II SA/Wa 40/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę Adw. B. T. wniósł w imieniu A. S. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji (dalej: KGP) z [...] października 2024 r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. (dalej: KWP) z [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Wnioskiem z [...] marca 2024 r. Komendant Miejski Policji w S. (dalej: KMP) wystąpił do KWP o zwolnienie skarżącego (wówczas referenta [...] Komisariatu Policji II w S. Komendy Miejskiej Policji w S.) ze służby, podnosząc, że przez okres niespełna 3 lat (od [...] kwietnia 2021 r.) skarżący przebywał na zwolnieniach lekarskich łącznie 357 dni, a każde ze zwolnień (trwających od 4 do 28 dni) przeplatane było krótkim ("z reguły kilku lub kilkunastodniowym") okresem pełnienia służby. KMP przedstawił zestawienie absencji skarżącego w 2023 r. - wynoszącej łącznie 179 dni, wynikającej z łącznie 14 zwolnień lekarskich - oraz wskazał, że od początku 2024 r. (tj. w okresie około dwóch miesięcy) skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim przez 28 dni. KMP zwrócił uwagę na negatywny wpływ nieobecności skarżącego na realizację zadań służbowych komórek organizacyjnych Policji, w których pełnił służbę, związany z dezorganizacją służby i utrudniający zachowanie jej ciągłości (m.in. wydłużenie czasu reakcji na zdarzenia i większe obciążenie innych policjantów obowiązkami służbowymi). KMP opisał okoliczności skierowania skarżącego na badanie przez komisję lekarską, w wyniku którego orzeczono ograniczoną zdolność Pana A. S. do służby. Zwrócił uwagę na powszechnie znany problemem kadrowy w Policji i wskazał, że długotrwały brak dyspozycyjności funkcjonariusza, ma negatywny wpływ na wykorzystanie zajmowanego przez niego etatu, podsumowując, iż "tego rodzaju stan nie może trwać w nieskończoność". Według KGP ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika, że skarżący 31 października 2023 r. został skierowany na badanie do P. Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w G. w celu ustalenia stanu zdrowia oraz zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby. Orzeczeniem nr [...] z [...] grudnia 2023 r. wymieniona komisja orzekła o kategorii zdolności skarżącego do służby, określając kategorię "B" - Zdolny do służby z ograniczeniem, zdolny do służby na ostatnio zajmowanym stanowisku. W uzasadnieniu orzeczenia widnieje zapis "Przeciwskazana służba w terenie" (karty nr [...] III części akt osobowych). Jak zauważył KGP, w okresie około trzech lat poprzedzających wniosek KMP skarżący był nieobecny w służbie: - w 2021 r. łącznie 51 dni (w tym 29 dni w związku z chorobą i 22 dni w związku z opieką nad dzieckiem lub członkiem rodziny); - w 2022 r. łącznie 153 dni (w tym 126 dni w związku z chorobą i 27 dni w związku z opieką nad dzieckiem lub członkiem rodziny); - w 2023 r. łącznie 177 dni (w tym 166 dni w związku z chorobą i 11 dni w związku z opieką nad dzieckiem lub członkiem rodziny); - w 2024 r. (do [...] marca 2024 r.) łącznie 28 dni (w tym 24 dni w związku z chorobą i 4 dni w związku z opieką nad dzieckiem lub członkiem rodziny). Następnie po [...] marca 2024 r. skarżący był nieobecny w służbie w związku z: - chorobą przez łącznie 26 dni (w okresach: [...] marca 2024 r. – [...] kwietnia 2024 r., [...] maja 2024 r. – [...] maja 2024 r., [...] lipca 2024 r. do dnia [...] lipca 2024 r.); - opieką nad dzieckiem lub członkiem rodziny przez łącznie 4 dni (w okresach: [...] marca 2024 r. – [...] marca 2024 r., [...] kwietnia 2024 r. – [...] maja 2024 r.). Na podstawie akt osobowych KGP ustalił, że skarżący (który został przyjęty do służby w Policji [...] listopada 2010 r.) pełnił służbę w Komendzie Miejskiej Policji w S.: - od [...] lutego 2012 r. do [...] czerwca 2014 r. na stanowisku policjanta Ogniwa [...] Referatu [...] Komisariatu Policji [...] w S., - od [...] czerwca 2014 r. do [...] października 2015 r. na stanowisku policjanta Ogniwa [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w S., - od [...] listopada 2015 r. do [...] grudnia 2016 r. na stanowisku policjanta