III SA/Łd 446/06

Dnia 26 września 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant Asystent sędziego Beata Czyżewska Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. przy udziale - sprawy ze skargi C.P. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] nr [...] w części dotyczącej godzin nadliczbowych i pracy wykonywanej w porze nocnej w przedmiocie przyznania świadczeń pieniężnych w związku ze zwolnieniem ze służby oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w P., w związku ze zwolnieniem ze służby w Służbie Więziennej, przyznał C.P. świadczenia pieniężne: odprawę, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, nagrodę roczną przysługującą w 2004 roku oraz ekwiwalent pieniężny za przepracowane godziny nadliczbowe. Ponadto Dyrektor Aresztu Śledczego w P. orzekł o wypłacie przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby świadczenia pieniężnego w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu pobieranemu na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wraz z dodatkami o charakterze stałym. C.P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji kwestionując ją w zakresie ustaleń dotyczących godzin nadliczbowych stanowiących podstawę obliczenia ekwiwalentu pieniężnego za ich przepracowanie. Jednocześnie strona wniosła o wypłacenie dodatku za pracę wykonywaną w godzinach nocnych. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. C.P. wniósł skargę na powyższą decyzję. Skarga została zarejestrowana pod sygnaturą III SA/Łd 68/05. Wyrokiem z dnia 31 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skargę oddalił. Od powyższego wyroku skarżący wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 766/05 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...] i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Aresztu Śledczego w P. z dnia [...]. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że art. 241 ust. 6 Konstytucji stanowi, iż w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie Konstytucji, Rada Ministrów miała ustalić, które z uchwał Rady Ministrów oraz zarządzeń ministrów lub innych organów administracji rządowej, podjęte lub wydane przed wejściem w życie Konstytucji wymagają stosownie do art. 87 ust. 1 i art. 92 Konstytucji zastąpienia ich przez rozporządzenia i zobowiązana została do przedstawienia projektu Sejmowi. W terminie do dnia 17 października 1999 r. Rada Ministrów nie ustaliła, które zarządzenia ministrów wymagają zastąpienia przez rozporządzenia. Ani Konstytucja, ani inny przepis prawny nie określiły, że wydane zarządzenia straciły moc prawną po upływie 2 lat od wejścia w życie Konstytucji. Stosownie jednak do art. 93 ust. 2 Konstytucji, nie mogą one stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów, gdyż źródłami powszechnie obowiązującego prawa są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (art. 87 ust. l Konstytucji) - por. wyrok NSA z 20 lipca 2001 r., I SA 415/00. W tym stanie prawnym zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997 roku w sprawie zasad ustalania rozkładu czasu służby funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. Urz. Min. Spr. z 1997 r. Nr 4, poz. 39), stanowiące podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, stało się aktem normatywnym wewnętrznym i nie mogło stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA w Łodzi naruszył przepisy prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię - art. 32 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, gdyż uznał, że organy administracji orzekające w sprawie władne były dokonać ustaleń dotyczących wynagrodzenia funkcjonariusza za pracę w godzinach nadliczbowych w oparciu o zarządzenie, które nie mogło stanowić podstawy do przyjęcia jak należy rozumieć unormowanie zawarte w art. 32 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, że "czas służby funkcjonariusza jest określony wymiarem jego obowiązków, z uwzględnieniem prawa do wypoczynku". Decyzją z dnia [...] Dyrektor Aresztu Śledczego w P. przyznał C.P. (pkt 1 decyzji) świadczenia pieniężne w postaci odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, nagrody rocznej przysługującej w 2004 roku oraz przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby świadczenia pieniężnego w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu pobieranemu na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym wraz z dodatkami o charakterze stałym. W punkcie drugim decyzji organ I instancji orzekł o umorzeniu postępowania w części