyżej kwestia była już wielokrotnie rozstrzygana przez Naczelny Sąd Administracyjny. We wszystkich wydawanych w tych sprawach orzeczeniach przyjęto, że skierowanie oferty tylko do określonej grupy osób, wyklucza przyjęcie, że oferta ma charakter publiczny (por. wyroki NSA: z dnia 7 lipca 2004 r., sygn. FSK 259/04; z dnia 13 listopada 2007 r., sygn. II FSK 1286/06; z dnia 26 czerwca 2008 r., sygn. II FSK 627/07, II FSK 756/07, II FSK 917/07 i II FSK 1350/07; z dnia 4 września 2008 r., sygn. II FSK 784/07, niepubl.). Istotne jest również, że jakkolwiek w nieco innym stanie faktycznym i prawnym, niemniej dotychczasowa linia orzecznicza co do istoty zagadnienia znalazła potwierdzenie w wyroku siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 kwietnia 2008 r. o sygn. II FPS 6/07, niepubl. Zatem zwolnienie przedmiotowe, o którym stanowi art. 19 ustawy zmieniającej, w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania. Skarżący nabył akcje przed dniem 1 stycznia 2004 r., jednakże nabycie to nie nastąpiło na podstawie publicznej oferty, a tym samym nie zostały spełnione przesłanki do objęcia sprzedaży akcji zakresem regulacji art. 19 ustawy zmieniającej. Należy również zaznaczyć, że wyrok WSA w Warszawie o sygn. III SA/Wa 3884/06, na który powołano się w skardze kasacyjnej, był przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sprawie tej oznaczonej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sygnaturą II FSK 601/08 w dniu 11 czerwca 2008 r. wydano wyrok, w którym pomimo treści rozstrzygnięcia, de facto podzielony został wyżej zaprezentowany pogląd ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP, należy wskazać na błędne skonstruowanie tegoż zarzutu. Art. 174 P.p.s.a. wymienia podstawy kasacyjne, w oparciu o które można konstruować skargę kasacyjną. Należą do nich naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W omawianym zarzucie podniesiono jedynie, że zaskarżony wyrok narusza konstytucyjną zasadę państwa prawa, jednocześnie nie wskazując, na czym w istocie owo naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Stan ten uniemożliwia ocenę zasadności postanowionego zarzutu. Kierując się powyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a.