VI SA/Wa 1089/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2007 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej A. S.A. z siedzibą w P. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A.S.A. z siedzibą w P., zwana dalej stroną lub skarżącą/skarżąca spółka, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dróg Miejskich w [...] (ZDM) z dnia [...] lutego 2007 r., odmawiającą wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. W. w rej. R. J. P., w celu usytuowania w nim obiektu reklamowego. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Strona pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. skierowała do Zarządu Dróg Miejskich w [...] wniosek o zmianę decyzji nr [...] oraz o przedłużenie decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r., w części dot. powierzchni reklamowej, tj. od dnia 1 października 2006 r. wydanie decyzji na jednostronny nośnik reklamowy o łącznej powierzchni 8,97 m2. ZDM rozpoznając ww. żądanie strony potraktował ów wniosek jako prośbę o wydanie kolejnej decyzji w oparciu o art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych zezwalającej na zajęcie ww. pasa drogowego, w wyniku czego w imieniu Prezydenta W. dnia [...] lutego 2007 r. decyzją nr [...] odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia, czyniąc to na podstawie art. 19 ust. 5 i art. 39 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.), cytowana dalej jako u.d.p. W uzasadnieniu organ podał, iż przepis art. 39 u.d.p. zabrania dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabronione jest lokalizowanie obiektów budowlanych, umieszczanie urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Z powyższego wynika zatem jednoznacznie, że co do zasady ustawodawca w celu ochrony pasa drogowego i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego wykluczył możliwość lokalizowania w nim ww. urządzeń i obiektów. Wyjątkową sytuacją, jak wskazał organ jest więc wydanie zezwolenia za zajęcie takowego pasa drogowego, przy czym zezwolenie to musi być szczególnie uzasadnione i przyznawane w konkretnej sprawie, na podstawie danego stanu faktycznego i prawnego. Wobec powyższego oraz na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ podniósł, że zgodnie z: wynikami badań natężenia ruchu w porannym szczycie, opinią w sprawie zagrożeń kierujących pojazdami wynikających z umieszczenia reklam w pasach dróg w [...]. W., szczegółowym planem sytuacyjnym oraz charakterystyką i wymiarami reklamy, a także z powszechnie znanym dopuszczalnym limitem prędkości na przedmiotowym odcinku drogi nie mógł orzec zgodnie z żądaniem strony. Jak podano dotychczasowa reklama usytuowana była w miejscu o dużym natężeniu ruchu (w porannym szczycie wynosi on 2734 pojazdy na godzinę), gdzie limit prędkości wynosi 50 km/h i w przypadku konieczności zatrzymania pojazdu w czasie kiedy oko kierowcy "spoczywa" na reklamie, droga potrzebna do zatrzymania wynosi od 33,7 m do 51,7 m. W konsekwencji w ocenie organu zebrany w sprawie materiał dowodowy dowiódł, że wnioskowana lokalizacja będzie powodować poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i życia uczestników ruchu drogowego, co wypełnia przesłankę odmowną. W odwołaniu strona zaskarżyła ww. decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie: ▪ art. 38 ust. 1 u.d.p. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, ▪ art. 39 ust. 3 u.d.p. poprzez jego niewłaściwą interpretację i zastosowanie, ▪ art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji mimo wygaśnięcia mandatu Prezydenta [...] W., ▪ art. 10 k.p.a. poprzez wydanie ww. rozstrzygnięcia bez umożliwienia stronie przed jego wydaniem zajęcia stanowiska, co do zebranych materiałów i dowodów zgromadzonych w sprawie przez organ I instancji, ▪ art. 7, 77, 81 k.p.a. poprzez uwzględnienie przy rozpoznaniu sprawy jedynie tych dowodów, które były niekorzystne dla strony, z jednoczesnym pominięciem dowodów pozostałych, ▪ art. 43 ust. 2 w zw. z art. 38 ust. 3 u.d.p., ▪ art. 79 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie, ▪ art. 84 k.p.a. poprzez przyjęcie do akt sprawy opinii, która nie została sporządzona przez biegłego powołanego w trybie przewidzianym w k.p.a., ▪ art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie przedmiotowej decyzji. Uzasadniając powyższe strona podniosła m.in., że do akt niniejszej sprawy ZDM dołączył istotne dla rozstrzygnięcia dowody (na nich oparł swoją decyzję) w postaci opinii mgr inż. L. K. oraz wykazu natężenia ruchu kołowego, już po dacie zapoznania się przez stronę z dowodami zebranymi w sprawie, czym ograniczył prawo wnioskodawcy (wynikające z zasad ogólnych k.p.a.), tj. prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego, w tym do zapoznania się z aktami sprawy i wyrażenia wobec ich zawartości stanowiska przed wydaniem rozstrzygnięcia. Jak wskazano