dotyczącej wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za przepracowane godziny nadliczbowe. W uzasadnieniu decyzji wskazano podstawę prawną oraz sposób obliczenia świadczeń, o których mowa w punkcie 1 decyzji. Rozpoznając sprawę w zakresie wypłaty świadczenia za nadgodziny dla funkcjonariusza organ uznał, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie godzin nadliczbowych i uprawnień do dodatkowego wynagrodzenia z tego tytułu. Organ wskazał nadto, że przewidziany w w/w ustawie system środków prawnych wyklucza zastosowanie w tym zakresie formy decyzji administracyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę, organ na podstawie art. 105 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie. W odwołaniu od powyższej decyzji C.P. wniósł o jej zmianę i przyznanie kwoty 1.288,00 złotych tytułem dodatku za pracę wykonywaną w porze nocnej i kwoty 9.546,66 złotych tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że ustawa z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej nie zawiera w swej treści przepisu wykluczającego expressis verbis stosowanie przepisów kodeksu pracy. Tym samym Dyrektor Aresztu Śledczego w P. w sposób zupełnie nieuprawniony w żaden sposób nie ustosunkował się do żądania skarżącego w zakresie dodatku za pracę wykonywaną w godzinach nocnych. Skoro bowiem przepisy pragmatyki służbowej dotyczącej skarżącego nie wykluczają zastosowania przepisów Kodeksu pracy, to w takiej sytuacji winien mieć zastosowanie przepis art. 5 tegoż Kodeksu stanowiący, że jeżeli stosunek pracy określonej kategorii pracowników regulują przepisy szczególne, przepisy kodeksu stosuje się w zakresie nieuregulowanym tymi przepisami. Skarżący podniósł, że dotyczy to także przepisów o dodatkach do wynagrodzenia za pracę wykonywaną w porze nocnej - art. 151 1 § 1 pkt 1 lit. a Kodeksu pracy. Zdaniem skarżącego, decyzja jest także niezgodna z prawem w części dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu w ramach art. 110 ust. 1 pkt 1 odprawy związanej ze zwolnieniem ze służby, w zakresie nie uwzględniającym przepracowanych godzin nadliczbowych oraz naliczenia i wypłacenia dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, skutkującą umorzeniem postępowania w tej części. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wynagrodzenia za przepracowane godziny nadliczbowe skarżącego zawierała wcześniejsza decyzja Dyrektora Aresztu Śledczego w P. z dnia [...]. W ocenie skarżącego, gdyby nawet uznać, że w tej sprawie postępowanie stało się bezprzedmiotowe, to poza umorzeniem postępowania organ powinien przekazać wniosek w tej części właściwemu organowi. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że analiza przepisów ustawy o Służbie Więziennej prowadzi do wniosku, iż żaden z jej przepisów nie daje funkcjonariuszowi uprawnienia do wypłaty wynagrodzenia za przepracowane godziny nadliczbowe. W odpowiedzi na zarzut skarżącego, że w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy Kodeksu pracy, organ odwoławczy powołał się na orzecznictwo NSA, w którym wielokrotnie prezentowano stanowisko, że funkcjonariusz służb mundurowych nie jest pracownikiem w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy lecz jest funkcjonariuszem państwowym wykonującym służbę na podstawie stosunku administracyjno – prawnego. Nie ma zatem zastosowania ogólna reguła wynikająca z art. 5 Kodeksu pracy. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie C.P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie kwoty 1.288,00 złotych tytułem dodatku za pracę wykonywaną w porze nocnej i kwoty 9.546,66 złotych tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego – art. 6, art. 7, art. 10 i art. 77 k.p.a. oraz brak odniesienia się do wszystkich jego żądań. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że podczas toczącego się postępowania nie ustalono, czy i ile godzin skarżący przepracował nadliczbowo, a także brak jest w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia w zakresie dodatku za służbę pełnioną w godzinach nocnych. Ponadto skarżący zarzucił, że nie zapewniono mu możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 4 kwietnia 2007 roku, z uwagi na nieobecność skarżącego i brak jednoznacznego stanowiska co do kwestii rozpoznania sprawy pod jego nieobecność, Sąd zobowiązał skarżącego do udzielenia informacji dlaczego w odwołaniu kwestionuje pkt 1a decyzji organu I instancji, dotyczący odprawy i jaki wpływ na kwotę przyznaną w pkt 1a ma żądanie wypłacenia dodatku za pracę wykonywaną