II OSK 378/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Kisiel ( spr. ) Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 28 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 września 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 739/07 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 20 września 2007 r., VII SA/Wa 739/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B. na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podał następujący stan sprawy: a) Decyzją z dnia [...] stycznia 1997 r., znak: [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w Gdańsku nakazał Krzysztofowi Kowalskiemu rozbiórkę na własny koszt, budynku mieszkalnego z garażem i magazynem, samowolnie wybudowanego na działce nr [...] w Ł. przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., znak: [...] Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 1997 r. o nakazie rozbiórki. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 2 grudnia 2003 r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 marca 2005 r., VII SA/Wa 171/04 oddalił skargę A. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 grudnia 2003 r. b) Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 31 marca 2006 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 1997 r. Kierując się wskazaniami zawartymi w decyzji kasacyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 r. oraz stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wyroku z dnia 18 marca 2005 r., Organ powtórnie analizując materiał dowodowy ocenił, że nie wystąpiła żadna z przesłanek implikujących konieczność stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 1997 r. Inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę realizowanego od podstaw budynku garażowo-magazynowego, w miejscu poprzednio istniejącej metalowej wiaty. Art.103 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane stanowi, że przepisu art.48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy (1 stycznia 1995r.); do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Z protokołu wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 15 maja 1995 r. wynika, że trwająca na działce nr [...] przy ul. [...] w Ł. samowolna budowa obiektów znajdowała się w następującym stadium: "wykonano ściany zewnętrzne i wewnętrzne z bloczków gazobetonowych oraz stropodach nad częścią mieszkalną, wstawiono stolarkę okienną i drzwiową, wykonano komin centralnego ogrzewania, brakuje stropodachu nad częścią gospodarczo-garażową (...) Budynek (samowolnie realizowany) składa się z kuchni, łazienki, dwóch pokoi oraz dwóch pomieszczeń garażowo - magazynowych". Przedstawiony zakres robót, w ocenie organu z oczywistych względów nie mieści się w definicji "remontu", do którego zalicza się wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji (art.3 pkt 8 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w toku postępowania prowadzonego przez Urząd Rejonowy w Gdańsku). Wykonane roboty, w odniesieniu do obiektu dawnej stróżówki (m.in. wykonanie ścian działowych), były jego przebudową, która miała na celu wprowadzenie innej funkcji użytkowej, tj. mieszkalnej (co nastąpiło). Przebudowę zalicza się do pojęcia "budowa obiektu budowlanego" (art.3 pkt 6 Prawa budowlanego). Kierownik Urzędu Rejonowego w Gdańsku ustalił, że na wykonanie, będącego wówczas w budowie, budynku mieszkalnego z garażem i magazynem na działce nr [...] przy ul. [...] w Ł. nie uzyskano pozwolenia na budowę, wobec czego wydana decyzja z dnia [...] stycznia 1997 r. nakazująca rozbiórkę jest zgodna z prawem (art.48 Prawa budowlanego w ówczesnym brzmieniu – właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia). c) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2006 r., znak: [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W sprawie będą miały zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, brak jest jednak spójności w dokumentacji poprzedzającej wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 1997 r. Z protokołu z dnia 15 maja 1995 r., wynika, że K. K. prowadzi roboty budowlane dotyczące budynku gospodarczo-magazynowego na granicy działek [...], [...] i [...], podczas gdy z notatki służbowej z dnia 15 maja 1995 r. wynika, że K. K. prowadzi roboty budowlane dotyczące budynku mieszkalno-gospodarczego. Zgodnie z art.48 Prawa budowlanego, można nakazać rozbiórkę obiektu tylko w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa. Należy wobec tego jednoznacznie ustalić, w jakim zakresie została dokonana samowola budowlana (z ustaleniem szczegółowych wymiarów i parametrów) i czy w związku z tym nakaz rozbiórki powinien dotyczyć całości obiektów, czy też ich części samowolnie wybudowanych. Niezbędne jest przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, ponieważ niespójność dokumentów oraz odręczne szkice znajdujące się w aktach sprawy bez żadnego podpisu, nie pozwalają w sposób jednoznaczny i bezsporny na ustalenie zakresu dokonanej w 1995r. przez K. K. samowoli budowlanej. d) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi M. K. wyrokiem z dnia 24 października 2006 r., VII SA/Wa 1244/06 uchylił zaskarżoną decyzję. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powinien był ocenić ustalenia, organu I instancji, że w świetle materiału dowodowego organ wydający decyzję kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym mógł zastosować art.48 Prawa budowlanego. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji (art.156 k.p.a.) obowiązkiem organu jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi, organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości proceduralnych i materialnoprawnych. Niedopuszczalne jest natomiast poszerzenie materiału dowodowego sprawy. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności decyzji z prawem, a nie ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. e) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., znak: [...] po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. B. od decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2006 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził że w sprawie dokonano przebudowy obiektu bez wymaganego zezwolenia. Zakres wykonywanych robót budowlanych polegających na wykonaniu ścian zewnętrznych i wewnętrznych budynku z bloczków gazobetonowych itd. nie może być potraktowany jako roboty mieszczące się w definicji remontu (art.3 pkt 8 Prawa budowlanego). Budowa nie została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, co wynika bezspornie z oględzin robót budowlanych przeprowadzonych w dniu 15 maja 1995 r. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 września 2007 r. VII SA/Wa 739/07 oddalił skargę A. B. na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2007 r. W sprawie organy wielokrotnie rozpoznając wniosek A. B. stwierdziły w sposób nie budzący wątpliwości, iż w wyniku przeprowadzonych w dniu 15 maja 1995 r. oględzin na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...] ustalono, że K. K. prowadził roboty budowlane dotyczące budynku gospodarczo-magazynowego na granicy działek [...], [...] i [...] bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych (m. in. jeden z otworów okiennych tego budynku znajduje się w ścianie na granicy przedmiotowych działek i w odległości 5 m. od budynku mieszkalnego M. i Z. K.). Komisja biorąca udział w oględzinach potwierdziła, że do dnia 15 maja 1995 r. wykonano m.in. ściany zewnętrzne i wewnętrzne z bloczków gazobetonowych oraz stropodach nad częścią mieszkalną, wykonano i wstawiono stolarkę okienną i drzwiową, wykonano komin centralnego ogrzewania, a zrealizowany samowolnie budynek składa się z kuchni, łazienki, dwóch pokoi oraz dwóch pomieszczeń garażowo-magazynowych. Tymczasem przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym (art.3 pkt 8 Prawa budowlanego). Stwierdzone roboty budowlane nie mogły być zakwalifikowane do kategorii remontu, na które nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Roboty budowlane nie zostały zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane co wynika z protokołu oględzin z dnia 15 maja 1995 r. (brak stropodachu nad częścią gospodarczo-garażową). Kierownik Urzędu Rejonowego w Gdańsku prawidłowo zastosował art.48 Prawa budowlanego z 1994 r. jako podstawę dokonania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku (art.103 Prawa budowlanego). Organ nie naruszył także przepisów artykułów 10, 28, 107, 109 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada wskazaniom co do dalszego postępowania administracyjnego zawartym zarówno w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2005 r., VII SA/Wa 171/04, jak i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2006 r., VII SA/Wa 1244/06 (art.153 P.p.s.a. ) Kwestionowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 1997 r. nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad prawnych wskazanych w art.156 K.p.a.. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy stwierdzenia jej nieważności jest zgodna z prawem. Organ prawidłowo i wyczerpująco rozpatrzył i ocenił cały materiał dowodowy zgodnie z treścią art.77 § 1 i art.80 K.p.a. oraz nie uchybił zasadom postępowania administracyjnego, natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji odpowiada wymogom określonym w art.107 § 3 K.p.a. 3. W skardze kasacyjnej A. B. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2007r. i decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] marca 2006 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 850,00 zł. oraz kwoty 1.050,00 zł. kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje. Wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art.48 oraz art.50 ust.1 pkt 1, art.71ust.1 pkt.2 oraz art.103 ust.2 w zw. z art.3 pkt 7a i.8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w wyniku uznania, że wstawienie nowych elementów w miejsce starej stolarki okiennej i drzwiowej oraz zastosowanie w istniejącym obiekcie nowoczesnych elementów budowlanych (bloczków gazobetonowych) nie stanowi remontu w rozumieniu art.3 pkt.8 Prawa budowlanego lecz przebudowę w rozumieniu art.3 pkt.7a Prawa budowlanego, oraz błędne przyjęcie, że art.48ust.1 w zw. z art.103 ust.2 Prawa budowlanego ma zastosowanie do remontów i przebudowy obiektów budowlanych, jeżeli remont i przebudowa rozpoczęły się przed 1 stycznia 1995 r. a zostały zakończone po tej dacie. W orzeczeniu naruszono przepisy postępowania art.156 § 1 pkt.2 K.p.a. przez uznanie, że nie zachodzi rażące naruszenie prawa, albowiem (zdaniem Sądu I.instancji) zaskarżone decyzje nie naruszają porządku prawnego a wykładnia powołanych wyżej przepisów prawa budowlanego nie nasuwa żadnych wątpliwości. Skarga kasacyjna wskazuje, że bezspornym jest, że roboty w budynku rozpoczęto pod rządem Prawa budowlanego - ustawy z dnia 24 października 1974 r. W myśl art.2 ust.2 Prawa budowlanego z 1974 r. pod pojęciem "budowy" rozumieć należało wykonywanie obiektu czyli budowę nowego obiektu, a także rozbudowę i przebudowę. Zgodnie z art.2 ust.3 Prawa budowlanego z 1974 r. przez roboty budowlane rozumiano roboty polegające na budowie i remoncie. Wykonywanie remontu obiektu wymagało w tym czasie pozwolenia na budowę. Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane obowiązująca od 1 stycznia 1995 r. w art.3 wprowadziła m.in. definicję budowy, przebudowy i remontu. Zgodnie z art.3 pkt.8 pod pojęciem remontu należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, przy czym dopuszcza się możliwość stosowania innych wyrobów budowlanych niż użyto w stanie pierwotnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: A. Przedmiotem oceny są decyzję wydane w roku 2006 r. (w I.instancji) i w 2007 r. (w II.instancji), ale przedmiotem postępowania była ocena zgodności z prawem (ewentualnie – nieważność) decyzji z dnia [...] stycznia 1997 r. nakazującej dokonanie rozbiórki. Dlatego prawidłowo postąpił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wydający wyrok z dnia 20 września 2007 r. oraz organy administracyjne nie stosując w sprawie Prawa budowlanego według stanu prawnego z 2006 r., ani 2007 r. B. Zarzut naruszenia art.103. Prawa budowlanego z 1994 r. Skarga kasacyjna podtrzymuje wcześniejsze zarzuty naruszenia art.103 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez odmowę Sądu I.instancji (a wcześniej – organów administracyjnych) zastosowania ustawy z 1974 r. Prawo budowlane. Dlatego warto w tym miejscu zacytować in extenso ów art.103 Prawa budowlanego z 1994 r. według stanu prawnego na dzień [...] stycznia 1997 r., gdy wydany został nakaz rozbiórki: "1. Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust.2. 2. Przepisu art.48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe." W niniejszej sprawie nie został spełniony żaden z dwóch powyższych warunków zastosowania ustawy z 1974 r. Być może, że prace budowlane zostały rozpoczęte pod rządem ustawy z 1974 r., ale w dniu 15 maja 1995 r. (w czasie wizji lokalnej przeprowadzonej w 5,5 miesiąca po wejściu w życie Prawa budowlanego z 1994 r.) prace budowlane nie zostały zakończone. Strona nie zakwestionowała tego ustalenia poczynionego przez organy administracyjne i przyjętego przez Sąd I. instancji jako przesłanka faktyczna wyroku. Strona nie wykazała też, aby przed wizją lokalną w dniu 15 maja 1995 r. wszczęte zostało w sprawie postępowanie administracyjne. W konsekwencji nie wymaga dalszej analizy pytanie o zgodność rozstrzygnięć organów administracyjnych i Sądu z Prawem budowlanym z 1974 r. C. Zarzut naruszenia art.3 pkt 7a i 8 Prawo budowlanego z 1994 r. Twierdzenie skargi kasacyjnej, że prowadzony został jedynie remont, a nie – samowolna przebudowa (rozbudowa) nie ma oparcia w dokonanych ustaleniach faktycznych i prawnych. W swoim wyroku Sąd I. instancji 2-krotnie relacjonuje stan faktyczny istotny w sprawie. Najpierw przytoczone zostały ustalenia organów administracyjnych. "Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (...) stwierdził, iż (...) stan zaawansowania prowadzonych robót budowlanych na dzień 15 maja 1995 r. znajdował się w następującym stadium: wykonano ściany zewnętrzne i wewnętrzne z bloczków gazobetonowych oraz stropodach nad częścią mieszkalną, wykonano i wstawiono stolarkę okienną i drzwiową, wykonano komin centralnego ogrzewania (brakuje stropodachu nad częścią gospodarczo-garażową). Budynek samowolnie zrealizowany składa się z kuchni, łazienki, dwóch pokoi oraz dwóch pomieszczeń garażowo-magazynowych. Organ zwrócił uwagę, że z informacji M. K. wynika, iż obiekt ten był kiedyś blaszaną wiatą użytkowaną przez Kółko Rolnicze." Opis ten został powtórzony na stronie 8. uzasadnienia, co jednoznacznie świadczy o uznaniu przez sąd administracyjny takich ustaleń faktycznych za wiarygodne. Na takiej podstawie Sąd odrzucił zarzut naruszenia przez organy administracyjne prawa materialnego "przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art.48, art.71, art.103 ust.2 w zw. z art.3 pkt 8 Prawa budowlanego (...)zgodnie z art.3 pkt 8 Prawa budowlanego, na który to przepis m. in. powołuje się skarżąca, przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony przez organy orzekające w niniejszej sprawie, iż stwierdzone roboty budowlane nie mogły być zakwalifikowane do kategorii remontu, na które nie jest wymagane pozwolenie na budowę." Tej obszernej relacji i argumentacji skarga kasacyjna przeciwstawia lapidarne stwierdzenia. Można mówić o remoncie polegającym na wstawieniu nowych elementów w miejsce starej stolarki okiennej i drzwiowej oraz zastosowanie w istniejącym obiekcie nowoczesnych elementów budowlanych(bloczków gazobetonowych). Argumentacja skargi kasacyjnej jest nieprzekonująca. Akcentuje ona wymianę stolarki okiennej i użycie bloczków gazobetonowych, co może mieć miejsce zarówno w przypadku remontu, jak i przebudowy. Natomiast skarga kasacyjna nie podważyła ustalenia, że wykonane prace całkowicie zmieniły charakter i przeznaczenie obiektu. Powstał nowy budynek ze ścianami zewnętrznymi i wewnętrznymi z bloczków gazobetonowych, składający się kuchni, łazienki, dwóch pokoi oraz dwóch pomieszczeń garażowo-magazynowych. Takie ustalenia nie pozwalają na uznanie, że Sąd I. instancji dopuścił się naruszenia prawa budowlanego przez niewłaściwe zastosowanie art.48 oraz art.50 ust.1 pkt 1, 71ust.1 pkt.2 oraz art.103 ust.2 w zw. z art.3 pkt. 7a i.8 Prawa budowlanego z 1994 r. Sąd oceniał bowiem decyzję pod względem zgodności z Prawem budowlanym obowiązującym w dniu [...] stycznia 1997 r., a nie – 2006 r. Dlatego też Sąd nie mógł uwzględniać art.3 pkt 7a Prawa budowlanego, albowiem został on dodany dopiero 8 lat po wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 1997 r., tj. przez art.1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.nr 163, poz.1364), która to nowelizacja weszła w życie z dniem 26 września 2005 r. D. Uzasadniając zarzut naruszenia przez Sąd I. instancji art.156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego – skarga kasacyjna stwierdza, że "skutkiem wadliwie wydanej decyzji jest rozbiórka wybudowanego obiektu budowlanego (...) rozbiórce podlegają (...) obiekty budowane od podstaw, a nie obiekty remontowane." Jak już wyżej zaznaczono, w niniejszej sprawie nie można zakwalifikować prowadzonych robót do remontów, dlatego nakaz rozbiórki z dnia [...] stycznia 1997 r. nie jest rażąco sprzeczny z prawem. Dlatego Sąd nie miał podstaw, aby zarzucić organom administracyjnym naruszenie art.156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zarzut skargi kasacyjnej zostałby prawidłowo sformułowany, gdyby wskazywał na naruszenie przez Sąd I. instancji stosownego przepisu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (np. art.145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. ) w powiązaniu z art.156 K.p.a. E. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzutu naruszenia art.71 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego (według stanu obowiązującego w dniu [...] stycznia 1997 r.). Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. (art.71. ust.1). Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności przeróbkę pomieszczenia z przeznaczeniem na pobyt ludzi albo przeznaczenie do użytku publicznego lokalu lub pomieszczenia, które uprzednio miało inne przeznaczenie bądź było budowane w innym celu (art.71. ust.2. pkt 1) W razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust.1, przepisy art.50 i art.51 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art.51, właściwy organ może nakazać właścicielowi albo zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. (art.71. ust.3.). Zarówno Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w swej decyzji z dnia [...] marca 2006 r., znak: [...], jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...] maja 2006 r., znak: [...] zakwalifikowali wykonane prace budowlane jako "przebudowa" w rozumieniu ówczesnego art.3 pkt 6 (obecnie art.3 pkt 7a) Prawa budowlanego. Zakres niekwestionowanych prac budowlanych nie może być zasadnie określony mianem "przeróbki". Skoro całkowicie zmieniono przeznaczenie obiektu oraz jego rozmiary, to ustalenie że inwestor "przebudował" obiekt nie budzi zastrzeżeń. Nieprawidłowe jest wyjmowanie z kontekstu przez skargę kasacyjną pojedynczych robót, jak na przykład zastosowanie bloczków gazobetonowych. Ważne jest nie tyle wykorzystanie nowszej technologii produkcyjnej tego materiału budowlanego, ale rozmiary wykorzystanego materiału do postawienia zupełnie nowych ścian. F. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art.184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.).