Zespołu [...] Komisariatu Policji w K., - od [...] stycznia 2017 r. do [...] stycznia 2019 r. na stanowisku referenta Zespołu [...] Komisariatu Policji w K., - od [...] lutego 2019 r. do [...] maja 2020 r. na stanowisku referenta Ogniwa [...] Referatu [...] Komisariatu Policji [...] w S., - od [...] czerwca 2020 r. do [...] marca 2023 r. na stanowisku referenta Ogniwa [...] Wydziału [...] Komendy Miejskiej Policji w S. (w tym: w okresie od [...] czerwca 2022 r. do [...] listopada 2022 r. był delegowany z urzędu do czasowego pełnienia służby w Ogniwie [...] Referatu [...] Komisariatu Policji w U., w okresie od [...] grudnia 2022 r. do [...] lutego 2023 r. powierzono mu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku referenta Ogniwa [...] Referatu [...] Komisariatu Policji [...] w S., w okresie od [...] grudnia 2022 r. do [...] marca 2023 r. powierzono mu pełnienie obowiązków służbowych na stanowisku referenta Ogniwa [...] Referatu [...] Komisariatu Policji [...] w S.), - od [...] marca 2023 r. do dnia zwolnienia ze służby w Policji na stanowisku referenta Ogniwa [...] Referatu [...] Komisariatu Policji [...] w S.. Pismem z 25 marca 2024 r. poinformowano skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji (dalej: u.p.). Stronę postępowania pouczono o przysługujących uprawnieniach wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.), w tym o prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a także o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Poinformowano również o zgromadzeniu materiału dowodowego umożliwiającego wydanie decyzji. Odrębnym pismem z 25 marca 2024 r. wezwano skarżącego do wskazania zakładowej organizacji związkowej w terminie 3 dni od dnia doręczenia pisma. Następnie zwrócono się na wniosek skarżącego do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] o wydanie opinii. Uchwałą Prezydium nr [...] Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] z [...] kwietnia 2024 r. nie zgłoszono zastrzeżeń do decyzji zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p. Rozkazem personalnym z [...] lipca 2024 r., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 u.p., KWP zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] lipca 2024 r., nadając decyzji, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności. Wskutek wniesienia przez Pełnomocnika odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., rozkazem personalnym z [...] października KGP uchylił rozkaz personalny KWP w części dotyczącej daty zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, ustalając nową datę – [...] lipca 2024 r., a w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego KGP zastrzegł, że nie kwestionuje prawa skarżącego do korzystania ze zwolnień lekarskich (zgodnie z obowiązującymi przepisami), jak również nie kwestionuje decyzji lekarzy w powyższym zakresie, a badanie tych okoliczności w postępowaniu w przedmiocie zwolnienia ze służby byłoby działaniem nieuprawnionym, jednakże długotrwałe niepełnienie przez skarżącego służby spowodowane jego absencją, wynikającą ze zwolnień lekarskich znacząco wpływało na organizację służby w każdej z komórek organizacyjnych pionu [...], w któej ją pełnił w okresie ponad 3 lat poprzedzających zwolnienie ze służby w Policji. skarżący obowiązany był realizować zadania na poziomie odpowiadającym posiadanemu przygotowaniu i umiejętnościom, tymczasem w związku ze znaczną nieobecnością w służbie nie wykonywał żadnych czynności służbowych łącznie przez blisko rok. Według KGP stan faktyczny sprawy mający związek przede wszystkim z częstą absencją skarżącego w służbie, ale także ze stwierdzonym u niego ograniczeniem zdrowotnym uzasadnił potraktowanie zaistniałej sytuacji jako sprzecznej z ważnym interesem służby, a tym samym dającej podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p. W ocenie KGP skarżącemu z całą pewnością nie można przypisać cechy dyspozycyjności i gotowości do wykonywania ustawowych zadań Policji - dalsze oczekiwanie na ewentualne zakończenie obowiązywania ograniczenia w pełnieniu służby na jakimkolwiek