w porze nocnej. W piśmie z dnia 2 maja 2007 roku stanowiącym odpowiedź na wezwanie Sądu, skarżący poinformował, że nie zgadza się z całą decyzją organu I instancji tj. pkt 1 a i 2 a. Wskazał, iż domaga się wypłaty dodatku za przepracowane godziny w porze nocnej w kwocie 1.288 zł i za naliczone godziny nadliczbowe w wysokości 2.494,90 zł , łącznie kwoty 3.782,98 zł. W decyzji z dnia [...] organ stwierdza natomiast, iż wypłacił kwotę 24.083,60 zł, co jest nieprawdą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpatrując skargę, w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jej uchylenia. Stosownie bowiem do treści art. 153 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten w związku z art. 190 powołanej ustawy, stosowany jest odpowiednio w sytuacji, gdy uwzględniając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu. Oznacza to, iż dokonując badania zasadności wniesionej skargi, wojewódzki sąd administracyjny związany jest ustaleniami poczynionymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w przedmiocie naruszenia prawa i wynikającymi z niej wnioskami co do dalszego postępowania. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2006 roku, sygn. akt I OSK 766/05, jaki zapadł w sprawie ze skargi C.P. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie świadczeń pieniężnych w związku ze zwolnieniem ze służby (sygn. akt III SA/Łd 68/05), za uzasadniony uznano zarzut naruszenia poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 5. art. 76 i art. 151 1 § 1 pkt 1 lit. a Kodeksu pracy, art. 32ust. 1 i 2, art. 111 ustawy o Służbie Więziennej oraz art. 87 ust.1, art. 92, art. 93 i art. 241 ust. 6 Konstytucji RP. Wskazując, że art. 241 ust. 6 Konstytucji stanowi, iż w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie Konstytucji, Rada Ministrów miała ustalić, które z uchwał Rady Ministrów oraz zarządzeń ministrów lub innych organów administracji rządowej, podjęte lub wydane przed wejściem w życie Konstytucji wymagają stosownie do art. 87 ust. 1 i art. 92 Konstytucji zastąpienia ich przez rozporządzenia i zobowiązana została do przedstawienia projektu Sejmowi. W terminie do dnia 17 października 1999 roku Rada Ministrów nie ustaliła, które zarządzenia ministrów wymagają zastąpienia przez rozporządzenia. Ani bowiem Konstytucja, ani inny przepis prawny nie określiły, że wydane zarządzenia straciły moc prawną po upływie 2 lat od wejścia w życie Konstytucji. Stosownie zatem do art. 93 ust. 2 Konstytucji, nie mogą one stanowić podstawy decyzji wobec obywateli, osób prawnych oraz innych podmiotów, gdyż źródłami powszechnie obowiązującego prawa są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia (art. 87 ust. l Konstytucji) - por. wyrok NSA z 20 lipca 2001 r., I SA 415/00. Zatem, zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 września 1997 roku w sprawie zasad ustalania rozkładu czasu służby funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. Urz. Min. Spr. z 1997 r. Nr 4, poz. 39), stanowiące podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, stało się aktem normatywnym wewnętrznym i stosownie do treści cytowanego powyżej art. 93 ust. 2 Konstytucji RP nie mogło stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej. Przedstawione stwierdzenia zamieszczone w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczyły zatem w istocie kierunek działania organów administracji publicznej orzekających ponownie w niniejszej sprawie, zaś ocena tutejszego Sądu sprowadzała się jedynie do zbadania, czy organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie zastosowały się do zaleceń i wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. W przedstawionym stanie faktycznym bezspornym jest, iż skarżący był funkcjonariuszem Służby Więziennej, a zatem do jego sytuacji prawnej, a w szczególności uprawnień do różnego rodzaju świadczeń pieniężnych zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 roku o Służbie Więziennej, które nie stanowią podstawy do przyznania funkcjonariuszowi Służby Więziennej uprawnienia do wypłaty wynagrodzenia za przepracowane godziny nadliczbowe. Brak zatem podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie godzin nadliczbowych i uprawnień do dodatkowego wynagrodzenia z tego tytułu spowodował, że organ I instancji orzekając ponownie we wskazanym zakresie postąpił prawidłowo - umarzając na podstawie art. 105 k.p.a. postępowanie w części dotyczącej ekwiwalentu pieniężnego za przepracowane godziny nadliczbowe. Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego, który twierdzi, że w sprawie winny mieć zastosowanie przepisy Kodeksu pracy należy wskazać, iż są one nieuzasadnione. Odwołując się bowiem do utrwalonego już orzecznictwa sądów administracyjnych i Sądu Najwyższego podnieść należy, że funkcjonariusz służb mundurowych nie jest pracownikiem w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy, lecz funkcjonariuszem państwowym wykonującym służbę na podstawie stosunku administracyjno-prawnego (por. uchwała SN z dnia 18 grudnia 1992 roku, sygn. akt III AZP 27/92, OSNC 1993/9/141, wyrok SN z dnia 5 września 1991, sygn. akt I PRN 39/91 OSA 1992/10/3 i postanowienie SN z dnia 17 stycznia 1997 roku, sygn. akt I PKN 66/96, OSNP 1997/20/401). Funkcjonariusz nie jest więc pracownikiem w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy i nie ma wobec niego zastosowania zasada subsydiarnego stosowania przepisów Kodeksu pracy zawarta w art. 5 tegoż Kodeksu. Administracyjno–prawny charakter stosunku służbowego przesądza, że stosowanie do niego innych przepisów możliwe jest tylko i wyłącznie w zakresie wyraźnie wynikającym z ustawy o Służbie Więziennej. Do stosunku służbowego funkcjonariuszy Służby Więziennej możliwość stosowania innych przepisów istnieje zatem tylko w zakresie wyraźnie wynikającym z ustawy. Nie ma więc zastosowania reguła ogólna wyrażona w art. 5 Kodeksu pracy, w myśl której, jeżeli stosunek pracy określonej kategorii pracowników regulują przepisy szczególne, przepisy Kodeksu pracy stosuje się w zakresie nie uregulowanym tymi przepisami. Stosunek służbowy nie jest bowiem stosunkiem pracy w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy, lecz stosunkiem administracyjno -prawnym. Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, iż dla oceny praw i obowiązków funkcjonariusza Służby Więziennej, jak słusznie przyjęły organy orzekające w niniejszej sprawie właściwe będą wyłącznie przepisy ustawy o Służbie Więziennej i akty wykonawcze do tej ustawy. Analiza zaś przepisów ustawy o Służbie Więziennej uprawnia do wniosku, że ustawa w sposób kompletny uregulowała status prawny funkcjonariusza nie tylko z tego powodu, że przewidziała w sposób wyczerpujący wszystkie instytucje prawne służące realizacji praw i obowiązków funkcjonariuszy Służby Więziennej ale także wskutek tego, że nie zawiera zastrzeżenia, iż w sprawach nieuregulowanych mają zastosowanie przepisy Kodeksu pracy, natomiast w przypadkach, w których posłużenie się inną regulacją było konieczne w sposób jednoznaczny odesłano do wskazanych regulacji (art. 77, art. 123 ustawy o Służbie Więziennej). Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu skarżącego dotyczącego pracy w godzinach nocnych stwierdzić należy, iż zarzut ten jest także nieuzasadniony. Organ I instancji nie rozstrzygał w przedmiocie pracy skarżącego w godzinach nocnych z tego powodu, iż skarżący takiego wniosku nie składał przed organem I instancji. W pkt. 1 decyzji organ I instancji orzekł o odprawie ( pkt a ), ekwiwalencie pieniężnym za niewykorzystany urlop ( pkt b ), nagrodzie rocznej ( pkt c ) i świadczeniu pieniężnym ( pkt d ). W pkt. 2 decyzji umorzono postępowanie w części dotyczącej wypłaty ekwiwalentu za przepracowane godziny nadliczbowe. W odwołaniu C.P. zaskarżył decyzję organu I instancji w pkt 1 a i 2. Punkt 1 a dotyczył odprawy, a pkt 2 godzin nadliczbowych. Żaden z tych punktów nie dotyczył rozstrzygnięcia o pracy skarżącego w godzinach nocnych. Podczas postępowania sądowego skarżący w piśmie z dnia 2 maja 2007 r na wezwanie Sądu wyjaśnił, iż kwestionuje pkt 1 a i 2 a tej decyzji. Punktu 2a decyzja ta nie zawierała. Przyjąć zatem należy, iż zarzut skarżącego dotyczący ekwiwalentu za pracę w godzinach nocnych zawarty w odwołaniu od decyzji organu I instancji był w rzeczywistości wnioskiem o wypłacenie tego ekwiwalentu. Wniosek ten nie mógł być rozpatrzony przez organ odwoławczy, gdyż nie był przedmiotem tego postępowania. Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne . Wniosek ten zatem powinien najpierw rozpatrzyć organ I instancji, do którego powinien być przesłany przez organ odwoławczy. Nie stanowi rozstrzygnięcia organu ustosunkowanie się do tej kwestii w odpowiedzi na skargę. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja, a tym samym poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie narusza przepisów prawa, a przytoczona argumentacja organu odwoławczego w pełni zasługuje na uwzględnienie. Podnoszone w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.