w odwołaniu ww. opinia nie została podpisana przez jej autora, co tym samym w ocenie strony stanowi o braku wartości dowodowej tego dokumentu. Strona zarzuciła organowi również to, że ten podejmując i uzasadniając swoją decyzję nie wyjaśnił, w jakim zakresie stan faktyczny sprawy uległ zmianie na tyle, ażeby skutkowało to odmową dalszego funkcjonowania ww. nośnika na wskazanym terenie. W wyniku rozpoznania powyższych zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji i uznało, że czynności dokonane przez ZDM zostały wykonane prawidłowo i bez uchybień, mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Przywołując zaś przepis art. 39 ust. 3 u.d.p. Kolegium stwierdziło, iż z akt sprawy nie wynika, aby w przedmiotowej sytuacji zachodził "szczególnie uzasadniony przypadek", będący warunkiem sine qua non udzielenia wnioskowanego zezwolenia, zatem przy braku ww. nie można było jego wydać. We wniesionej do sądu administracyjnego skardze skarżąca spółka domagając się uchylenia ww. decyzji obu instancji, zarzuciła im naruszenie przepisów: art. 38 ust. 1 i art. 39 ust. 3 u.d.p., art. 7, 77 i 81 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. Strona podniosła, że w niniejszej sprawie zastosowanie winien znaleźć art. 38 ust. 1 u.d.p., a nie art. 39 ust. 3 u.d.p. Jej zdaniem w sytuacji gdy skarżąca chce dalej posiadać w pasie drogowym nośnik reklamy, to organy powinny brać pod uwagę warunki sformułowane w art. 38 ust. 1 cyt. ustawy, albowiem nie chodziło o ulokowanie całkiem nowego obiektu, a tylko wtedy miałby zastosowanie art. 39 ust. 3 ustawy. Jednocześnie skarżąca zwróciła uwagę na to, że wydając decyzję w sprawie zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym nowego nośnika reklamowego w trybie art. 39 ust. 3 ustawy zarządca drogi winien zbadać, czy ma do czynienia ze "szczególnie uzasadnionym przypadkiem". Gdy raz zostanie to przez zarządcę drogi ustalone, to przy ponownej decyzji w sprawie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego – zdaniem skarżącej - strona korzysta z pewnego rodzaju praw nabytych, a zarządca drogi rozpatruje tylko przesłanki określone w art. 38 ust. 1 ustawy, a więc gdy chodzi o nośnik reklamowy w pasie drogowym, to czy nośnik ten powoduje zagrożenie i utrudnienie ruchu drogowego i czy zakłóca wykonywanie zadań zarządu drogi. Gdy nie zachodzą te negatywne sytuacje, to strona ma uzasadnione prawo oczekiwać, że zarządca drogi automatycznie zezwoli na zajęcie pasa drogowego. Tak więc o ile w przypadku art. 39 ust. 3 ustawy występuje uznanie administracyjne, to w przypadku zastosowania art. 38 ust. 1 ustawy decyzja ma charakter związany. W każdym przypadku niezbędne jest jednak rzetelne zbadanie stanu faktycznego. Nadto w opinii strony Kolegium naruszyło istotę administracyjnego postępowania odwoławczego, którego celem jest poddanie sprawy ponownemu rozpoznaniu, co nie zostało dokonane. Organ II instancji nie ustalił bowiem stanu faktycznego i prawnego w sprawie oraz nie dokonał ponownej oceny zebranego w niej materiału dowodowego. Skarżąca powtórnie, jak w odwołaniu podniosła, że podstawowe dowody w sprawie zostały dołączone już po tym jak zapoznała się z aktami sprawy i nie została powiadomiona o uzupełnieniu materiału dowodowego. Powtórzyła również argumenty o naruszeniu przez organ art. 81 k.p.a., albowiem została pozbawiona możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, podważając jednocześnie wartość merytoryczną tych dowodów, jak i uchybienia formalne, którymi są obarczone. W związku z powyższym skarżąca zarzuciła organowi dowolność w dokonanych ustaleniach oraz to, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada prawu. Uboga treść uzasadnienia, pozostawienie wielu zarzutów skarżącej bez słowa komentarza oznacza, że naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. miało istotny wpływ na wynik sprawy. Organ w odpowiedzi na skargę przywołał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi, jako że nie zgodził się z zarzutami w niej zawartymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku nie wyłączając tzw. decyzji uznaniowych, powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie stosownie do art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. W postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji uznaniowej obowiązują zasady ogólne określone w kodeksie postępowania administracyjnego, w tym zasada czynnego udziału strony w postępowaniu określona w art. 10 k.p.a. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Z wadliwie przeprowadzonym postępowaniem mamy do czynienia w tym konkretnym przypadku. Stosownie do art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych zabrania się umieszczania w pasie drogowym m.in. urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Jednakże w myśl ust. 3 tego artykułu zlokalizowanie w pasie drogowym wymienionych urządzeń następuje w szczególnie uzasadnionych przypadkach wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządu drogi. Zezwolenie to wydane w formie decyzji określa warunki na jakich urządzenia obce mogą być umieszczane w pasie drogowym. Niewątpliwym jest, że decyzja taka ma charakter uznaniowy, co nie znaczy, że może być decyzją dowolną. Organ administracyjny by uniknąć zarzutu, że decyzja jest dowolną winien rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, a następnie wykazać jakie powody przemawiały za takim a nie innym rozstrzygnięciem (tak NSA w wyroku z dnia 9 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 36/98, Lex nr 41643). W przedmiotowej sprawie organ I instancji odmawiając wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim obiektu reklamowego uwzględnił następujące dokumenty: - wyniki badań natężenia ruchu w porannym szczycie opracowane przez Biuro Planowania Rozwoju W., - opinię w sprawie zagrożeń kierujących pojazdami wynikających z umieszczenia reklamy w pasach dróg w [...]. W. opracowaną przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów – Pracownię Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, - szczegółowy plan sytuacyjny reklamy dołączony do wniosku, - charakterystykę reklamy oraz jej wymiary zawartą we wniosku. Uzasadnienie decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. w przeważającym zakresie opiera się na dwóch pierwszych dokumentach, co sprowadza się do przytoczenia znaczących fragmentów opinii i odwoływania się do badań natężenia ruchu. To właśnie analiza tych dwóch dowodów i ich odniesienie do usytuowania reklamy pozwoliła organowi na uznanie, że lokalizacja przedmiotowej reklamy nie może zostać uznana za przypadek szczególnie uzasadniony, kiedy możliwe jest umieszczenie w pasie drogi publicznej obiektów lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Funkcjonowanie nośnika reklamowego będzie powodować bowiem poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i życia uczestników ruchu drogowego. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka podniosła przede wszystkim, że dwa kluczowe dla sprawy dowody tj. opinia opracowana przez pracownika Instytutu Badawczego Dróg i Mostów (która nie została przez niego podpisana) oraz wyniki badań Biura Planowania Rozwoju W., zostały dołączone do akt bez jej wiedzy, już po zapoznaniu się z aktami i nie miała ona możliwości wypowiedzenia się co do tych dowodów. W związku z powyższym właśnie w odwołaniu skarżąca szczegółowo przedstawiła swoje zarzuty skierowane głównie do opinii, jak również przedłożyła dowody zawierające statystyki wypadków drogowych, celem wykazania nieprawdziwości części tez zawartych w opinii. Organ II instancji w żadnym zakresie nie odniósł się do powyższych zarzutów, bo za takie odniesienie nie może być uznane stwierdzenie, że skład orzekający nie stwierdził w postępowaniu organu pierwszej instancji uchybień, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Oznacza to, że sprawa administracyjna jest dwukrotnie rozpoznana i rozstrzygnięta. Do uznania, że zasada dwuinstancyjności została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (tak NSA w wyroku z dnia 12 listopada 1992 r., sygn. akt V SA 721/92, ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 95). W niniejszej sprawie powyższa zasada nie została w pełni zrealizowana. Z lakonicznego uzasadnienia decyzji SKO nie wynika, aby prowadził on jakiekolwiek postępowanie ani też w oparciu o jakie dowody zostało wydane przez niego rozstrzygnięcie. Było to o tyle istotne, iż skarżąca, pozbawiona przez organ pierwszej instancji prawa czynnego udziału w postępowaniu, w odwołaniu zakwestionowała dwa zasadnicze dowody w sprawie, a nadto przedstawiła nowe dowody, które jednak przez organ odwoławczy nie zostały rozpoznane i ocenione. Rozstrzygnięcie organu I instancji opierało się na uznaniu, że reklama usytuowana we wskazanej przez skarżącą lokalizacji będzie powodować poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i życia uczestników ruchu drogowego. Nie może budzić żadnej wątpliwości, że art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zabrania poczynań zagrażających wartościom w nim wskazanych. Ocena czy zagrożenie takie istnieje, leży w gestii właściwego i wyspecjalizowanego organu administracji publicznej (zarządu dróg publicznych). W przypadku stwierdzenia, że zagrożenie takie istnieje organ pomimo, iż wcześniej wydawał decyzje zezwalające na umieszczenie reklamy, ma prawo, a wręcz obowiązek, odmówić wydania zezwolenia na dalszy okres, gdyż wnioskodawca nie ma roszczenia o wydanie pozytywnej decyzji. Uprawnienie do takiego działania nie oznacza jednak zwolnienia z przestrzegania zasad postępowania administracyjnego określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Organ ma obowiązek rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne i prawne, a następnie podać jakie przesłanki przemawiały za takim a nie innym rozstrzygnięciem. Musi również określić dowody, na podstawie których określone fakty przyjął za udowodnione. Orzekając organ winien mieć na względzie wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę pogłębiania zaufania do organów Państwa. Skoro decyzje zezwalające na czasowe zajęcie pasa drogowego w określonej w decyzji lokalizacji były poprzednio wydawane, to rozstrzygając odmownie organ obowiązany jest szczegółowo wskazać dlaczego wydanie zezwolenia na dalszy okres nie jest możliwe. Nie może on być bowiem, jak wskazano powyżej, pozbawiony możliwości podejmowania decyzji w zakresie zarządzania i czuwania nad bezpieczeństwem nadzorowanych dróg zwłaszcza, że lokalizowanie ww. obiektów musi być wyjątkiem a nie regułą, ale jednocześnie strona korzystająca dotychczas z pasa drogowego ma prawo poznać przyczyny zmiany dotychczasowego stanowiska. W rozpoznawanej sprawie dowody stanowiące podstawę wydania decyzji zostały zakwestionowane przez skarżącą spółkę, a zatem obowiązkiem organu odwoławczego była ich ponowna ocena i to nie tylko w zakresie zarzutów merytorycznych, ale i formalnych tj. brakiem podpisu pod opinią Instytutu Badawczego Dróg i Mostów. Nadto organ ten powinien swoje stanowisko szczegółowo uzasadnić, zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wbrew wskazanej powyżej zasadzie podało jedynie, że w przedmiotowej sytuacji nie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek. Nie ustosunkowało się natomiast do wcześniejszego udzielania zezwoleń w danej lokalizacji i do zmiany dotychczasowego stanowiska w tym zakresie. Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 38 ust. 1 i art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych Sąd uznał, że jest on niezasadny. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem NSA art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych legalizuje istnienie w pasie drogowym obiektów budowlanych i urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową lub obsługą ruchu i nie zawiera jakiegokolwiek odesłania do przepisów nakładających obowiązek wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie zezwolenia na jego zajęcie (por. NSA w wyroku z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 400/06, w wyroku z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1151/06 nie publ.). Natomiast decyzje zezwalające na umieszczenie w pasie drogowym, na czas w nich oznaczony, nośnika reklamowego są wydawane w oparciu o art. 39 ust. 1 i 3 cyt. ustawy (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2005 r., sygn. akt I OSK 1026/04, wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1090/06). Decyzje w tym trybie wydawane są w wyniku rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, który wszczyna nowe postępowanie administracyjne. Nie jest ono kontynuacją wcześniejszych postępowań, w wyniku których wydawane były zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na czas w nich określony. Ustawa o drogach publicznych w odniesieniu do decyzji wydawanych na podstawie art. 39 ust. 3 tzn. zezwoleń właściwego zarządcy drogi na zlokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogi lub potrzebami ruchu drogowego nie przewiduje instytucji zmiany lub przedłużenia zezwolenia, czy – jak wystąpiła o to zainteresowana spółka – zezwolenia na dalsze zajęcie pasa drogowego. Zezwolenie dotyczy określonego okresu czasu i jest wydawane na zasadzie wyjątku od generalnego zakazu "... dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (art. 39 ust. 1 ustawy) i w związku z tym nie może być interpretowany rozszerzająco. Oznacza to m.in. że raz uprawniony nie może przy występowaniu o kolejne zezwolenia na zajęcie pasa drogowego powoływać się na jakiekolwiek prawa nabyte i po wyekspirowaniu (wygaśnięciu) zezwolenia występuje w istocie za każdym (ewentualnym) razem o nowe zezwolenie, na warunkach określanych każdorazowo, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami szczególnymi przez uprawniony organ. Uznać zatem należy, że organy rozstrzygając w niniejszej sprawie winny zastosować art. 39 ust. 1 i 3 cyt. ustawy, co też uczyniły. Przedmiot postępowania jest wyznaczony przez treść żądania zawartą we wniosku inicjującym postępowanie administracyjne. Wniosek skarżącej spółki o przedłużenie obowiązującej decyzji na okres 18 miesięcy należało potraktować jako wniosek o wydanie nowego zezwolenia na dalszy okres, co jest zgodne i z dotychczasową praktyką organów jak i orzecznictwem sądów administracyjnych. Biorąc pod uwagę wskazanie okoliczności Sąd uznał, że organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w zakresie wykonalności decyzji zapadło na zasadzie art. 152 p.p.s.a., a o kosztach orzeczono w trybie art. 200 p.p.s.a.