stanowisku, przy jednoczesnym pobieraniu przez skarżącego uposażenia w pełnej wysokości jest całkowicie sprzeczne z dobrem służby i uzasadnia zwolnienie, gdyż nie jest wiadomym, czy i kiedy skarżący odzyska pełną zdolność do pełnienia służby. Istotne jest również to, że po zainicjowaniu postępowania w sprawie zwolnienia ze służby skarżący korzystał z kolejnych zwolnień lekarskich. Konkludując, KGP dodał, że nadanie decyzji o zwolnieniu ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadniała konieczność jak najszybszego rozwiązania stosunku służbowego z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem Policji. W skardze uzupełnionej pismem Pełnomocnika z 4 grudnia 2024 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, względnie o ich uchylenie, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił Organom naruszenie: 1) art. 6 k.p.a. wobec braku działania przez KWP na podstawie przepisów prawa, w szczególności w zakresie bezpodstawnie zastosowanego przez KWP rozszerzającego, połączonego z rażącą nadinterpretacją ze szkodą dla skarżącego zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5, art. 43 ust 3 i art. 45 ust 1 u.p. oraz art. 108 § 1 k.p.a.; 2) art. 7 kpa polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie oraz na nieuwzględnieniu słusznego interesu strony i obywateli przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy, w szczególności: a) nieprzeprowadzenie w sposób kompleksowy postępowania dowodowego, braku rozpoznania zgłoszonych wniosków strony, niewysłuchania osobistego strony, nie poparcia decyzji żadnym dokumentem medycznym, który dyskwalifikował by stronę do pełnienia służby w Policji, niewzięcia pod uwagę, iż ograniczenia wykonywania pracy przez skarżącego wskazane w dokumentach medycznych są ograniczeniami, które nie są na tyle znaczące i odbiegające od innych osób, które pełnią służbę w policji (również w tej samej jednostce co skarżący), a których ograniczenia zdrowotne i osobiste są znacznie większe niż skarżącego; b) braku podjęcia działań zmierzających do ewentualnego poparcia stanowiska KMP dot. twierdzeń KMP, iż zachowanie strony budzi "napięcia i konflikty", a także "obniża poziom motywacji i zaangażowania"; c) braku wzięcia pod uwagę, iż skarżący dążył do wykazania przełożonym, iż brak dyspozycyjności dotyczy głownie stanu psychicznego policjanta i związanych z tym dolegliwościami. Zasadność zmiany charakteru pracy potwierdza orzeczenie zamieszczone na k. 19 akt sprawy, które wskazuje jednoznacznie, iż skarżący nie powinien pracować w terenie. skarżący wielokrotnie przekazywał przełożonym, iż istnieje pilna konieczność zmiany środowiska pracy celem uniknięcia jego dalszych problemów zdrowotnych, co wskazuje na fakt, że brak jest możliwości stwierdzenia nieprzydatności do pełnienia służby, ponieważ również lekarze wskazywali na zasadność wniosków skarżącego; d) wydanie zaskarżonych pomimo faktu niezakończenia postępowania dot. orzeczenia komisji lekarskiej, z której orzeczeniem nie zgodził się KMP, a także braku rozpoznania raportu skarżącego dot. urlopu wychowawczego, na którym to urlopie brak jest możliwości wydania rozkazu personalnego, co wskazuje na fakt braku możliwości zastosowania przepisów 41 ust.2 pkt 5, art. 43 ust 3 i art. 45 ust 1 u.p. oraz art. 108 § 1 k.p.a., szczególnie że rozkaz został odebrany przez Pełnomocnika 22 lipca 2024 roku, a wejście w życie rozkazu nie może być szybsze, aniżeli powiadomienie o tym fakcie strony; e) stwierdzenie przez Organ, że postawa strony mogła rodzić konflikty i napięcia, a ponadto skutkować obniżeniem poziomu motywacji i zaangażowania w realizacji zadań innych funkcjonariuszy, gdzie brak jest w materiale dowodowym jakichkolwiek podstaw do takich twierdzeń, które jednoznacznie wskazują jednak, iż to Organ stronniczo podejmował decyzję w niniejszej sprawie, zakładając hipotetyczne sytuacje, które nie mają poparcia w materiale dowodowym; 3) art. 8 k.p.a. poprzez nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników, a także nie kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania i zastosowanie w związku z tym art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust 1 u.p., a także art. 108 § 1 k.p.a., podczas gdy brak było podstaw do ich zastosowania, a organ, nie uwzględniwszy zasady bezstronności, uznał i nadinterpretował twierdzenia KMP, a co więcej całkowicie pominął wszelkie okoliczności przemawiające na korzyść skarżącego, a także poddał dyskryminacji stronę, gdyż zastosował ww. przepisy, nie zważając na to, iż pełniący służbę w jednostce macierzystej skarżącego funkcjonariusze pełnią ją, pomimo znacznie większych ograniczeń zdrowotnych i osobistych; 4) art. 9 i art. 77 § 2 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące informowanie skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony, w szczególności brak powiadomienia skarżącego w zakresie odmownego rozpoznania przez Organ wniosków dowodowych strony (organ powinien wydać w tym zakresie oddzielne postanowienie na co wskazuje wprost art. 77 § 2 k.p.a.), a następnie uniemożliwienie stronie zareagowania na stanowisko organu poprzez zapoznanie się z aktami i odniesienie do przedłożonych przez KMP pism i dowodów; 5) art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów, materiałów oraz zajęcia stanowiska Organu w przedmiocie zgłoszonych żądań skarżącego; 6) art. 15 i art. 108 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie przez Organ zasady dwuinstancyjności postępowania na skutek błędnego zastosowania art. 108 § 1 k.p.a., gdy stan faktyczny niniejszej sprawy jednoznacznie wskazuje, iż brak jest możliwości jego zastosowania w sytuacji, w której skarżący po powrocie do zdrowia bardzo dobrze wykonywał nałożone na niego obowiązki przełożonych w ponadnormatywnym wymiarze czasowym uzasadnianym przez nich brakami kadrowymi w jednostce; 7) art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p. poprzez jego zastosowanie, gdy w niniejszym stanie faktycznym nie może mieć on zastosowania, albowiem brak jest ważnego interesu uzasadniającego zwolnienie skarżącego ze służby w Policji; 8) art. 86 k.p.a. poprzez nieprzesłuchanie skarżącego w sytuacji, w której pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. stan zdrowia strony, jego dyspozycyjność, nastawienie do służby, które jednak zostały zakwestionowane przez Organ, podczas gdy brak w materiale dowodowym zebranym w sprawie było jakiekolwiek dokumentu medycznego czy innego dowodu mogącego stanowić podstawę do ferowania tego typu wniosków, zaś zeznania skarżącego co do powyższych kwestii przyczyniłyby się do uzyskania kompletnego materiału dowodowego umożliwiającego poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych, zmierzających do właściwego rozpoznania sprawy. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1-2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się zatem do dokonania oceny, czy organ administracji publicznej nie naruszył norm prawa materialnego, postępowania lub ustrojowych. Jednocześnie na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniana według powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu organy obu instancji w prawidłowy sposób zastosowały właściwy przepis prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p., zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Przepisy u.p. nie definiują wprost pojęcia interesu służby; przy odczytywaniu jego treści należy zatem sięgnąć do przepisów regulujących cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji. Jak wyjaśnił WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 9 grudnia 2022 r. (sygn. akt II SA/Wa 1591/22), zgodnie z art. 1 ust. 1 u.p. Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji w myśl ust. 2 art. 1 u.p. należy w szczególności ochrona mienia oraz życia i zdrowia ludzi, a także zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie sprawców czynów zabronionych. Realizacja tak ważnych zadań niewątpliwie wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz zdolne fizycznie i psychicznie do służby w formacjach mundurowych - składają bowiem ślubowanie, w którym zobowiązują się m.in. do należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępują (por. art. 27 ust. 1 u.p.). Funkcjonariusze winni mieć zatem świadomość tego, że pełnienie funkcji publicznej łączy się nie tylko z przywilejami, ale i z pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych, przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby, jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. W orzecznictwie sądów administracyjnych za okoliczność uzasadniającą zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji uznaje się jego długotrwałą absencję z uwagi na zwolnienie lekarskie, urlop wychowawczy lub inną formę usprawiedliwionej nieobecności w pracy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego [dalej: NSA] z 4 grudnia 2024 r. sygn. akt III OSK 1753/24, z 23 listopada 2022 r. sygn. akt III OSK 4932/21 i z 24 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 1969/12). Jak podkreśla się w judykaturze, brak gotowości policjanta do wykonywania obowiązków służbowych - niezależnie od jej przyczyny - obiektywnie godzi w interes Policji, ponieważ negatywnie wpływa na organizację pracy, zmuszając przełożonych do obarczania pozostałych funkcjonariuszy, zdaniami nieobecnego co w konsekwencji obniża zdolność formacji do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego (podobnie NSA w wyroku z 15 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1033/12). Ponadto z językowej oraz systemowej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p. wynika, że decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji jest podejmowana w ramach uznania administracyjnego, na co wskazuje użycie przez prawodawcę modalnego zwrotu "można zwolnić" - w przeciwieństwie do zastosowanego w ust. 1 samodzielnego orzeczenia w trybie oznajmującym "zwalnia się". W judykaturze dominuje podzielany przez Sąd w niniejszym składzie pogląd, zgodnie z którym kontrola przez sądy administracyjne legalności aktów podjętych w ramach uznania administracyjnego nie obejmuje oceny ich celowości, lecz polega na stwierdzeniu, czy organ nie naruszył przepisów postępowania, w szczególności dotyczących ustalenia stanu faktycznego, a także czy nie załatwił sprawy arbitralnie, w szczególności czy adekwatnie zastosował daną instytucję prawną oraz czy dokonał prawnie dopuszczalnego wyboru rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 29 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 687/23). Jak bezspornie wynika z akt sprawy, od początku 2022 r. liczba dni nieobecności skarżącego w pracy zaczęła znacząco rosnąć: dla porównania, w 2021 r. wymiar absencji skarżącego wyniósł 51 dni, a w 2022 r. - już 153 dni i w 2023 r. - 177 dni; w okresie od [...] marca 2021 r. do [...] maja 2025 r. skarżący nie wykonywał obowiązków służbowych przez łącznie 436 dni. Organy prawidłowo zatem ustaliły stan faktyczny sprawy i dokonały poprawnej subsumpcji normy wynikającej z art. 41 ust. 2 pkt 5 u.p., a także wyczerpująco uzasadniły związek długotrwałej absencji skarżącego w pracy z naruszeniem interesu formacji. W ocenie Sądu zarówno KWP, jak i KGP nie naruszyły także przepisów postępowania, bowiem umożliwiły skarżącemu i jego pełnomocnikowi wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego i wskazanie organizacji związkowej celem zaopiniowania decyzji. Warto zauważyć, że jakkolwiek organ administracji publicznej jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, to przedmiotem dowodu są okoliczności mogące się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie wszystkie okoliczności sprawy. Końcowo należy przypomnieć, że hipoteza art. 108 § 1 k.p.a. uzależnia nadanie decyzji administracyjnej rygoru natychmiastowej wykonalności od zaistnienia m.in. interesu społecznego w zastosowaniu tego przepisu. Zdaniem Sądu niewykonanie rozkazu personalnego skutkujące pozostawaniem w służbie policjanta, który nie jest w stanie pozostawać do dyspozycji przełożonych, godzi w interes Policji, a tym samym w interes społeczny, stąd też organy obu instancji zasadnie nadały wydanym rozkazom rygor natychmiastowej wykonalności. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.