II OSK 1499/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska- Filipowicz (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Fronczyk Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 586/07 w sprawie ze skargi G. R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 maja 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 586/07 po rozpoznaniu skargi G. R. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] grudnia 2003 r. zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W. - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, że zaskarżona decyzja jest zgodna z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zostały spełnione inne warunki wymagane prawem. Po rozpoznaniu skargi G. R., w której podnosiła, że w kwestii decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania został naruszony art. 138 kpa, nieprawidłowo rozwiązano w projekcie budowlanym wjazd do garażu, jak też samą kwestię rozwiązania technicznego garażu, nie uwzględniono wymogu odległości obiektu od budynku mieszkalnego na działce skarżącej, wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej działki, wadliwie zaprojektowano powierzchnię obiektu w zakresie podziału na lokale mieszkalne i usługowe - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok z dnia 13 października 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 680/05 uchylając zaskarżoną decyzję. W wyniku skargi kasacyjnej inwestora wyrok ten został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 164/06, zaś sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji, przy czym motywem takiego rozstrzygnięcia był brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny podzielając zasadność skargi inwestora stwierdził, że trafne jest stanowisko skarżącego, iż "uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest lakoniczne i ogólnikowe", "nie określa przesłanek rozstrzygnięcia przy równoczesnym braku wskazań dla organu, co do kierunków dalszego postępowania", Sąd "w istocie nie ustosunkował się do żadnego z zarzutów podniesionych w skardze ograniczając się jedynie do ogólnej oceny, iż organ odwoławczy naruszył przepisy art. 7, 77 ( 1 i 80 kpa bez przytoczenia bliższej argumentacji oraz uzasadnienia takiej oceny". Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga G. R. nie jest zasadna. Sąd podkreślił, że stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", ocena prawna zawarta w przytoczonym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w sprawie wiążąca. Mając na uwadze związanie wytycznymi tego wyroku Sąd pierwszej instancji odniósł się do zarzutów skarżącej i uznał, że nie są one usprawiedliwione. Omawiając kolejno poszczególne zarzuty Sąd stwierdził, że nie został naruszony art. 138 kpa wydaniem zaskarżonej decyzji na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, która została poddana ocenie w postępowaniu odwoławczym. Prawidłowo ustalono w postępowaniu administracyjnym, że inwestor złożył oświadczenie o prawie do terenu na cele budowlane, nie są zasadne zarzuty dotyczące braku zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która dotyczy budynku mieszkalnego wielorodzinnego o zmiennej wysokości 3-4 kondygnacji podczas gdy projekt budowlany przewiduje 38 lokali i wysokość 4 kondygnacje, co spełnia wymagania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nieprawdziwy jest zarzut, iż projekt przewiduje funkcje mieszane /mieszkalno-usługowe/, przeznaczenie niektórych pomieszczeń jako powierzchni do wynajęcia nie oznacza jeszcze zaprojektowania pomieszczeń usługowych. Garaż został zaprojektowany zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, dotyczy to także zaprojektowania wjazdu do garażu od strony drogi publicznej. Natomiast od strony nieruchomości skarżącej przewidziano ciąg pieszo-jezdny, zgodnie z przepisami w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tymi przepisami przewidziano odległość spornego budynku od granic działki. Budynek spełnia wymagania dotyczące oświetlenia i nasłonecznienia, co wynika z przedstawionej przez inwestora analizy nasłonecznienia i zacienienia /linijki słońca/. Zgodnie z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy uwzględniono wskaźnik przewidzianej do zachowania powierzchni zieleni. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła G. R., reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości, przy czym jako podstawy skargi kasacyjnej wskazano: 1/ naruszenie art. 138 ( 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 135 ppsa, polegające na błędnych ustaleniach faktycznych skutkujących naruszeniem prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, które ma istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej i drugiej instancji. Jako podstawę skargi kasacyjnej podnosi się iż zaskarżeniu podlega "także uzasadnienie" wyroku w odniesieniu do przedstawionych opisowo "części". Uzasadnienie skargi kasacyjnej zawiera obszerny opis sprawy, przy czym w końcowym jego fragmencie przytacza się wyrok NSA z dnia 20 października 2006 r. sygn. akt I FSK 506/05 /LEX nr 187499/ dotyczący rozumienia art. 153 ppsa, który nie dozwala na formułowanie nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Należy podkreślić, że w związku z wprowadzeniem przymusu adwokacko-radcowskiego /art. 175 ( 1 ppsa/ istotne znaczenie ma prawidłowe sformułowanie podstaw skargi kasacyjnej, która powinna opierać się na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1 ppsa/, przy czym i orzecznictwo i doktryna są zgodne co do tego, iż w skardze kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis prawa materialnego, naruszony w ocenie wnoszącego tę skargę wywodząc, że sąd pierwszej instancji oparł swe rozstrzygnięcie na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu wskazanego przepisu; motywy tak podniesionego zarzutu mogą się znaleźć bezpośrednio po tym zarzucie, lub w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2 ppsa/, przy czym chodzi o przepisy proceduralne, według których prowadzone jest postępowanie sądowo-administracyjne, to jest przepisy ppsa oraz w ograniczonym zakresie przepisy kpc; wskazanie wyłącznie przepisów kpa nie odpowiada wymogom przewidzianym dla skargi kasacyjnej; warunkiem bezwzględnym jest też powiązanie zarzutu naruszenia prawa procesowego ze skutkiem w postaci jego wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania /art. 183 ppsa/. Oznacza to, że rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny nie zastępuje pełnomocnika strony w formułowaniu podstaw kasacji, chyba że występuje nieważność postępowania. W niniejszej sprawie brak jest w podstawach skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego sformułowanego w sposób odpowiadający wymogom art. 174 pkt 1 ppsa. Także powołanie się w tej skardze na art. 135 i 153 ppsa nie może być potraktowane jako odpowiadające stawianym w art. 174 pkt 2 ppsa profesjonalistom sporządzającym skargę kasacyjną warunkom. Z tych przyczyn należało uznać, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Ubocznie tylko należy zauważyć, że przytoczony w skardze kasacyjnej i to nie jako podstawa tej skargi przepis art. 135 ppsa stanowiący, iż sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia - w ogóle w niniejszej sprawie nie był stosowany. Przepis art. 153 ppsa natomiast, o którym wspomina się w końcowym fragmencie uzasadnienia skargi kasacyjnej, stanowiący, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, został przez Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosowany, bowiem motywem uchylenia przez NSA w wyniku skargi kasacyjnej poprzedniego wyroku tego Sądu była lakoniczność i ogólnikowość uzasadnienia, zaś uzasadnienie zaskarżonego obecnie wyroku odpowiada zarówno wskazaniom wyroku NSA jak i art. 141 ( 4 ppsa. Jako nieprawidłowość skargi kasacyjnej należy także odnotować takie jej sformułowanie, które może świadczyć o tym, że sporządzający ją profesjonalista nie dostrzega, iż uzasadnienie wyroku stanowi integralną część tego wyroku. Podnosi się bowiem, że zaskarżeniu podlega wyrok w całości, a następnie stwierdza, iż zaskarża się "także uzasadnienie" wyroku. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa.